mama...

Ξανά μαζί?

2011-12-06T08:33:00.002+02:00

Δεν ξέρω..Ίσως. Πολλά έχω στο μυαλό μου και ένιωσα και πάλι να θέλω να τα βγάλω προς τα έξω. Σε ποιούς δεν ξέρω. Μήπως και σε κανέναν γιατί δεν νομίζω ότι διαβάζει πια κανείς το μπλόγκ μου. Αλλά ίσως καλύτερα έτσι. Κάτι σαν ξεκλείδωτο ημερολόγιο. Για να δούμε..

HELP!!

2010-07-17T00:18:00.002+03:00

Χρειάζομαι βοήθεια, επειγόντως! Κάποιο ενχειρίδιο, καμμιά εγκυκλοπέδια για μικρά παιδιά? Τι απαντάω σας παρακαλώ σε αυτήν την ερώτηση? Γιατί ειλικρινά δεν ξέρω την απάντηση επακριβώς!! "Μαμά γιατί ανάβουμε τα κεριά στην εκκλησία?" "Αυτήν την ερώτηση να τη ρωτήσεις στη γιαγιά, αυτή ξέρει καλύτερα.." της απάντησα. Τι να κάνω, αφού δεν ξέρω..Τι να της πω, για τις ψυχές? για το Θεό που υποτίθεται ότι ακούει τις προσευχές? Άλλη ερώτηση "Μαμά γιατί ΠΡΕΠΕΙ να πεθαίνουμε?" "Για να υπάρχει χώρος για τους καινύργιους ανθρώπους που γεννιούνται" της είπα. Δεν την έπεισα φαίνεται γιατί μου την έκανε αυτή την ερώτηση κάθε μέρα, καθε μέρα, και μετά πέρασε ένα τρελλό στρές το παιδί, με ανορεξία, αυπνία, ταχυπαλμίες, αγωνία.. Ήταν φρίκη να το βλέπεις και να μη μπορείς να κάνεις τίποτε. Τώρα βέβαια της έμεινε να κοιμάται μαζί μας, αδύνατον να πάει πίσω στο κρεβάτι της. Και ποιος ο λόγος? σε 10 μέρες πάμε Ελλάδα και εκεί θα κοιμόμαστε παρεούλα για τόσο καιρό..Μετά θα το φάω το παλούκι όταν θα γυρίσουμε. Αλλά το μετά είναι μετά, δε θα το σκεφτώ από τώρα.

φαντασία

2010-06-16T10:41:00.003+03:00

"Κοίτα τα σύννεφα εκεί πέρα μαμά!" Τι βλέπεις? τη ρωτάω. "Έναν ελέφαντα να πηδά πάνω σε ένα τραμπολίνο!"

αμφιβολίες..

2010-06-16T10:02:00.003+03:00

Και μιας και μιλούσα πριν λίγες μέρες για ακόμα μια φορά για το πως θα ήθελα να μείνει μικρούλα για λίγο ακόμα, να την νταντεύω, να την ταϊζω κλπ να σου ο ξάδελφος της από την Ινδία, 7 1/2 χρονών αγοράκι, ψηλό, ευγενικό, χαρούμενο. Μας επισκέφτηκαν πριν λίγες μέρες και η σχέση τους είναι πολύ ζεστή, οικία, υπάρχει τέλος πάντων μια επαφή πέρα από την τυπική μεταξύ παιδιών που παίζουν, νιώθεις πως υπάρχει σχέση αίματος! Έπαιζαν λοιπόν τις προάλλες, ήρθε η ώρα να φάμε κάτσαμε στο τραπέζι, βάζουμε τα πιάτα μπροστά στα παιδιά, και ανοίγει ένα στόμα ναααα ο ξάδελφος για να προσγειωθεί το αεροπλάνο στο αεροδρόμιο!!! Και μένω κι εγώ με το στόμα ακόμα πιο ανοιχτό! Και ντράπηκα και λίγο. Καλά, λεω τον ταίζεις ακόμα? Ναι μου λέει με τον πιο φυσικό τρόπο. Και δημοσίως? τη ρωτώ. Βέβαια, μου απαντά ακόμα πιο φυσικά. Και αναθεωρώντας αυτά που έλεγα λοιπόν σε προηγούμενο πόστ, ορκίζομαι να μην ταϊζω τη μικρή όταν θα είναι 7 1/2 χρονών και μάρτυς μου όλοι εσείς!! Είμαστε οι Ελληνίδες μαμάδες υστερικές αλλά σε συγκριση με τις Ινδές πρέπει να θεωρούμε τους εαυτούς μας πολύ προοδευτικές ευρωπαίες! Τέτοιο ντάντεμα! Τέτοια ανεκτικότητα σε ιδιοτροπίες και γκρίνιες! Άλλο πράγμα! Μου έπιασες το χέρι πολύ δυνατά και πόνεσα. Το μήλο είναι πολύ υγρό δεν το θέλω... και άλλα τέτοια που αντί να κατατροπωθούνε με το σκεπτικό ότι ένα παιδί 7 1/2 χρονών δεν επιτρέπεται να μιλάει έτσι, γινόταν αποδεκτά με κανακέματα και παρηγοριές. Και βάζω δίπλα δίπλα αυτό το αγοράκι με τα αγριμάκια που είχα και δίδασκα φέτος στο σχολείο, ίδιας ηλικίας, τσαμπουκάδες, αμάσιτα, ανεξάρτητα, και αναρωτιέμαι τι είναι καλύτερο? Και απάντηση ομολογώ πως δεν έχω...

WHAT?

2010-06-09T22:36:00.005+03:00

Εχτές ήμασταν όλη μέρα μαζί, είχε κολύμπι, πήρε και την κορδέλα της γιατί προβιβάστηκε στην επόμενη τάξη, χαρά η Βένυα! Κι έτσι την πήγα να την κεράσω κάτι γλυκό, πήρε σοκολατούχο γάλα και κέικ με κομματάκια σοκολάτα. Εκεί που έτρωγε με ρωτάει "Μαμά, πως μεγαλώνουν τα μουστάκια?" EXCUSE ME??

PS. Λίγες μέρες μετά, έρχεται και η ερώτηση για την οποία προετοιμαζόμαστε χρόνια πριν μας χτυπήσει σαν κεραμίδα και που συνήθως την περιμένουμε αρκετά αργότερα αλλά μιας και το ένα φέρνει το άλλο και τα μουστάκια έχουν απόλυτη σχέση με την αναπαραγωγική διαδικασία μου τη βάρεσε κάποια στιγμή όταν οδηγούσα: μαμά, πως μπαίνουν τα παιδιά μέσα στην κοιλιά της μαμάς τους? Τα παιδιά παιδί μου γίνονται κι αυτά από ένα σποράκι, όπως τα δέντρα και τα λουλούδια. Ναι αλλά πως μπαίνει το σποράκι μέσα στην κοιλιά? Το βάζει ο μπαμπάς, είπα κι εγώ η έξυπνη, μη σκεφτόμενη ότι η επόμενη ερώτηση λογικά θα ήταν η μονολεκτική "πως?". Συνέχισα να οδηγώ, έχοντας αλλάξει 3 χρώματα από τα γέλια (μέσα μου) και την έκπληξη, χωρίς να απαντήσω στην συγκεκριμένη ερώτηση. Κοίτα τα σύννεφα Βένυα μου της λέω, τι σχήμα έχουν?

Γιατί μαμά?

2010-06-05T09:52:00.004+03:00

Πως πεθαίνουμε μαμά? Τι γίνεται όταν πεθαίνουμε? Γιατί πρέπει να πεθαίνουμε μαμά? Γιατί αρρωσταίνουμε? Πως βγαίνει το μωρό από την κοιλιά της μαμάς του, πως ακριβώς? Πως φτιάχνονται τα αυτοκίνητα? Πως μπαίνουν τα όνειρα στο κεφάλι μας? Ποια ατυχήματα είναι σοβαρά? Κάπως έτσι σχηματίζεται η πραγματικότητα στη φαντασία και στο μυαλό ενός παιδιού. Ερωτήσεις απανωτές και ουρανοκατέβατες που σε πιάνουν στον ύπνο τις περισσότερες φορές. Ήμασταν στο μετρό όταν με ρώτησε πως πεθαίνουμε. Και πλέναμε τα δόντια μας για να πάμε για ύπνο όταν με ρώτησε για τα μωρά και πως βγαίνουν...Και καλά τα αυτοκίνητα για τον θάνατο όμως πως να εξηγήσεις αφού καλά καλά ούτε εσύ ξέρεις τι γίνεται. Έχουν όμως έναν απίστευτο τρόπο τα παιδιά να προσαρμόζουν και να επεξεργάζονται τις πληροφορίες που τους δίνεις, τις φέρνουν στα μέτρα τους, τις χωράνε σε αυτά που ξέρουν και κατανοούν. Είχαμε πάει πεζοπορία πριν λίγο καιρό σε ένα δάσος με τα τεράστια redwoods (αφού είχε προηγηθεί μέρες πριν συζήτηση για τον θάνατο από ως συνήθως ουρανοκατέβατη ερώτηση της). Καθώς περπατούσαμε συναντούσαμε και κορμούς πεσμένους. Καθ' όλη τη διάρκεια της πεζοπορίας η Βένυα είχε σχεδόν εκστασιαστεί με τα πεσμένα δέντρα "Έχει πεθάνει" έλεγε, "κοίτα είναι πεθαμένο" έλεγε και επαναλάμβανε ξανά και ξανά, γιατί έτσι μπόρεσε να κατανοήσει το νόημα αυτής της λέξης και να εξισώσει τη λέξη με μια πραγματικότητα χειροπιαστή που όμως δεν την τρόμαζε δεν την μπέρδευε. Αυτό που έμαθα στο μάθημα που παρακολουθούσα στο κολλέγιο είναι μεγάλη αλήθεια... ότι τα παιδιά χτίζουν τη μάθησή τους, δεν ξέρω αν η μετάφραση είναι σωστή, στα αγγλικά ήταν "the children construct their own learning", κι εσύ το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να θέτεις τον εαυτό σου κοντά τους σαν σκαλοπάτι για να πατάνε και να φτάνουν κάπου αλλού, κάπου μακρύτερα ή κάπου ψηλότερα, δεν μπορείς να τους βάλεις τη γνώση στο κεφαλάκι τους, αυτά διαλέγουν τελικά τι θέλουν να μάθουν, πως να το μάθουν και πως να το κατανοήσουν.

PS. Κι ένα καινούργιο μόλις σήμερα: "Πως γίνεται το φαγητό κακά μαμά?"

Ζήτω!

2010-06-03T08:48:00.003+03:00

Επιτέλους τέλος! Τέλος το κολλέγιο, τέλος το σχολείο, τέλος το χαζο-πιστοποιητικό ελληνομάθειας. Τα αποτελέσματα? Ποικίλα. Βαθμό Α στο κολλέγιο (περηφάνια εγώ!!), εξαιρετική παρουσίαση των παιδιών μου στην σχολική γιορτή για το τέλος της χρονιάς, αποτύχαμε στο πιστοποιητικό (δηλαδή δεν ξέρω Ελληνικά??) ...Νιώθω απίστευτα ξαλαφρωμένη κι ας μην το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα. "Και τώρα τι θα κάνεις τα βράδυα που δε θα έχεις να ετοιμαστείς για ... κάτι?" με ρώτησε ο Αγκάμ. Θα γράφω στο μπλόγκ, σκέφτηκα. Θα διαβάσω βιβλία. Θα δώ ταινίες. Επιτέλους λίγη ώρα για το σπίτι μου, λίγη ώρα για τον εαυτό μου. Η Βένυα συνεχίζει το σχολείο της. Ως ιδιωτικός ο σταθμός δεν κλείνει παρά μόνο 2 βδομάδες τον Αύγουστο, που θα είμαστε ούτως ή άλλως Ελλάδα. Άρχισε να μου μυρίζει από τώρα η μυρωδιά της αλμύρας και του αντιηλιακού, η μυρωδιά της γειτονιάς, η μυρωδιά της αχνιστής υγρής Θεσσαλονίκης. Και φυσικά μυρίζομαι από τώρα τους καυγάδες με τη μαμά, την αγωνία μου για το τι τρώει και τι κάνει ο Αγκάμ εδώ μόνος του, μυρίζομαι την αίσθηση ότι πνίγομαι από την φασαρία και την αγένια, μυρίζομαι την θλίψη και ανακούφιση ταυτόχρονα που θα γυρνώ εδώ... και ξανά από την αρχή...κολλέγιο, σχολείο, ίσως πρωινή δουλειά, αλλά ελπίζω πιο χαλαρά, πιο ανθρώπινα. Και ίσως σταθούμε τυχεροί να εμπλουτίσουμε και την οικογένεια με ακόμα ένα μέλος. Γιατί αυτή η χρονιά τύχη δεν μας έφερε σε αυτό το θέμα. Όση ευτυχία μας χαρίσαν οι πρώτες μέρες τριπλάσια η λύπη όταν όλα λήξαν. Αλλά δεν πτοηθήκαμε. Η Βένυα μας μεγαλώνει και γίνεται ένα χαρούμενο παιδάκι, με το πιο ξεκαρδιστικό γέλιο που υπάρχει, γεμάτο φαντασία, περιέργεια, αγάπη και μεγάλη αγωνία να μεγαλώσει. "Όταν θα είμαι 6...", "όταν θα γίνω 7..." μια συνεχής συνομιλία με τον χρόνο. Της ζωγράφισα μια ζωγραφιά με εμένα και αυτήν στο κήπο να δουλεύουμε. "Αυτή" της λέω "είναι η Βένυα 7 χρονών." Μα τι καμάρι ήταν αυτό! Την κοιτούσε την ξανακοιτούσε και θαύμαζε τον εαυτό της πόσο μεγάλη έμοιαζε! Μη λέω από μέσα μου, μη βιάζεσαι. Μου υπόσχεσαι ότι θα μείνεις έτσι για πολύ καιρό ακόμα? κι εγώ σου υπόσχομαι να μην αλλάξω το καρεκλάκι σου για το αυτοκίνήτο με booster!! και θα σου ετοιμάζω τις βουκίτσες σου (για να μην πω θα σε ταίζω..) για όσα χρόνια θέλεις ακόμα! Και θα σου διαβάζω 3 παραμύθια κάθε βράδυ. Και θα σε κουβαλάω όταν κουράζεσαι να περπατάς. Το υπόσχομαι. Μόνο μείνει έτσι λιγάκι ακόμα.

Ανακύκλωση και σοκολάτα

2010-04-08T09:34:00.005+03:00

Τις προάλλες η Βένυα έπαιζε με ένα χαρτονένιο σωλήνα από αυτούς που χρησιμοποιεί κανείς όταν θέλει να στείλει με το ταχυδρομείο καποιο πόστερ η ότι άλλο μεγάλο χαρτί. "Γκροαααααααρρρρ!" κάνει "τι είναι αυτό;" τη ρωτάω "δεινόσαυρος" μου λέει. "Α, πα πα πολύ τρομακτικός είναι" λέω. Μετά από λίγο.. "Κοίτα μαμά τώρα κρατάω τηλεσκόπιο. Έκανα το δεινόσαυρο κάτι άλλο, τον έκανα τηλεσκόπιο. Τον ανακύκλωσα!!"

Η Βένυα απολαμβάνει δύο προνόμια καθημερινά, ένα κομμάτι σοκολάτα, κατά προτίμηση με 72% κακάο και 1 ώρα τηλεόραση, κατά προτίμηση τα παιδικά των 6:30 το απόγευμα. Κάθε μέρα επί 4 μήνες τώρα, και το εννοώ, δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα που να μη ρωτήσει "είδα παιδικά;" και "έφαγα σοκολάτα;". Είναι κάτι ιδιαίτερο για αυτήν κάτι σαν ιεροτελεστία και ρουτίνα μαζί, ένα special treat όπως λένε εδώ στην Αμερική. Ένα πρωί λοιπόν ξυπνάμε κατά τις 7:00 κατά τις 8:00 τρώμε πρωινό και κατά τις 9:00 με ρωτάει "είδα παιδικά;" "Όχι αγάπη μου πριν λίγο ξύπνησες!" της λέω. "Θέλω να δω παιδικάαααα τώρα" μου λέει "καλά, άμα δεις παιδικά τώρα τι θα κάνεις το απόγευμα;" τη ρωτάω "Θα φάω σοκολάτα!" μου απαντά και με αποστομώνει!

I don't like thaaat..

2010-03-11T18:13:00.005+02:00

ε, λοιπόν δεν ξέρω αν είναι developmentally appropriate αλλά δεν μπορώ άλλο. Εχτές τα έλεγα στο τηλέφωνο κι όσο μιλούσα τόσα περισσότερα μου έρχονταν στο μυαλό και συνειδητοποίησα πως είναι πολλά αυτά που με ενοχλούν στο παιδαγωγικό σύστημα της Αμερικής, όχι απλά με ενοχλούν, με ανησυχούν...Εδώ και καιρό έχω παρατηρήσει ότι η Βένυα έχει γίνει ιδιαίτερα μυγιάγκιχτη. Με το παραμικρό που θα την ακουμπήσεις κάπως άγαρμπα ή θα την αγκαλιάσεις κάπως άβολα σου φωνάζει "σταμάαααατα δε μου αρέσει αυτό" ή αγγλιστή "stooooop I don't like thaaaat". Stop stop stop μας έχει πάρει το κεφάλι και μας έχει χτυπήσει στα νεύρα αυτή η γκρίνια για το τίποτα. Προς παρηγοριά μου έχω παρατηρήσει πως δεν είναι ιδιοτροπία της Βένυας, όλα τα παιδιά από αυτή την ηλικία μέχρι μεγάλα ξέρουν αυτό το ποιηματάκι απ'εξω κι ανακατωτά. Με το που θα σε ακουμπήσει το άλλο παιδάκι λίγο παιχνιδιάρικα, λίγο ζαβολιάρικα αρχίζουν το τροπάρι. Δεν θα το χαρακτήριζα ακριβώς γκρίνια, αυτό το πράγμα είναι μια παρερμηνία του να προστατεύουν τον εαυτό τους και να μπορούν να αμυνθούν και να βρίσκουν το δίκιο τους μόνα τους χωρίς να ζητούν τη βοήθεια του δασκάλου. Με άλλα λόγια ιt has gone too far. Ξυπνήσαμε λοιπόν σήμερα και πήγα στο κρεβάτι της και την έσπρωξα έτσι για να παίξουμε και μου το βάρεσε "δε μου αρέσει αυτό που κάααανεις..." και εκείνο το δευτερόλεπτο μου τη βάρεσε κι εμένα. Ένταξει παιδί μου λεω, δεν θα σε ξανααγγίξω από δω και πέρα, της λέω και σηκώνομαι. Φυσικά άρχισε να κλαίει και να τσιρίζει, ήρθε δίπλα μου και μου τραβούσε την πιτζάμα μου, εγώ βράχος. Μη με ακουμπάς, της έλεγα, πάρε τα χέρια σου από πάνω μου. Κι εδώ είναι που γυρνάω σε αυτό που είπα στην αρχή. Δεν ξέρω αν ήταν developmentally appropriate αυτό που έκανα, αν δηλαδή ο τρόπος που διάλεξα να της δείξω πως αυτό που κάνει δεν είναι σωστό, θα γίνει κατανοητός από μεριά της σε σχέση με την ηλικία της ή σε σχέση με τη συναισθηματική της ανάπτυξη. Όμως το τράβηξα για καμμιά ώρα και ενώ μου ζητούσε να την ντύσω να την πλύνω κλπ. αρνήθηκα γιατί θα την ακουμπούσα...Τα έκανε όλα μόνη της, όλα μα όλα, μου ζήτησε να της ετοιμάσω πρωινό, έφαγε μόνη της και αργότερα που καθόμασταν στον κήπο και σκαλίζαμε το χώμα της μίλησα. Κατάλαβε; δε κατάλαβε; θα δείξει... Και είναι κι άλλα... to no touch policy που ακολουθούνε στα σχολεία όπου δεν επιτρέπεται να ακουμπιούνται τα παιδιά, παίζουν αλλά κρατούν μια απόσταση...το ότι να πεις σε ένα συμμαθητή σου δεν είσαι φίλος μου, δεν παίζω μαζί σου, θεωρείται bullying... Το αποτέλεσμα; Να φτιάχνουν ανθρώπους ανδρείκελα, ανθρώπους που πέραν της ευγενικής/φιλικής/συμπαθητικής συμπεριφοράς δεν είναι ικανοί να μοιράζονται αισθήματα, δεν είναι ικανοί να αποδεχτούν την βαθιά φιλία, δεν αντέχουν το βάρος(και δεν το επωμίζονται)της εμπιστοσύνης και της ειλικρίνιας που μπορεί κάποιος άλλος να τους δείξει, κι έτσι δεν εμπιστεύονται κι αυτοί, δεν εκφράζουν ποτέ τα ειλικρινή συναισθήματά τους, δεν αφήνουν να τους πλησιάσεις γιατί τους κάνεις invade their privacy, ζούνε μέσα σε μια μεγάλη σαπουνόφουσκα.. Δε θέλω το παιδί μου να γίνει έτσι, θέλω να μπορεί να νιώθεί τα πάντα, ότι και να σημαίνει αυτό, να νιώσει πόνο, να νιώσει απογοήτευση, να νιώσει ευτυχία, να νιώσει ζεστασιά. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν δεν την αφήσω έρμαιο στα χέρια του "συστήματος" αλλά είμαι πάντα δίπλα της με τα μάτια μου 14 να την προστατεύω όχι μόνο όπως πίστευα, από το χειροπιαστό το πρακτικό κακό (που υπάρχει παντού) αλλά και από το συναισθηματικό το ψυχικό κακό που μπορεί να πάθει σε αυτή τη χώρα συγκεκριμένα. Δεν το είδα να έρχεται...δεν το γνώριζα. Έχω πολύ δουλειά να κάνω...

Δεν έχει ξαναγίνει...

2010-03-11T09:19:00.004+02:00

Σήμερα το πρωί μιλούσα με μια φίλη μου στην Αθήνα και μου επισήμανε ότι έχω πολύ καιρό να γράψω στο μπλογκ. Με όλα αυτά που έχω να τρέχουν ταυτόχρονα στη ζωή μου αυτόν τον καιρό πραγματικά δε μου μένει χρόνος όχι μπλόγκ να γράψω αλλά ούτε να κάνω ένα ντούζ...Έρχετε 1 η ώρα τα μεσάνυχτα και φυσικά δεν έχω κουράγιο να μπω κάτω από το νερό όσο ...επείγον και να είναι! Πάω χώνομαι κάτω από το παγωμένο πάπλωμα σκουντιέμαι δίπλα στον Αγκάμ για να ζεσταθώ και κοιμάμαι στο δευτερόλεπτο για να ξυπνήσω από μια φορά ως τρεις φορές κατά τη διάρκεια της νύχτας ή από τη Βένυα που θέλει νερό, ή από τον Αγκάμ που ροχαλίζει ή από το γάτο που θέλει να πάει προς νερού του... Ο γάτος μας λοιπόν όπως μάλλον έχω ξαναπεί είναι ο πιο γλυκός και ευγενικός γάτος του κόσμου. Βέβαια μετά από ώρες βασανιστηρίων μέσα στα τελευταία 4 χρόνια της ζωής της Βένυας έχει γίνει κάπως δαγκανιάρης, όταν τον πειράζεις χραπ σε δαγκώνει χωρίς δεύτερη σκέψη. Τη δε Βένυα θα την δαγκώσει τον πειράξει δεν τον πειράξει, μόνο που θα απλώσει το χέρι της. Και με το δίκιο του βεβαίως βεβαίως. Ο γάτος μας λοιπόν ο Σολέρο είχε μάθει τα τελευταία 2 χρόνια να μπαινοβγαίνει από τη γατόπορτα όποτε γούσταρε. Αλητόγατος κανονικός. Δεν μας ενόχλησε ούτε μια στιγμή, ήταν ανεξάρτητος. Τώρα στο καινούργιο σπίτι όμως δεν υπάρχει γατόπορτα (δηλαδή υπήρχε αλλά οι πρώην ιδιοκτήτες τις αλλάξανε γιατι φανταστήκανε οτι θα ήταν μείον στην προσπάθεια τους να πουλήσουν το σπίτι. Τι ατυχία!) Τέλοςπάντων τώρα πια ο Σολέρος όταν θέλει να βγει νιαουρίζει και μας δείχνει την πόρτα. Τη νύχτα όποτε έχει ανάγκη έρχεται σιγά σιγά δίπλα στο κρεβάτι από τη μεριά μου και με το πιο απαλό νιαούρισμα που μπορεί να βγει από στόμα γάτας, ένας ανεπαίσθητος σχεδόν ήχος που μοιάζει πιο πολύ με αργό σούρσιμο πόρτας παρά με νιαούρισμα, με ξυπνάει για να του ανοίξω. Αν έλεγα ότι δε με πειράζει θα έλεγα ψέματα αλλά τι να κάνω που το ζητάει τόσο ευγενικά κι όσο πιο σιγανά μπορεί για να μην ενοχλήσει τους υπόλοιπους; Δεν μπορώ να μην σηκωθώ να του ανοίξω... Σήμερα το βράδυ τον ακούσαμε να νιαουρίζει αλλά δεν δώσαμε σημασία γιατί είχε ήδη βγει έξω. Πάτησε κι ένα αλύχτισμα και μετά σταμάτησε. Λίγο αργότερα πήγα τη Βένυα στο δωμάτιο να την ετοιμάσω για ύπνο. Βγάζει τη μπλούζα της και έτσι όπως την πιάνω βλέπω κακά νωπά πάνω. Φρίκαρα! Τι είναι αυτά Βένυα πως βρέθηκαν τα κακά στην μπλούζα σου; Η Βένυα κόκαλο! Τη βάζω στο μπάνιο και καθώς την πλένω προσπαθώ χωρίς αποτέλεσμα να λύσω το μυστήριο. Πάμε πίσω στο δωμάτιο κάνω να κουνήσω το πάπλωμα και ανακαλύπτω μια σκατοθάλασσα καλά κρυμένη ανάμεσα στις πτυχές του παπλώματος... Πήγα να λυποθυμήσω! Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό!! Πως έγινε αυτό;;; Αφού αλλάξαμε όλα τα σχετικά και την έβαλα για ύπνο σκεφτόμουνα τι να συνέβει και ο Σολέρος για πρώτη φορά στη ζωή του στα 7-8 χρόνια που τον έχουμε έκανε τέτοιο πράγμα. Εντάξει νιαούρισε λίγο και τον αγνοήσαμε αλλά αυτό έχει ξαναγίνει και αυτός επιμένει μέχρι να του ανοίξουμε. Τι τον οδήγησε τώρα να πάει να τα κάνει πάνω στο κρεβάτι της Βένυας?? Ο Αγκάμ λέει επειδή δεν την πολυχωνεύει. Εγώ είπα γιατί το κρεβάτι της ήταν ξέστρωτο οπότε μπορούσε εκεί να κάνει ότι σκάβει και μπορούσε να "καλύψει" τα μη πω τι, με τα σεντόνια. Αυτό, εκτός και αν κανείς έχει μια πολύ φαεινή ιδέα, θα μείνει ένα άλυτο μυστήριο, και θα μείνει αποτυπωμένο στο μυαλό μας και στη μύτη μας για πολύ πολύ καιρό...

παιχνίδια..

2010-01-26T07:39:00.002+02:00

Λοιπόν, για αρκετό καιρό για περίπου έξι μήνες η Βένυα δεν έπαιζε με τίποτε συγκεκριμένο, με ρωτούσε η μαμά μου με τι παίζει το παιδί αυτές τις μέρες και της απαντούσα "με τίποτα..". Πραγματικά δεν υπήρχε κάτι που να της έκανε κλικ, που να την κάνει να κάτσει κατω και να ασχοληθεί (εκτός από τη ζωγραφική φυσικά). Στα γενέθλια της λοιπον, μετάξύ πολλών, της φέρανε ένα μπίνγκο για παιδιά. Εδώ και 1 1/2 μήνα δεν έχει σταματήσει να το παίζει. Καθόμαστε όλοι μαζι στο πατωμα και παίζουμε επι ίσοις οροις ή όσο ίσοις αφήνει το μακρί χεράκι της... Πρέπει να καλύψεις και τα 9 τετράγωνα της κάρτας σου με τις εικονίτσες που εμφανίζει ένα μηχανηματάκι. Πρέπει λοιπόν να είσαι γρήγορος να αρπάξεις την εικονίτσα πριν τους άλλους (γιατί τυχαίνει κι οι άλλοι να έχουν κάποιες εικόνες ίδιες με σένα). Αυτή λοιπόν στην αρχή (τώρα έχει εξελιχθεί σε φοβερό και πολύ δίκαιο παίχτη) άρπαζε τις εικόνες είχε δεν είχε και αφού τσέκαρε πρώτα αυτή μετά της έδινε και σε μας...Αφού την κατσαδιάσαμε, μετά άλλαξε το στυλ της. Δεν άρπαζε πια αλλά όταν έχανε υποστήριζε ότι κερδίζει αυτός που έχει ακόμα κενά στην κάρτα του... Από τότε παίζουμε όλων των ειδών τα επιτραπέζια, πότε ακολουθώντας τους κανόνες της Βένυας και πότε αυτούς που είναι γραμμένοι στο κουτί και περνάμε καλά οικογενειακώς! Ο γάτος είναι πάντα παρών χουρχουρίζοντας πλάι μας και αρπάζοντας με τακτ που και που από καμμιά κάρτα ή πιόνι, ή κάθεται (το καλύτερο του) πάνω στη στίβα της τράπουλας...

Το μαγικό 4

2010-01-20T01:21:00.004+02:00

Η ηλικία των τεσσάρων ετών είναι μια μαγική ηλικία. Είναι τότε που το παιδί μεταμορφώνεται μπροστά στα μάτια σου, μια πραγματική μεταμόρφωση, σαν να φορά κάθε μέρα κι από μια καινούργια στολή κι εσύ να μην προλαβαίνεις να θαυμάσεις. Καταρχήν σε αντιγράφει στα πάντα στα ΠΑΝΤΑ! "Μαμάάά να μην ακούσω ξανά να λές αυτό το πράγμα.." "Μπαμπά δεν έχει άλλη τηλεόραση για σένα σήμερα, άφησε τα τηλεκοντρόλ, άφησε τα έλα κάνε πιο γρήγορα!" "Μαμά αν δεν μου διαβάσεις 2 παραμύθια πρίν κοιμηθώ κι εγώ θα σε ξυπνήσω 2 φορές τη νύχτα" "Μπαμπά μίλα πιο σιγά σε παρακαλώ δεν ακούω το παιδικό". Δεύτερον, συζητάει για πάρα πολλά και ποικίλα θέματα και δεν νοείται να μένει έξω από καμμιά συζήτηση "Τι λέτε εσείς εκεί πέρα? για μένα μιλάτε? άκουσα το όνομα μου. Να μη μιλάτε για μένα παρακαλώ!" Τρίτον, τη ρωτάω πλέον για πράγματα που εγώ δε θυμάμαι "Βένυα μου, θυμάσαι πως λένε τη μαμά αυτού του κοριτσιού?" ή "Βένυα τι 5 πράγματα είπα ότι θέλω να αγοράσω από το σούπερ μάρκετ?". Τέταρτον έχει πλέον συνηδειτοποιήσει την έννοια του χρόνου, κατανοεί πόσο αργά ή γρήγορα περνάει και ξέρει την ακολουθία των ημερών, τη ρουτίνα της και τις καθημερινές μας δραστηριότητες "Να πάμε αύριο στο μουσείο Βένυα?" "Όχι να πάμε μεθάυριο" "Μα γιατί μεθάυριο, αύριο είναι πολύ καλή μέρα για μουσείο" "'ΟΟΟΟΟΟΟχι σου λέω να πάμε μεθαύριο, είναι καλύτερη η μέρα τότε" (μεθαύριο είναι μέρα σχολείου και φυσικά αν πάμε στο μουσείο δε θα πάει σχολείο το τέρας....). Πέμπτον, δεν αντέχει πλέον να με βλέπει να θυμώνω και να στεναχωριέμαι όταν είναι αυτή η αιτιά. Όταν θυμώνω η απελπισία της είναι τεράστια και με ικετεύει να την πάρω αγκαλιά, δεν θέλει κανέναν να την παρηγορήσει παρά μόνο εμένα, κλαίει και χτυπιέται να ρίξω ένα βλέμα πάνω της, να της μιλήσω έστω κι αν της φωνάξω ή την ξαναμαλώσω, δεν την νοιάζει, φτάνει να μην την αγνοώ όταν έχει κάνει κάτι όχι σωστό. Έκτον, άρχισε να διαχωρίζει τα κορίτσια από τα αγόρια σε πολλούς τομείς, ρούχα, χρώματα, παιχνίδια, ενδιαφέροντα. Και είναι πολύ ξεκάθαρη σε αυτό. "Σε εμάς τα κορίτσια αρέσει ....". Τέλος άρχισε να διαβάζει και να γράφει, κι όταν λέω γράφει δεν αστειέυομαι. Εχτές καθόταν ήσυχη και ζωγράφιζε όταν κάποια στιγμή με ρωτάει πως γράφουμε το χ. Της το σχεδίασα στον αέρα με το δάχτυλό μου και σηκώθηκα να δώ τι γράφει. Και τι να δω? Τη λέξη ΚΑΡΑΜΕΛΟΧΟΡΑ!!!!! Δεν το πίστευα. Δεν μπορεί...σκέφτομαι. Για γράψε μου ΤΟ ΜΑΛΛΙ ΤΗΣ ΓΡΙΑΣ. Και πραγματικά κάθεται και γράφει ΤΟ ΜΑΛΙ ΤΙΣ ΓΡΙΑΣ μόνη της! Ουρανοκατέβατα! Από νωρίς έγραφε απλές λέξεις, γάλα, μαμά, καλό, αλλά εξασύλλαβα είναι η αλήθεια δεν περίμενα να γράψει...! Μεγαλώνουν τα παιδάκια μας και ανοίγουν τα φτεράκια τους, τα ξετυλίγουν κάθε μέρα και με πιο μεγάλη αυτοπεποίθηση και θάρρος κι είναι η ηλικία αυτή η πιο τρυφερή γιατί ενώ νιώθουν ικανά και δυνατά και αναζητάνε την επιβράβευση και την ανεξαρτησία από μας την ίδια στιγμή πισωγυρίζουν και ψαχνουν την αγκαλιά, την σιγουριά, τη φωλίτσα που τα κρατάει ασφαλή και ζεστά. Αυτό που στα βιβλία το βρίσκεις ως παλιμπεδισμός είναι στην πραγματικότητα οι πιο όμορφες στιγμές στο μεγάλωμα ενός παιδιού.

Γονίδια?? Τι γονίδια???

2009-10-19T10:07:00.002+03:00

Αποφάσισα να παρακολουθήσω μαθήματα στο κολλέγιο με κατεύθυνση παιδαγωγική. Το πρώτο μάθημα που πήρα είναι ιδιαίτερα σπαστικό, με χιλιάδες ορολογίες από βιολογία, ψυχολογία, γλωσσολογία, παιδαγωγικά και συνηδειτοποίησα πως δεν μπορώ πλέον να αποστηθίζω, ούτε και να διαβάζω πυκνογραμμένες σελίδες τη μια πίσω από την άλλη, ούτε και να λύνω 3 τεστ τη μέρα όπως η ιδιαίτερα εκνευριστική καθηγήτρια απαιτεί. Τι να κάνω δεν είμαι πια 20 χρονών. Θέλω να μάθω αλλά οι απαιτήσεις αυτού του μαθήματος ξεπερνούν κάθε λογική. Τέλος πάντων μέσα από τις ατελείωτες αράδες ενός κεφαλαίου για τη βιολογία του ανθρώπου συγκράτησα αυτό που έλεγε πως μετά από αμέτρητες έρευνες οι ερευνητές κατέληξαν πως η υπόσταση του κάθε ανθρώπου είναι το αποτέλεσμα εξίσου βιολογικών και περιβαλλοντικών συνγκυριών. Αυτό που με άλλα λόγια λέμε γονίδια και αυτό που λέμε κοινωνία. (Από μέσα μου φυσικά σκεφτόμουνα "τι λε ρε μεγάλε σοβαρά? ευτυχώς που μας το είπαν οι ερευνητές γιατί εμείς δε το ξέραμε...)Και εδώ απορώ και εξίσταμαι: γονίδια??? ποια γονίδια?? Από που πήρε τα γονίδια η κόρη μου και όλη μέρα κάθεται με την ψεύτικη ζωγραφιστή κασετίνα της και κάνει ότι βάφεται? Από που πήρε τα γονίδια και θέλει να έχει βαμμένα τα νύχια της συνεχώς? και ζωγραφίζει στο ένα χαρτί μετά το άλλο κορίτσια με μακιγιάζ και κοσμήματα??? Μωρ' που τα είδε όλα αυτά?? που στα 4 χρόνια που την έχω κάτω από τα φτερά μου ζήτημα να έβαλα 2 φορές μπογιά στα μούτρα μου (όπως θα έλεγε κι η μαμά μου κι εγω θα απαντούσα, δεν είναι μπογιά μαμά είναι ρουζ και δεν είναι μούτρα μαμά είναι μάγουλα), που μασουλώ ακόμα τα νύχια μου, που τριγυρνώ με στέκες στα μαλλιά για να μη χτενίζομαι?? και μού' ρχετε το μούλικο με το λιπ μπαλμ στο χέρι (που το ανακάλυψε που το΄χα κρύψει?) μου τσιτώνει τα χειλάκια της και δώστου να πασαλείφεται!! Και μετά προσπαθεί να μιλήσει με ανοιχτό το στόμα για να μην ακουμπήσουν τα χείλια της και χαλάσει το..κραγιόν και τρέχουν τα σάλια της (εδώ τρελλαίνομαι στα γέλια). Τι να πω...εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια!!

κατακτήσεις...

2009-09-02T00:58:00.009+03:00

Γυρίσαμε... Το'πα και το ξαναλέω, οι διακοπές διαρκείας κάνουν κακό στην υγεία! Ένας μήνας, άντε ένας και μια βδομάδα. Μετά η καθε μέρα με βάραίνε σαν να'ταν βδομάδα. Η Βένυα φυσικά αν την άφηνα εκεί με τους παππούδες για κανά τρίμηνο ούτε που θα χαμπάριαζε και γιατί άλλωστε να ήταν αλλιώς? Παρέα είχε, παιχνίδι όλη μέρα, μια γιαγιά δίπλα της συνεχώς να σκαρώνει ιστορίες με τα πιο απίθανα πράγματα, γρανίτες από τον θείο...Για τη Βένυα ήταν όχι μόνο ξέγνοιαστο αλλά και πολύ επικοδομητικό το καλοκαίρι που πέρασε. Καταρχήν λίγο πριν φύγουμε για διακοπές, τον Ιούνη, έκανε επιτέλους ποδήλατο, στα τρίκυκλα του σχολείου της που μάλλον τα ένιωσε βαριά και σταθερά και έκανε το μονοπατάκι 30 γύρες τη φορά! Έπειτα έμαθε να κολυμπάει χωρίς μπρατσάκια, κάτι που κανένας δεν της επέβαλε, τα μπρατσάκια και το μακαρόνι ήταν πάντα εκεί μπροστά της, όμως αυτή διάλεξε να προσπαθήσει, με καθαρά δική της πρωτοβουλία, να μάθει να κολυμπάει μόνη της. Εγώ στην μια άκρη, η γιαγιά στην άλλη κι η Βένυα να κολυμπά από την μια στην άλλη ασταμάτητα και ακούραστα, και πάλι και ξανά κι ακόμα μια φορά ώσπου μια μέρα τα κατάφερε και κολύμπησε 2 μέτρα χωρίς καμμιά βοήθεια. Και μετά όλο και πιο μακρυά, όλο και πιο άνετα. Προς το τέλος έμαθε να παίρνει και ανάσα καθώς κολυμπάει και αυτό τη βοήθησε να πάει λίγο πιο πέρα. Ήμουν τόσο περήφανη γιαυτήν, όχι τόσο για την επιτυχία της αλλά για την επιμονή της και για το πείσμα της. Επίσης έμαθε να κάνει κούνια μόνη της (αλλελούια!!) στη Σάμο, στο κέντρο του γλεντιού μετά το γάμο που παρακολουθήσαμε, που είχε μια παιδική χαρά. Ανέβηκε στην κούνια κι απλά πέταξε! ΚΑι τέλος με το που γυρίσαμε ανέβηκε σε τραμπολίνο που μέχρι πρότεινως τα απέφευγε φανατικά, και δεν ξεκολλούσε. Για όλα λοιπόν υπάρχει μια μαγική στιγμούλα, ένα φευγάτο δευτερόλεπτο που κάτι μοναδικό συμβαίνει στο μυαλουδάκι τους και τσαφ! σβήνονται όλες οι προηγούμενες εμπειρίες καλές ή κακές και δεν υπάρχει παρά μόνο το τώρα και το θέλω και γίνεται το μεγάλο βήμα. Αυτό που με άλλα λόγια το λένε "όταν νιώθει έτοιμο το παιδί". Καταπληκτικο!
Γυρίσαμε λοιπόν και φυσικά είναι και πάλι χαρούμενη, ευτυχισμένη θα έλεγα που συνάντησε τους φίλους της και πάλι και τόσο γεμάτη, που πριν να συναντήσουμε κάποιον πηγαίνει στα παιχνίδια της και μαζεύει μικρά μικρά πραγματάκια που για τη Βένυα είναι σημαντικά, είναι οι θησαυροί της, και τους τα χαρίζει. Το πιο όμορφο όμως δώρο που κάναμε στους φίλους της εδώ ήταν οι κορνίζες που φτιάξαμε με τα κοχυλάκια που μάζεψε η ίδια, πάλι υπομονετικα και με τεράστια αφοσίωση, όλες τις μέρες που ήμασταν στις παραλίες. Σακούλια ολοκληρα από μικροσκοπικά κοχυλάκια και λίγο πιο μεγάλα. Οι κορνίζες έγιναν πανέμορφες και είμαστε κι οι δυό πολύ περήφανες για τις δημιουργίες μας. Στις φωτογραφίες χάνουν πολύ αλλά έστω για μια ιδέα, τις βάζω στο blog.
Και για να κρατήσω το "έθιμο" από πέρυσι ας καταγράψω και πάλι τα μεταφορικά μέσα που μπήκε η Βένυα φέτος: Αεροπλάνο Σαν Φρανσίσκο-Μόναχο, αεροπλάνο Μόναχο-Αθήνα, αεροπλάνο Αθήνα-Θεσσαλονίκη, τρένο Θεσσαλονίκη-Αθήνα-Θεσσαλονίκη, άπειρα λεωφορεία, μετρό και ταξί στην Αθήνα, πλοίο Θεσσαλονίκη-Σάμος (16 ώρες με καμπίνα αυτή τη φορά), αεροπλάνο Σάμο-Θεσσαλονίκη, τρένο Θεσσαλονίκη-Έδεσσα-Θασσαλονίκη, αεροπλάνο Θεσσαλονίκη-Μόναχο, μετρό για το κέντρο του Μονάχου και πίσω, αεροπλάνο Μόναχο-Σαν Φρανσίσκο. Ουφ! Αυτά! Καλή συνέχεια, καλά ταξίδια, καλό χειμώνα σε όλους!

αν δεν μοιραστείς το παιχνίδι σου κακομοίρα μου...

2009-06-30T09:26:00.000+03:00

Τί κάνω λάθος? Τι πάει στραβά? Έχει λίγο καιρό που πραγματικά περισσότερο από κάθε άλλη φορά νιώθω ότι κάνω κάτι λάθος σαν μάνα. Κάτι μου έχει διαφύγει παντελώς. Έχει λίγο καιρό που το παιδί είναι διαφορετικό, ανυπάκουο, πεισματικό, νευρωτικό, και κάπως σα να είναι...αλλού. Δε μοιράζεται με τους φίλους της, αρνείται το φαγητό αρχικά (μετά από φασαρία τρώει), και απαντάει με όχι ότι και να της ζητήσεις. Είναι άλλη μια φάση? αυτές οι φάσεις τελειωμό δεν έχουν? Τα ήρεμα λόγια δεν περνάνε, τα αυστηρά λόγια δεν περνάνε, μόνο όταν την απειλήσω και τη φοβερίσω κάνει αυτό που πρέπει να κάνει "αν δεν αφήσεις τον Νίο να παίξει με το παιχνίδι σου θα κοιμηθείς έξω από το σπίτι να το ξέρεις" και αμέσως χωρίς δεύτερη κουβέντα θα δώσει το παιχνίδι. Έχει γίνει πλεόν κανόνας η απειλή. Και νιώθω πολύ άσχημα κάθε φορά που ξεφουρνίζω απείρου κάλλους εκφοβισμούς. Τις προάλλες της είπα ότι αν συνεχίσει να είναι έτσι και στην Ελλάδα θα την βάλω σε ένα πακέτο και θα τη στείλω πίσω στην Αμερική. Άκουσον άκουσον!! Τι να κάνω? Με τρων οι μάυρες τύψεις. Τι κάνουν άλλοι γονείς σε τέτοιες περιπτώσεις? πως περνάει το μήνυμα χωρίς τρομακτικές απειλές? και γιατί συμπεριφέρεται έτσι τελευταίως ούτε κι αυτό το γνωρίζω. Και τι θα γίνει τωρα που πάμε Ελλάδα και οι παππούδες τις θα την κανακεύουν ότι αταξία και να κάνει και θα τις κάνουν τα χατήρια παρόλο το πείσμα και την αρνητικότητά της? Εγω δε θα γυρίσω με παιδί πίσω στην Αμερική θα γυρίσω με τέρας! Διάβασα κάπου ότι στα μισά τους χρόνια δηλαδή 1 1/2, 2 1/2, 3 1/2 κλπ. περνάνε σε φάσεις δύσκολες, φάσεις αρνητισμού. Αν αυτό ισχύει τότε μόνο έτσι εξηγώ τη συμπεριφορά της, γιατί είναι 3 1/2 και κάπως παρηγοριέμαι. Το ερώτημα παρόλαυτα παραμένει, πως να περάσει το μήνυμα χωρίς εκφοβισμούς και απειλές.. με άλλα λόγια, πως το πείθεις το παιδί να κάνει το σωστό? Άντε καλό μας καλοκαίρι.. :-)

Δώστε στα παιδιά φύση

2009-06-09T17:21:00.005+03:00

Όταν πριν ένα χρόνο είπα τέρμα τα εμπορικά κέντρα για τη Βένυα, τέρμα το shopping, το είπα και το εννοούσα. Και το έκανα. Από τότε ζήτημα να έχουμε πάει άλλες 4 φορές κι αυτές γιατί ακολουθήσαμε κάποιον άλλον. Φύση φύση φύση. Αυτό της δίνω, όσο κι όποτε μπορώ φυσικά. Και λατρεύει τις περιπέτεις τέτοιου είδους! Όλα τα παιδιά λατρεύουν τη φύση, φτάνει να τη γνωρίσουν από μικρά. Γιατί όταν μεγαλώσουν λίγο, φανταζομαι γύρω στα 7-8 και δεν έχουν μάθει από νωρίς να περπατάνε στα βουνά, να τσαλαβουτάνε στα ποτάμια και τις λίμνες και δεν έχουν κοιμηθεί σε σκηνή, λίγο δύσκολα θα δεχτούν να το δοκιμάσουν τότε. Δεν ξέρω, λέω... Τα παιδιά στην ηλικία των 3 ξετρελλαίνονται να κοιμούνται σε σκηνές, αγαπάνε να εξερευνούν το δάσος γύρω από τη σκηνή, πνίγονται από ενέργεια, να βοηθήσουν να στηθεί η σκηνή, να μαζέψουν ξύλα για τη φωτιά, να φάνε αυτό που ψήνεται τόση ώρα στα κάρβουνα και μοσχομύρισε ο τόπος, να πιούν ζεστή σοκολάτα, να πιάσουν ένα σωρό έντομα με τα δαχτυλάκια τους (κι εσύ να εύχεσαι να μη τα τσιμπίσουν). Είναι όμορφο, πολύ όμορφο να βλέπεις τον μικρό σου εξερευνητή να γίνεται ένα με τη φύση και να μη το νοιάζει αν βρέχει, αν έχει λάσπες, αν κάνει κρύο, αν έχει σκοτάδι. Όλα είναι καλά. Πριν 2 μέρες γυρίσαμε από ένα ταξίδι. Μέναμε σε ξύλινες καλύβες μέσα σε ένα δάσος. Πήγαμε λοιπόν να δούμε τα αρχαιότερα δέντρα του κόσμου που είναι και τα αρχαιότερα ζωντανά σε αυτόν τον πλανήτη. Έβρεχε και έκανε κρύο. Η Βένυα δεν είχε αδιάβροχο. Της αγοράσαμε ένα πόντσο που ήταν τεράστιο ακόμα και για τον μπαμπά της. Της το φόρεσα και το έδεσα να μην το πατάει. Ήταν σαν δώρο με κίτρινο πλούσιο περιτύλιγμα και πόδια. Δεν έβγαλε κιχ. Περπάτησε όπως όλοι μας και ρουφούσε τον πιο καθαρό αέρα του πλανήτη. Δεν άντεξα μετά της αγόρασα γλειφιτζούρι γιατί ήμουν πραγματικά πολύ περήφανη για τη μικρή μου ηρωίδα!!

Μα μαμά είμαι μικρή ακόμα...

2009-05-20T08:14:00.004+03:00

Τι μας πιάνει εμάς τους γονείς και βιαζόμαστε? Γιατί βιαζόμαστε να μεγαλώσουν τα παιδιά μας? Τι μανία είναι κι αυτή? Νομίζω ξεκινά από την αρχή που είναι μωράκια και όλη εκείνη η ρουτίνα μαμ-κακά-νάνι(αν είμαστε τυχεροί)-κακά-μαμ-κακά-νάνι(αν είμαστε τυχεροί και πάλι..)-κακά-μαμ-κακά μας κουράζει φοβερά και μας κάνει να βαριόμαστε φοβερά και αγωνιούμε πότε θα ... "στρώσει" το μωρό και δώστου και μετράμε τις μέρες, είναι τριών μηνών? όχι ακόμα? πότε θα γίνει τριών? και είναι σίγουρο ότι θα "στρώσει"? αμάν, είναι 5 μηνών κι ακόμα να κοιμηθεί σερί τη νύχτα..Αχ θεέ μου πότε θα μεγαλώσει λίγο...?? Και έτσι μπαίνουμε στο λούκι και σταματημό δεν έχει το μέτρημα... Αφού στρώσει μετά μετράμε τις μέρες πότε θα βγάλει δόντια για να αρχίσει να τρώει κανονικό φαί, αφού βγάλει τα δόντια μετράμε τις μέρες πότε θα περπατήσει για να είναι πιο ανεξάρτητο, αφού περπατήσει μετράμε τις μέρες πότε θα μιλήσει για να καταλαβαίνουμε τι θέλει, αφού μιλήσει μετράμε τις μέρες πότε θα κόψει το μπιμπερό να πίνει το γάλα μόνο του, αφού κόψει το μπιμπερό μετράμε τις μέρες πότε θα κόψει την πάνα, αφού κόψει την πάνα μετράμε τις μέρες πότε θα κόψει την πιπίλα, αφού τα κόψει όλα μετράμε τις μέρες πότε θα μάθει να σκουπίζει τον πισινό του, να δένει τα παπούτσια του, να ντύνεται, να παίζει... όλα μόνο του. Κι αναρωτιέμαι έχουμε χάσει εντελώς τα μυαλά μας?? Καταρχήν δεν μας συμφέρει να μεγαλώσει γιατί τότε εμείς γερνάμε. Έπειτα δε μας συμφέρει γιατί γιατί θα ξυπνήσουμε μια ωραία μέρα και θα κοιτάξουμε στο δωμάτιό του και δε θα είναι εκεί, θα έχει κοιμηθεί κάπου αλλού... Και τότε θα μας έρθει ο ουρανός σφονδύλη. Γιατί λοιπόν του έκοψα το μπιμπερό του παιδιού πριν ένα χρόνο? Γιατί να μην το αφήσω να χώνεται στην αγκαλιά μου να πίνει το γαλατάκι του? Και γιατί έκοψα την πιπίλα του παιδιού πριν 4 μέρες? Γιατί να μην το αφήσω να μοιάζει με μωράκι για ακόμα λίγο? Γιατί επιμένουμε μανιωδώς να μάθουν να τρώνε μόνα τους? Γιατί να μη το ταίζω για λίγο ακόμα τώρα που μπορώ? βουκίτσα τη βουκίτσα να ανοίγει του στοματάκι της σαν τα πουλάκια στις φωλιές τους που τα ταϊζει η μάνα τους σκουληκάκια. Και γιατί διαφωνούμε όταν μας λέει το παιδί "Μα μαμά είμαι μικρή ακόμα" - "Οχι παιδί μου είσαι μεγάλο κορίτσι εσύ και τα μεγάλα κορίτσια μπλα μπλα μπλα.." Και όχι και πάλι όχι, δε θα την αφήσω να παίζει μόνη της γιατί μπήκα στο σαλόνι τις προάλλες να δω με τι παίζει έτσι ήσυχα και βρίσκω το γατί ξαπλωμένο φαρδύ-πλατύ στο χαλί να χουρχουρίζει ευτυχισμένο και τη Βένυα με το ψαλίδι στο χέρι να του κάνει ένα κουρεματάκι μούρλια!! Τούφες να αιωρούνται και να έχουν καλύψει ένα τετραγωνικό μέτρο στο χαλί, ένα γατί τσουρομαδημένο και μια Βένυα με ένα διαβολικό βλέμμα να περιμένει την αντιδρασή μου ήταν το αποτέλεσμα αυτής της υστερίας μας να μεγαλώσουν τα παιδιά μας και να γίνουν ανεξάρτητα. Μωρέ μπράβο μας εξυπνάδα!! Και για του λόγου το αληθές ορίστε η Βένυα κάνει την πρώτη της αποτρίχωση!!

Κι άλλα μαργαριτάρια...και στην αγγλικήν!

2009-05-11T22:38:00.005+03:00

Κάναμε χαρτοκοπτική..
-Μαμά θέλω να μου κόψεις μια τεράαααστια καρδιά
-Πόσο τεράστια παιδί μου?
-Τεραστιότατη!!

Πήγαμε σε ένα παιχνιδάδικο κάτι σαν Mega Jumbo bebe, τεράστιο δηλαδή, παρκάραμε και προχωρούσαμε προς το μαγαζί.
-Μαμά κοιτά! αυτό το μαγαζί μοιάζει με το αεροδρόμιο στην Ελλάδα!!

Εχτές Τρίτη της λέει ο μπαμπάς της "Venya on Saturday you and I will go to the zoo!" - "Yeah! I will go and tell my mommy". Έρχεται στην κουζίνα και μου λέει "Μαμά αύριο ο μπαμπάς κι εγώ θα πάμε στο... στη... ε... στη ζούγκλα!"

Συζήτηση Βένυας με τον παππού της στο τηλέφωνο
-Βένυα τι κάνεις τώρα?
-Βοηθώ τη μαμά να καθαρίσει το σπίτι
-Α, να φωνάξουμε τον Ηρακλή να φέρει το ποτάμι να καθαρίσει το σπίτι όπως τότε που καθάρισε την κόπρο του Αυγεία?
-Ε, δεν είναι και τόσο βρώμικο το σπίτι μας παππού...

Εχτές ήμασταν στο αυτοκίνητο οδηγούσαμε στην εξοχή και η Βένυα κοιτούσε έξω
-Οh, look at those cows, they are walking down the lof (στα αγγλικά ο λόφος!!!!)

Συζήτηση Αγκάμ και Βένυας
-(Agam) Ask me anything you want and I will give you an answer.
-What SHALL I ask you Papa?
Το shall που χρησιμοποίησε είναι πραγματικά πολύ προχωρημένο... Το γεγονός ότι α) ξεχώρισε το shall από το will και β) χρησιμοποίησε το σωστό ρήμα (χωρίς να μπορώ να εξηγήσω γιατί ακριβώς το ένα είναι πιο σωστό από το άλλο), είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο. Ο μπαμπάς της κι εγώ μείναμε με ανοιχτό το στόμα όταν το ακούσαμε...

ouraniow toksow...

2009-05-03T06:22:00.002+03:00

Τέλος τα Ελληνικά...Η Βένυα πλέον παίζει, ονειρεύεται, συζητάει στα αγγλικά. Πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι άλλωστε... Δεν είναι λογικό να περιμένω κάτι διαφορετικό, όταν όλοι γύρω της με αυτή τη γλώσσα επικοινωνούνε πως θα μπορούσε αυτή να ...επιμείνει Ελληνικά? Με μένα μιλάει μόνο Ελληνικά κι ενώ μπορεί να λέω τώρα ότι αυτό δε θα αλλάξει κι ότι πάντα μεταξύ μας θα μιλάμε τη μητρική γλώσσα, τίποτα δεν εμποδίζει και το αντίθετο. Της μιλώ συνέχεια, της διαβάζω βιβλία και άρχισα να παίζω και πάλι μαζί της αρκετά για να με ακούει περισσότερο. Αυτή μπορεί να μου πετά καμμιά λέξη στα αγγλικά αλλά τη διορθώνει αμέσωςκι εγώ κάνω πως δεν ακούω και πως δεν καταλαβαίνω. Αλλά για πόσο ακόμα...? Προς το παρόν λέει πολλές λέξεις που "ταιριάζουν" ακουστικά, με αγγλική προφορά και είναι πραγματικα αστείο, γελάω εγώ γελάει κι αυτή. -Μαμά, κοίτα ένα ouraniow toksow (ουράνιο τόξο με το απαλό ρ και το οου στο τέλος) - Μαμά να πάμε μια vowlta (βόλτα αλλά κάπως έτσι: βόουλτσα, το τ το λέει εντελώς βρεταννικά γιατί 2 από τις δασκάλες τις είναι αγγλίδες). Προς το παρόν το κάνει επίτηδες αλλά σε λίγο δε θα είναι πια αστείο, αυτή θα είναι η προφορά της. Όπως όμως έχω ξαναπεί, ας πάει να έχει ότι προφορά θέλει αρκεί να μου μιλάει τα ελληνικά.

Cultural shocks

2009-04-13T05:07:00.006+03:00

Εχτές πήγαμε στο Cherry Blossom Festival, το Ιαπωνικό Φεστιβάλ που γινόταν στο Σαν Φρανσίσκο. Πήγα γιατί η Ιαπωνική κουλτούρα με αυτή την τελειομανία της και την αστραφτερή εικόνα καθαριότητας που επιδεικνύει με ελκύει αφάνταστα, γιατί ήθελα να δείξω στη Βένυα καινούργια πράγματα και γιατί ήμουν σίγουρη ότι ως φεστιβάλ θα ήταν πιο πλούσιο από τα Ελληνικά Φεστιβάλ του όπα! και του flaming cheese που έχω πάει όλα αυτά τα χρόνια στη Αμερική και πράγματι έτσι ήταν. Έγινε στo κέντρο της Japantown όπου κλείσανε 2 δρόμους με περίπτερα που πουλούσαν πολλά και διάφορα και φυσικά με καντίνες Ιαπωνικού φαγητού και σκηνές όπου θα ανέβαιναν καλλιτέχνες χορού, μουσικής, θεάτρου. Το πρόγραμμα ξεχύλιζε από θεάματα. Κι αποφασίσαμε, αφού φάγαμε σούσι και ιαπωνικές νούντλς, να πάμε να δούμε εκθέσεις Origami, Ikebana, Hina Matsuri paper dolls, και Ιαπωνικά σπαθιά Samurai. To Origami, από τις λέξεις oru δηλαδή διπλώνω και kami δηλαδή χαρτί, είναι η τέχνη του να φτάχνεις εκπληκτικά και με απίστευτη λεπτομέρεια "γλυπτά" από χαρτί το οποίο διπλώνεις δεκάδες ίσως και εκατοντάδες φορές χωρίς να κόβεις και χωρίς να κολλάς. Εδώ στα "μέρη" μας είναι πολύ διαδεδομένη τέχνη και πολύς κόσμος διπλώνει χαρτιά με μανία! Η Βένυα αποκόμισε ένα καλαθάκι αρκετά μεγάλο για να βάλει τα αυγά του Πάσχα. Μετά πήγαμε στην έκθεση γιαπωνέζικης χάρτινης κούκλας και εκεί έχασα το μυαλό μου με την λεπτομέρεια και τη χάρη που έχουνε, την ομορφιά και την κίνηση τα εκπληκτικά χρώματα και τα πολιτισμικά στοιχεία που περνάνε. Μετά πήγαμε στην έκθεση Ikebana δηλαδή συνθέσεις με λουλούδια όπου όλα τα υλικά στη σύνθεση πρέπει να είναι οργανικά και δεν είναι απλά μια ανθοσύνθεση αλλά είναι μια πολύ πειθαρχημένη τέχνη "ένωσης"της φύσης με τον άνθρωπο. Τέλος ο Αγκάμ πήγε στα σπαθιά κι εγώ με τη Βένυα σε μια αίθουσα όπου πολλές γυναίκες ντυμένες με τα χαριτωμένα κιμόνο τους και τις ξύλινες σαγιονάρες τους περίμεναν στη σειρά για να τραγουδήσουν ή να χορέψουν με τη συνοδεία ορχήστρας από 15 Shamisen, που είναι τα παραδοσιακά τρίχορδα ένχορδα τους. Η Βένυα κόλλησε! Να φύγουμε? τη ρωτούσα, όχι, μετά από αυτό το τραγούδι, μου έλεγε! Και περάσαν τρία και η μικρή όρθια στην αγκαλιά μου να παρακολουθεί με αφοσίωση! Όταν φεύγαμε πετύχαμε στη σκηνή έξω από το ξενοδοχείο ένα δυναμικό show Taiko, με τα τεράστια ντράμς και τους μουσικούς να χορεύουν και να τα βαράνε με απόλυτο συντονισμό. Φύγαμε κι είχαμε αποκομίσει πολλά, μάθαμε πολλά και νιώθαμε ήρεμοι. Η αρμονία κι ο μινιμαλισμός που χαρακτηρίζει όλες αυτές τις τέχνες και η ηρεμία που αποπνέουν μας έκανε καλό και μας θύμησε ότι η σιωπή και η αυτοσυγκέντρωση κάνει θαύματα όχι μόνο στην τέχνη αλλά και στη ζωή γενικότερα.
Την επόμενη μέρα μετά από αρκετές ώρες σε έναν βοτανικό κήπο, η πείνα μας οδήγησε σε ένα από τα πιο παλιά Ινδικά εστιατόρια της περιοχής, όπου μπαίνεις και ξεχνάς ότι είσαι Αμερική και νιώθεις πως θα βγείς στο δρόμο και θα πέσεις πάνω σε κανένα τρίτροχο rickshaw απ' αυτά που κατά χιλιάδες οργώνουν τους δρόμους στην Ινδία. Και αφού βουτηχτήκαμε στις σάλτσες και τα τσάτνι τους και τα παιδιά φάγανε το ινδικό παγωτό kulfi γυρίσαμε σπίτι και το βράδυ πριν κοιμηθεί της διάβασα τις περιπέτειες του Οδυσσέα. Για να μη ξεχνιόμαστε...

Μαθήματα φυσικής ιστορίας

2009-03-26T22:39:00.022+02:00

Όταν η Βένυα δεν έχει σχολείο και είναι ο καιρός καλός βάζουμε τα γυαλιά μας, φοράμε τα καπέλα μας (ηλίου εννοείται) παίρνουμε μαζί μας ζακέτες γιατί εδώ ποτέ δεν ξέρεις τις διαθέσεις του καιρού είναι τόσο απρόβλεπτος, και ξεκινάμε τη βόλτα μας, μια μακρυά ήσυχη βόλτα. Και το μάθημα φυσικής ιστορίας ξεκινά 5 βήματα μακρυά από το σπίτι μας. Η Βένυα σκύβει στο παρτέρι των διπλανών μας για να βρει την πιο στρόγγυλη και τέλεια πέτρα. Μετά μου ζητάει να φορέσει τη ζακέτα της γιατί έχει τσέπες κι ας σκάει ο τζίτζικας... Τσακ τη βάζει στην τσέπη. Τρία βήματα πιο κάτω σταματάει σκύβει και μαζεύει ένα ξερό σκουλήκι, τσακ το βάζει κι αυτό στην τσέπη της. Άλλα δέκα βήματα παραπέρα σηκώνει μια κοτρώνα και ζητάει τη βοήθειά μου: Μαμά μήπως μπορείς να πάρεις κάτι από αυτά? Όχι της λέω πρέπει να διαλέξεις τι θα αφήσεις. Δεν αφήνει τίποτα. Αυτά μόλις 100 μέτρα από το σπίτι κι έχουμε να διανύσουμε άλλα 900... Λίγο μετά σταματά και μαζεύει ένα έντομο που σερνόταν στο πλακόστρωτο και ψάχνει να του βρει σπίτι. Κάθε κήπος και παρτέρι αποτελεί πιθανή νέα οικία του ζουζουνιού και προσπαθεί με έντονη αυτοσυγκέντρωση να αποφασίσει αν η κίτρινη τουλίπα κάνει καλύτερο σπίτι από το φυλαράκι του θάμνου. Τελικά το αφήνει πάνω στο γρασίδι. "Για να βρει τους φίλους του" μου λέει. Ισορροπεί σε κάθε τοιχάκι που περνάμε, χοροπηδά σε κάθε διακοσμητικό πλακόστρωτο και χαζεύει κάθε αυλή στολισμένη με λουλούδια, κάκτους, γέφυρες, ελαφάκια, νάνους, μανιτάρια, καβαλικεύει κάθε κούτσουρο και ξεκουράζεται σε κάθε βραχάκι. Περιεργάζεται με τεράστιο ενδιαφέρον ξυλαράκια και φύλλα και μαζεύει οτιδήποτε μοιάζει με καρπό, βελανίδια, κουκουνάρια. Οι τσέπες της ξεχυλίζουν το ίδιο και οι δικές μου γιατί δεν τολμώ να πετάξω κάτι, τα θυμάται όλα με την κάθε τους λεπτομέρεια. "Μαμά δώσε μου την ολοστρόγγυλη μικρή πέτρα", "Που είναι το πορτοκαλί φύλλο?","Δε θέλω πια το βελανίδι με το σπασμένο καπελάκι". Μιλάμε όλη την ώρα και συζητάμε για όλα αυτά τα θαυμαστά πράγματα της φύσης και ξέρω ότι και την επόμενη φορά που θα κάνουμε βόλτα και τη μεθεπόμενη θα σταματήσουμε στα ίδια μέρη θα θαυμάσουμε τα ίδια πράγματα και όμως κάθε φορά θα είναι λίγο διαφορετική από την επόμενη γιατί θα είναι λίγο πιο σοφή και θα νιώθει περήφανη για τον εαυτό της. Να κι οι φωτογραφίες-ντοκουμέντα των μαθημάτων "ανοιχτού πανεπιστημίου" (στην κυριολεξία!)

Σνιφ!

2009-03-14T00:00:00.004+02:00

Δεν άντεχα να μαλώνω μαζι της κάθε μέρα κάθε μέρα για τα μαλλιά της, και δε μπορούσα να τη βγάλω έξω ξεμαλλιασμένη ξέροντας πόσο όμορφα είναι τα μαλλιά της χτενισμένα. Κι έτσι αρπάζοντας την ευκαιρία τώρα που είναι στις πολύ καλές της και συμφωνεί με όλα, της προτείνω να τα κόψουμε. Και (ω! τι συμφορά!) συμφώνησε... Εγώ αμφιταλαντευόμουν αλλά δεν έκανα πίσω. Φώναξα τη φίλη μου που είναι κομμώτρια και πράξαμε την αμαρτία! Μου έλεγε κι αυτή ότι θα το κάνει με μισή καρδιά και προσπάθησε να μου αλλάξει γνώμη αλλά εγώ βράχος! Για πρώτη φορά μετά από τη γέννηση της ακούμπησε ψαλίδι το κεφάλι της. Και... παν τα μαλλάκια της...οι μπούκλες της και οι ξανθιές τουφίτσες της...Και παρά τη σκέψη μου ότι θα φανεί μικρότερη τώρα φαίνεται μεγαλύτερη! Καμάρωνε σα κούκλα μπροστά στον καθρέφτη κι ακόμα κι εγώ, μετά τις δακρύβρεχτες σκηνές κρατώντας τις μπούκλες της, δέχτηκα ότι είναι πράγματι πολύ γλυκούλα! Να και οι αποδείξεις!

μα και βέβαια!!

2009-03-02T09:30:00.004+02:00

Και οι θετικές μέρες συνεχίζονται. Όταν της ζητώ κάτι και γυρνάει και μου λέει "μα και βέβαια!" τότε ξέρω πως το παιδί έχει κάνει ειρήνη με τον κόσμο και τον εαυτό της...για λίγο...αλλά έστω κι έτσι, ξέρω πως βρίσκει τις απαντήσεις της, παίρνει αυτό που αποζητά και ηρεμεί, ξέρω πως όλα είναι φυσιολογικά και εγώ είμαι σε σωστό δρόμο, οι πράξεις μου, οι πράξεις μας καθρεφτίζονται στα παιδιά μας. Καλές κακές πάντα έρχεται η στιγμή που αναγνωρίζουμε πάνω τους πράξεις, λέξεις, κινήσεις, μορφασμούς, συμπεριφορές, και τότε λέμε "κάπου το ξέρω εγώ αυτό κάτι μου θυμίζει..." ναι ναι δεν υπάρχει αμφιβολία, είσαι εσύ αυτός ή αυτή που βλέπεις πάνω στο παιδί σου. Και αυτή είναι η στιγμή της αλήθειας και τότε ή θα νιώσεις περήφανος για το παράδειγμα που έδωσες στο παιδί ή θα νιώσεις σκατά και θα σε φάνε οι μαύρες τύψεις , τουλάχιστον έτσι θεωρώ πως είναι το φυσιολογικό, γιατί αν μετά από αυτό που θα δεις ή θα ακούσεις, καλό ή κακό, δεν κάτσεις να σκεφτείς και να εκτιμήσεις τη δικιά σου συμπεριφορά τότε έχασες μια τεράστια ευκαιρία να διορθωθείς αν έχεις κάνει λάθος ή να επαναλάβεις και να συνεχίσεις αυτό που έκανες σωστά. Σήμερα πήγαμε στο σπίτι φίλων και καθόταν τα μικρά και βλέπαν ένα παιδικό, η Βένυα όμως τη βαριέται την τηλεόραση όταν έχει παρέα και άρχισε να μιλά και να "ενοχλεί" τον φίλο της ο οποίος γυρνά και της λέει "keep your mouth shut Venya!" Φυσικά σοκαριστήκαμε και οι γονείς του έμειναν γιατί δεν είναι αυτοί που δείχνουν τέτοιου είδους συμπεριφορά στο γιό τους, προφανώς το ακούει στο σχολείο και μάλιστα συχνά γιατί αυτό έχει επαναληφθεί στο παρελθόν. Υπάρχει λένε ένα αγόρι που μιλά έτσι και φυσικά επηρεάζει και τα υπόλοιπα. Από αυτό το γεγονός πιάστηκα και θέλησα να γραψω τα παραπάνω. Αλίμονο αν δεν προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι για χάρη των παιδιών μας...
Να και η απόδειξη των ειρηνικών ημερών που περνάμε. Ηρεμία, γλύκα, συντροφικότητα..

Επαναστάτες χωρίς αιτία...

2009-02-24T08:28:00.003+02:00

Μα τί λέω? Χωρίς αιτία? Υπάρχει σοβαρότερη αιτία από το να είσαι το κέντρο του ενδιαφέροντος, το μοναδικό αστέρι σ' ολόκληρο το ουράνιο στερέωμα, η μόνη πηγή ατελείωτης ενασχόλησης? Λίγο το έχεις? είναι τεράστιο το βάρος, σχεδόν αβάσταχτα τα συναισθήματα που σου προκαλεί τέτοια αφοσίωση των άλλων στο άτομό σου, πρέπει κάπως να χαλαρώσεις, να απαλλαχτείς από την ευθύνη που νιώθεις να είσαι τύπος και υπογραμμός και τότε..... ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!! ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ! ΔΕ ΘΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΛΩΩΩΩΩΩ! ΟΥΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!! ΟΥΟΥΟΥΟΥΑΑΑΑΑΑΑ!!! Είχε περάσει στη φάση της πρώτης εφηβείας εδώ και περίπου 2 μήνες αλλά με τον ερχομό των παππούδων που τους έλειψε αφάνταστα και της έχουν τρελλή αδυναμία η εφηβεία της Βένυας έχει μετατραπεί σε ταινία τρόμου. Ξυπνάει το πρωί, μπαίνω στο δωμάτιο... "οοοοοοοοοοχιιιιιιι"- "τί θέλεις Βένυα μου?" - "Μην ανοίξεις τα πατζούρια, μη κλέισεις το καλοριφέρ, μη μου μιλάς. Δεν έχω ξυπνήσει ακόμα". Μπαίνω ξανά μετά από 15 λεπτά "Ξύπνησες Βένυα μου?" - "οοοοοοχιιιι! θέλω τη γιαγιά" - "Η γιαγιά δεν έχει ξυπνήσει ακόμα" - "οοοοοοοοοοοοοοχιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!!!" Και κάπως έτσι πάει η υπόλοιπη μέρα. Ένα δράμα τα ξεσπάσματά της, ένα θέατρο οι αντιδράσεις της. Γονατίζει, ρίχνει το κεφάλι πίσω, κλείνει τα μάτια με τα χέρια της ή τραβάει τα μάγουλά της προς τα κάτω και αρχίζει να κλαίει. Έχω αρχίσει να συνηθίζω πλέον γιατί δεν γίνεται και αλλιώς, κάνει την επανάστασή της και οριοθετεί την ανεξαρτησία της. Και πάνω που συνήθισα και είμαι προετοιμασμένη για κλαυθμούς και οδυρμούς πηγαίνω εχτές το βράδυ εκεί που έπαιζε και με φόβο ψυχής της λέω να πάμε για ύπνο, μου λέει "εντάξει μαμά" και πετάγεται και πάει σχεδόν τρέχοντας στο μπάνιο.... Εκεί μού' ρθε να αρχίσω να τσιρίζω εγώ "οοοοοοοχι μη πας στο μπάνιοοοοο, κάτσε εδώ να χτυπιέσαι σε παρακαλωωωωωωωωώ!!"
P.S. Όχι.. δεν πάω να την στραγγαλίσω στη φωτογραφία! είναι μια τρυφερή στιγμή μεταξύ μας, που πάει η μία να χαϊδέψει την άλλη με τον ίδιο ακριβώς τρόπο...

literally!

2009-02-11T07:27:00.004+02:00

- ... βγήκε ο σκύλος από την κρυψώνα του και της άλλαξε (της αλεπούς) τα φώτα
- και τι χρώμα τα έκανε??

-τι όνειρο είδες?
- ονειρεύτηκα τον μπαμπά
- και τι έκανε ο μπαμπάς στα όνειρά σου?
- τα έδωσε σε κάποιον άλλον...

-φάε Βένυα τον κουραμπιέ
- δε μπορώ, έχει αμύγδαλο
- και που είναι το κακό?
- εδώ μέσα..

Μάθε παιδί μου Ελληνικά γράμματα

2009-01-28T09:13:00.003+02:00

Και να'μαι εργαζόμενη στην Αμερική όχι σε Αμερικάνικη εταιρεία, όχι με αντικείμενο τα GIS, όχι με παχυλό μισθό, όχι με κλασσικό ωράριο 8-5. Διδάσκω Ελληνικά στο Ελληνικό σχολείο. Σ'ενα σχολείο ανεξάρτητο, χωρίς καμμιά πλάτη την ελληνική ορθόδοξη εκκλησία κι άλλα ιερά (και μη), ένα σχολείο που ξεκίνησε από γονείς και λειτουργεί από γονείς, αυτόνομο και αυτόφωτο. Και γι'αυτό μου άρεσε, παλέυουν ενάντια στις πιθανότητες και φαίνεται ότι θα νικήσουν, θα νικήσουν τον απολυταρχισμό της εκκλησίας που τους θέλει να κλείσουν και να ενωθούν με αυτούς, γιατί ελληνική γλώσσα χωρίς προφανείς διασυνδέσεις με το Θεό δεν διανοείται, Ελληνική γλώσσα χωρίς κατήχυση δεν διδάσκεται...7 δάσκαλοι, 60 παιδιά μικρά και μεγάλα και το νούμερο ανεβαίνει. Στεγασμένοι σε ένα τεραστίων διαστάσεων Μοντεσσοριανό σχολείο, σε αίθουσες παραχωρημένες ευγενικά από την ιδιοκτήτρια του σχολείου που είναι Ελληνίδα (και έχει στη δούλεψη της 6 Ελληνίδες δασκάλες!!), διδάσκεται η Ελληνική γλώσσα σε παιδιά από 3 ετών εως γυμνάσιο και σε ενήλικες. Κι εγώ βοηθάω στην τάξη με τα μικράκια Αμερικανοελληνάκια που δε μιλούν γρι ελληνικό...και θα είμαι και σε άλλη τάξη σύντομα. Έχω επίσης αναλάβει και τα γραμματειακά του σχολείου. Σήμερα είχαμε board meeting και συνειδητοποίησα πως πραγματικά δεν το κάνουν για να περνούν καλά ή έτσι για απασχόληση ή απλά γιατί είναι cool, κατάλαβα πως πραγματικά κάνουν δουλειά επαγγελματική, ακολουθώντας κανόνες, πρόγραμμα, δομή. Και νιώθω όμορφα που είμαι μέρος αυτής της προσπάθειας και νιώθω πως μπορώ με την προσωπική μου εργασία και ενασχόληση να το κάνω ακόμα καλύτερο. Πάντως όσον αφορά τη διδαχή σε μικρούλια είχα τις αμφιβολίες μου όχι ιδιαίτερα ανησυχητικές αλλά δεν ήμουν και απόλυτα σίγουρη αν θα μου αρέσει. Και βρήκα τον εαυτό μου να αγκαλιάζω τα μικρά όπως αγκαλιάζω και τη Βένυα μου, με στοργή και υπομονή, για να μη πω με μεγαλύτερη υπομονή από ότι με το δικό μου παιδί, βρήκα στον εαυτό μου κι άλλη αγάπη που δεν ήξερα ότι έχω περίσση για να τη δώσω σε αυτά τα ξένα παιδάκια που προσπαθούν τα κακόμοιρα τόσο να έρχονται στο σχολείο αυτό μετά τα μαθήματά και τα σχολεία τους, όλη τη μέρα στους δρόμους, κι όμως τα βλέπεις κάνουν τον κόπο. Και δε μπορεί κάτι θα μάθουν.

χασμουρητά

2009-01-15T10:41:00.002+02:00

Α... δε γίνεται...μία είναι η ώρα μετά τα μεσάνυχτα και αδύνατον να κοιμηθώ. Πως να κοιμηθώ με την αγωνία αυτή να μου έχει κάνει το στομάχι κόμπο..Δεν είναι ότι ροχαλίζει, είναι ότι δεν αναπνέει, σα να τον στραγκαλίζουνε και να προσπαθεί να βρει κάποια δίοδο να πάρει αέρα. Α πα πα δεν αντέχω άλλο, απίστευτα επικίνδυνη κατάσταση και τι να τον κάνω που δεν τον νοιάζει να πάει να το ψάξει. Και κουλουριάζομαι πλάι του και κάνω πως δεν ακούω τον κλωτσάω τον σπρώχνω μπας και βρει καμμιά γωνία που να του δωρίσει λίγο παραπάνω αέρα αλλά τίποτα..ξεφυσά και εισπνέει σα τρόμπα, αφύσικα και ανήσυχα. Να περάσει η μπόρα της πέτρας στα νεφρά που θα του συνθλίψουνε αύριο και βλέπουμε. Κάθε πρόβλημα τον παίρνει 5 χρόνια να βρει το ενδιαφέρον και το κουράγιο να το αντιμετωπίσει αλλά αυτό δε θα το αφήσω έτσι, κάνει κακό και σε μένα ψυχολογικά τέτοια αγωνία, του κόβεται η ανάσα και κρατάω κι εγώ τη δική μου μέχρι να ακούσω την επόμενη που μπορεί να κάνει και 30 δευτερόλεπτα να την πάρει. Πέρα από αυτό όμως έχω αναρωτηθεί πολλές φορές μήπως δεν τον προσέχω αρκετά, μήπως με μονοπωλεί η μικρή και νιώθει ολίγον περιθωριοποιημένος οπότε η αντίδρασή του είναι να μη προσέχει τον εαυτό του, υποσυνείδητα να αφήνεται μέχρι να φτάσει μια κατάσταση στο αμήν για να τον "προσέξω"?? Ή μήπως αυτές οι σκέψεις είναι καθαρά γέννημα της γυναικείας φαντασίας μου και απλά φοβάται τους γιατρούς?? Ουφ...είμαι τόσο νυσταγμένη και κουρασμένη αλλά αδύνατον να γυρίσω στο κρεβάτι τον ακούω ως εδώ να πασχίζει...Τι να δείχνει άραγε η ΕΡΤ? Να σπάνε πιάτα σε ένα από τα ατελείωτα τηλεγλέντια? να διαολοστέλνονται γνωστοί και μη από τα 32 τηλεπαράθυρα? να μιλάει αργά αργά κάποιος υπερήλικας συνήθως καθισμένος μπροστά σε βιβλιοθήκες (για ποιο πράγμα μιλάνε δεν ξέρω ποτέ δεν μου γεννήθηκε η περιέργεια). Δεν είναι και Κυριακή να δω "το χωριό" και το πανηγύρι στην κεντρική πλατεία του. Χμμμ...ανοίγω Σκάι. Η εκπομπή "γυρίσματα" μας γνωρίζει την Πρέβεζα και τις ομορφιές της. Τα μάτια μου μισοκλείνουν. Ζάλλογγο. Οι Σουλιώτισσες πέφτουν στον γκρεμό για να μη πέσουν στα χέρια των Τούρκων και γίνουν σκλάβες. Σήμερα άραγε για ποιά αξία θα πέφταμε στον γκρεμνό, γιατί θα θυσιάζαμε τη ζωή μας? Εκτός από τα παιδιά μας δε μου έρχεται τίποτα μα τίποτα άλλο στο μυαλό...Είναι η νύστα μου ή έγινε η ζωή μας τόσο δεδομένη? πάωωωω

21 φορές

2009-01-15T01:16:00.005+02:00

Έλαβα αυτό το βιντεάκι από έναν καλό φίλο, μπαμπάς κι αυτός, κι είμαι σίγουρη πως ένιωσε κι αυτός όπως ένιωσα κι εγώ όταν το είδα, συγκίνηση, τύψεις, άγχος, ελπίδα.... Συγκίνηση για αυτό το μαγικό δέσιμο μεταξύ γονιού και παιδιού την αγάπη, που όλο την πληγώνουμε κι όλο αυτή δυναμώνει, τύψεις για το δικό μας φέρσιμο που λίγο πολύ είτε μας ξεφεύγει, είτε το ψιλοεννοούμε μα πάντα μετανιώνουμε, άγχος για την "ευχή και κατάρα" που μας δίνουν οι γονείς μας ότι θα το βρούμε μπροστά μας σε λίγα χρόνια από το παιδί μας και τότε θα καταλάβουμε, και ελπίδα ότι σε μας δε θα συμβεί γιατί δεν θα του σπάμε τα τέτοια του παιδιού μας όσο μας τα σπάνε οι δικοί μας... Εδώ σκάω ένα χαμόγελο και το παρακολουθώ μαζί σας για άλλη μια φορά....
http://www.youtube.com/watch?v=mNK6h1dfy2o

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ 2009!!!

2009-01-03T01:37:00.006+02:00

Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος από τότε που μετακομίσαμε στην Καλιφόρνια και ο απολογισμός δεν είναι καθόλου άσχημος... Είμαστε καλά κι αυτό οφείλεται κατά μεγάλο μέρος στον τόπο αυτόν. Είμαστε άνετα, όχι τόσο οικονομικά μιας και η Καλιφόρνια είναι από τις πιο ακριβές πολιτείες και η περιοχή του Σαν Φρανσίσκο από τις πιο ακριβές περιοχές (κι εγώ δε δουλεύω ακόμα), αλλά άνετα στην καθημερινότητά μας. Κι αυτό αν δεν το ζήσεις δεν συνηδειτοποιείς πόσο πραγματικά σημαντικό είναι. Τι θα πει άνετη καθημερινότητα? Να είσαι πεζός και να μην πρέπει να κοιτάς κάτω μη τυχόν πατήσεις σκυλοαπόβλητα κι όταν θες να περάσεις το δρόμο να έχεις πάντα μα πάντα προτεραιότητα, ειδικά όταν κρατάς παιδί στο χέρι σκοτώνονται να σταματήσουν, ακόμα και πριν πατήσεις το πόδι σου στο δρόμο έχουν σταματήσει ήδη από ώρα (πράγμα που με αγχώνει γιατί νιώθω πως πρέπει να βιαστώ για να μη περιμένουν κι άλλο), να είσαι πεζός και να καλημερίζεις τους άλλους πεζούς που συναντάς στο δρόμο σου (εντάξει αυτό δε γίνεται στην πόλη με ένα εκατομμύριο πεζούς αλλά εκτός, στα προάστεια). Να είσαι οδηγός και να σου παραχωρούν προτεραιότητα άλλα αμάξια, όχι μόνο όταν το απαιτεί ο κανόνας αλλά κι όταν παρκάρεις ή ξεπαρκάρεις, όταν βγαίνεις από κάποιο μικρό δρόμο σε μεγάλο, όταν δεν υπάρχει αρκετός χώρος για δυο αμάξια να περάσουν δίπλα δίπλα και ο απέναντί σου μένει πίσω για να περάσεις εσύ πρώτα, να μη σου κορνάρουν ποτέ ακόμα κι αν αργήσεις μερικά δευτερόλεπτα να ξεκινήσεις στο πράσινο φανάρι, κι όταν ακούς κόρνα πετάγεσαι τρομαγμένος γιατί μάλλον κάτι σοβαρό συνέβει. Να είσαι πελάτης σε οποιοδήποτε κατάστημα και να σου μιλούν ευγενικά κι όμορφα και να σε ρωτάνε πάντα αν βρήκες ότι ήθελες ή χρειάζεσαι βοήθεια και σου εύχονται πάντα καλή μέρα όταν φεύγεις (δεν το εννοούν πραγματικά... η ευγένιά τους είναι ψεύτικη και τυπική μπλα μπλα μπλα... ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ?????Αυτό που με νοιάζει είναι να μη βλέπω στραβομουτσουνιασμένες βαριεστημένες ξυνισμένες φάτσες). Να είσαι ασθενής και να μπαίνεις στο ραντεβού σου την ώρα που έχεις προγραμματισμένη, να χρειάζεσαι κι άλλες εξετάσεις σε άλλο τμήμα (αίμα, ούρα, ακτίνες...) και να κάνεις 3 βήματα για να πας στο άλλο τμήμα κι όταν πας να έχουν ήδη τις πληροφορίες σου κι ότι χρειάζεται να σου κάνουν πρίν προλάβεις καν να πας, να γυρνάς σπίτι και να σε παίρνουν τηλέφωνο οι γιατροί σου να σε ρωτάνε πως πας και πως νιώθεις κι αν έχεις καμμιά απορία. Να είσαι γονιός και να θες να πας γυμναστήριο και να μπορείς να αφήνεις το παιδί στον παιδότοπο που έχει το γυμναστήριο, ή να θες να φας με την ησυχία σου, βρίσκεις εστιατόρια ή καφετέριες που έχουν παιδότοπο και υπαλλήλους που τα απασχολούν, ακόμα και τα πιο χάι εστιατόρια παρέχουν υλικά ζωγραφικής στα μικρά, και πάντα υπάρχουν καρεκλάκια φαγητού και παιδικά μενού (τα παιδικά μενού είναι για να σου παίρνουν τα λεφτά σου... Ίσως, αλλά σε μένα δείχνει ότι υπάρχει μέριμνα για όλους μικρούς ή μεγάλους). Τέλος να είσαι φίλος Αμερικάνου και να λαμβάνεις κάρτες και ευχετήρια σε όλες τις περιστάσεις και γιορτές, ακόμα κι όταν τον φίλο αυτό τον βλέπεις πολύ συχνά και μένετε στην ίδια πόλη. Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα, έχω αναφέρει κι άλλα σε παλιότερα posts, δε νομίζω όμως ότι χρειάζεται, μπορεί κάποιος να καταλάβει πια τι εννοώ άνετη καθημερινότητα και να φανταστεί πόσο διαφορετική μπορεί να γίνει η ζωή, πόσο πιο όμορφη με ευγενικούς ανθρώπους γύρω σου. Δεν θα ισχυριστώ ποτέ ότι δεν υπάρχει και η άλλη πλευρά ή ότι δεν την έχω συναντήσει ποτέ στον έναν χρόνο, ή ότι δεν υπάρχουν ακρότητες, αλλά μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι η άλλη πλευρά είναι η εξαίρεση κι όχι ο κανόνας. Κι έπειτα από αυτή την "ωδή προς τους Καλιφορνέζους" η ωδή για τον καινούργιο χρόνο από τη Βένυα. Το Καλή-μέρα που λέει αντί για καλή χρονιά έχει πλάκα!! Καλή χρονιά!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Σημεία, τέρατα και κινέζικα βασανιστήρια...

2008-12-31T02:06:00.013+02:00

Έρευνες υποστηρίζουν πως μπορούμε να καταλάβουμε πολλά από την ψυχολογία ενός παιδιού αν μελετήσουμε τις ζωγραφιές που κάνει καθώς επίσης και από τους ρόλους που παίρνει όταν παίζει. Εντάξει. Μπορεί τότε κάποιος να μου πει τι κρύβει η ψυχολογία της Βένυας μου που τώρα τελευταία ζωγραφίζει τέρατα???? Ένα μάτι, τέσσερα μάτια, σπυριά και τρίχες... Και δεν έχει ούτε εφιάλτες τη νύχτα, ούτε φοβίες με δράκους τέρατα φαντάσματα... Κι όταν τη ρώτησα γιατί έχει τέσσερα μάτια το παιδάκι μου απάντησε: δεν ήξερε το παιδάκι ότι πρέπει να έχει δύο μάτια.... Και γιατί άραγε να βασανίζει τα μωρά της βάζοντας πάγο πάνω τους, βράζοντας τα σε φανταστικά καζάνια, σιδερώνοντας τα ή πατώντας τα με το καροτσάκι της? Και όλα αυτά χωρίς να έχει δείξει την παραμικρή ζήλια για άλλα παιδάκια ή μωρά που μπορεί να αγκαλιάσω ή να παίξω. Τι να πώ, όπως έχω αναφέρει και νωρίτερα...άβυσσος η ψυχή ενός παιδιού!!

αδιέξοδο...

2008-12-22T19:02:00.003+02:00

Από το βιβλίο "Ο γιατρός συνιστά David Bowie" της Pascale Ferroul...για τις μαμάδες μας που αναρωτιούνται τι κάνανε λάθος και για εμάς που τρέφουμε την φρούδα ελπίδα ότι δε θα κάνουμε το ίδιο λάθος: "Κι όμως τον αγαπώ. Αλλά η αγάπη για τα παιδιά μας είναι ένα αδιέξοδο. Η αγάπη για τα παιδιά μας στρέφεται εναντίον μας διότι μας υπαγορεύει να τα βοηθούμε να μας ξεπεράσουν. Αυτός είναι ο αδυσώπητος κανόνας."

...άβυσσος..

2008-12-15T18:17:00.002+02:00

Κι εκεί που μιλούσα για στασιμότητα και άρνηση, μου άρχισε να διαβάζει λεξούλες με 4 γράμματα και να χρωματίζει σκίτσα χωρίς να βγαίνει έξω από τις γραμμές ούτε χιλιοστό! Τι να πει κανείς...άβυσσος το μυαλό ενός παιδιού...

HAPPY BIRTHDAY VENYA!!!

2008-12-09T05:53:00.011+02:00

Το πρώτο πάρτυ της Βένυας στην Αμερική. 16 μεγάλοι, 7 μικρά. Όχι κι άσχημα!! Περάσαμε πολύ όμορφα, πέσαν σαν τις ακρίδες στο φαγητό μου που ήταν πετυχημένο, ακόμα και το birthday cake ήταν καλό. Δώρα, μπαλόνια, τσιρίδες, κρασί, γέλια...Και του χρονου κοριτσάκι μου!!

PS. Μου λέει η καλή μου φίλη Άννα-Μαρία στο τηλέφωνο σήμερα: Τα πρώτα της γενέθλια τα γιόρτασε στην Ινδία, τα δεύτερα στην Ελλάδα, τα τρίτα στην Αμερική. Τα επόμενα άραγε πού?? Χμμμμμ... καλή ερώτηση!! Να βάλω στόχο καμμιά Νότια Αμερική??

time out..

2008-12-05T01:01:00.006+02:00

Κλείσαμε πάνω από μήνα στο σχολείο. Η μικρή συνεχίζει να πηγαίνει με χαρά, αλλά και να φεύγει με χαρά. Δεν χρειάζεται να πω πώς περιμένω τη στιγμή να την πάρω από το σχολείο..Συνήθως με περιμένει καθισμένη κοντά στην πόρτα και όταν με βλέπει βγάζει ένα γλυκό μαμααααααααά και έρχεται στην αγκαλιά μου. Κι εκεί είναι που αρχίζω και σκέφτομαι. Πως στα αλήθεια περνάει το παιδί μου στο σχολείο? Γιατί, η Βένυα, ένα κοριτσάκι απίστευτα κοινωνικό και διαχυτικό, όταν την αφήνω το πρωί κάθεται και παίζει μόνη της σε κάποιο τραπέζι και όταν την παίρνω είναι πάντα μόνη της σε μια καρέκλα και περιμένει? Γιατί ενώ μου λέει η δασκάλα ότι "είχε μια καλή μέρα στο σχολείο σήμερα" εγώ νιώθω ότι κάτι της λείπει? Γιατί μετά από τόσον καιρό δεν μου έχει αναφέρει κάτι που έμαθε, κάτι που τραγούδισε, κάτι που έφτιαξε? Γιατί δεν καλυτέρευσαν τα αγγλικά της? Γιατί αντί να οξυνθεί η παρατηρητικότητά της, η προσοχή της, η σπιρτάδα της έχει περάσει σε μια φάση απόλυτης στασιμότητας? Πόσο με θλίβει αυτό και φυσικά τα βάζω και με τον εαυτό μου που σκεπτόμενη ότι τώρα που άρχισε σχολείο θα μάθει τόσα και τόσα, εγώ αφελώς οπισθοχώρισα, έκανα πίσω και την άφησα να παίζει μόνη της, να φτάχνει ιστορίες μόνη της, να ζωγραφίζει μόνη της, ακόμα και να ανοίγει μόνη της βιβλία. Γεγονός που από μόνο του ίσως να μην είναι κακό, αλλά στη συγκεκριμένη κατάσταση, από τη μια "παρατημένη" από μένα, από την άλλη ψιλοαγνοημένη στο σχολείο, η Βένυα έδωσε στον εαυτό της ένα time-out διαρκείας... αυτή η καλπάζουσα εξέλλιξη της αντί να ενισχυθεί στο σχολείο, παρά τις προσδοκίες μου, έχει επιβραδυνθεί. Δεν χρησιμοποιεί το μυαλό της, δεν απαντά συγκεκριμένα, δεν συγκεντρώνεται... Ιανουάριο αρχίζει σε καινούργιο σχολείο, αυτό που μου είχε αρέσει από την αρχή αλλά δεν υπήρχε διαθεσιμότητα. Τώρα υπάρχει και θα την βάλω εκεί. Όμως έμαθα το μάθημά μου και κατάλαβα πως ενώ ο παιδικός σταθμός θα κάνει την δουλειά του, ελπίζω καλά, εγώ κι ο μπαμπάς της θα συνεχίσουμε να κάνουμε από τη μεριά μας ότι κάναμε πάντα, να είμαστε δίπλα της και να τη βοηθούμε να ανακαλύψει τον κόσμο και τον εαυτό της.

PS. Σήμερα καθόταν στο καρεκλάκι της στην κουζίνα και άρχισε να σιγοτραγουδά κάτι που δεν γνώριζα. Ένα μακρύ τραγουδάκι για έναν χιονάνθρωπο, στα αγγλικά. Τη ρώτησα τι τραγουδάκι είναι αυτό και μου είπε ότι της το έμαθε η δασκάλα της. Εντάξει...ίσως να φρικάρω χωρίς σοβαρό λόγο, ίσως να έπρεπε να περάσει κάποιος χρόνος, ίσως να είναι κάποια φάση από τις άπειρες φάσεις που περνάνε..Πάντων το γεγονός παραμένει ότι αλλάζει σχολείο τον Γενάρη!

Απαγγελία!

2008-12-01T05:40:00.005+02:00

Πέμπτη βράδυ, ημέρα των Ευχαριστιών και καλέσαμε ένα πολυ φιλικό μας ζευγάρι για δείπνο. Η Βένυα τους αγαπά πολύ και για να τους ευχαριστήσει αλλά και για να ακούσει τα μπράβο της απήγγειλε ένα κλασσικό τραγουδάκι που ως μελωδία είναι αγαπητό αλλά ως στίχοι είναι λυπητερό και μακάβριο. Ρίξαμε ΤΟ γέλιο να ακούμε τη Βένυα να λέει τη λέξη dreadful...κι αυτή ήταν τόσο περήφανη!!! Να και τα λόγια:

"Oh my darling oh my darling
oh my darling Clementine
you are lost and gone forever
dreadful sorry Clementine"

Το βιντεάκι βρίσκεται στο "προσωποβιβλίο" μου!

Άντε γεια...

2008-11-08T02:34:00.004+02:00

Δεν μπορεί να φανταστεί ο γονιός το συναίσθημα που τον γεμίζει όταν πάει το παιδί του πρώτη μέρα σχολείο. Είμαι σίγουρη πως όλοι φανταζόμαστε κάποια πράγματα όμως η πραγματικότητα μας ξαφνιάζει για να μην πω μας σοκάρει. Πρώτη μέρα λοιπόν της Βένυας στο σχολείο. Αγοράσαμε τσάντα και παπούτσια, διάλεξα τα ρούχα από την προηγούμενη μέρα, της έλουσα τα μαλλιά και της τα χτένισα σχολαστικά, και την εν λόγω μέρα της έκανα δυο υπέροχες κοτσίδες και την έβγαλα 15 φωτογραφίες. Η Βένυα με τρελλό ενθουσιασμό! Πηγαίνουμε λοιπόν στο σχολείο και μπαίνουμε στην τάξη της. Νωρίς ακόμα, λίγα παιδάκια είχαν έρθει και μια δασκάλα από τις τρεις ήταν παρούσα. Συνολικά 30 παιδιά και τρεις δασκάλες συνυπάρχουν στην αίθουσα εκείνη. Η Βένυα αμέσως άρχισε να παίζει και να αγκαλιάζει τα παιδάκια για να γνωριστεί μαζί τους, ενώ εγώ σχετικά ανήσυχη απαριθμούσα στη δασκάλα τα θέματα που με απασχολούσαν και που είχα σημειώσει σε μια λίστα, φαί, τουαλέτα, γλώσσα, και έλπιζα σε απαντήσεις που θα με ικανοποιήσουν. Όταν τελικά αποφάσισα να φύγω πηγαίνω την αγκαλιάζω και της λέω "Βενυούλα η μαμά φεύγει τώρα. Θα έρθω να σε πάρω μετά το μεσημεριανό φαγητό" - "Γειά σου μαμά" μου λέει και συνεχίζει.. Φεύγω λοιπόν και πάω σουπερμάρκετ. Και εκεί με χτυπάει. Έπαθα κάτι σαν άνοια...τριγυρνούσα στους διαδρόμους και κοιτούσα τα μαρούλια και τα κρεμύδια σα χαμένη, πήγαινα δεξιά και αριστερά χωρίς να βάζω τίποτε στο καλάθι μου, μόνο ένιωθα σα χαμένη, χαμένη και μόνη. Πάλι καλά που πηγαίνοντας να πληρώσω δεν ανακάλυψα στο καλάθι μου έτοιμο κατεψυγμένο χαμπουργκερ, γλυκοπατάτες, χυμό σταφύλι και pampers...Όταν πήγα να την πάρω έτρεξε φωνάζοντας μαμάαααα αλλά μετά ήθελε να μείνει να κοιμηθεί εκεί, ξαπλαρώθηκε σε ένα κρεβατάκι και δεν έλεγε να σηκωθεί. Την επόμενη φορά που ήταν να πάει σχολείο ξυπνάει το πρωί και μένει στο κρεβάτι μισή ώρα αρνούμενη να σηκωθεί, μετά με ρώτησε πότε θα πάω να την πάρω, σκέφτηκα ότι να, θα αντιδράσει αυτή τη φορά αλλά όταν την άφησα μου λέει " άντε φύγε τώρα μαμά". Τελικά, λίγες σχολικές μέρες μετά, καλά τα πάμε, κι αυτή με την ανεξαρτητοποίησή της κι εγώ με την απεξάρτησή μου..."good job!" θα μας έλεγε ένας Αμερικάνος χτυπώντας μας φιλικά στη πλάτη...χα χα!

Μ' αεροπλάνα και βαπόρια...

2008-11-01T01:02:00.005+02:00

Καιρό τώρα ήθελα να γράψω αυτό το post αλλά με αυτά που με βρήκαν δεν κατάφερα να κάτσω ήρεμα και χωρίς να με ενοχλεί ο αγκώνας μου. Ένα μήνα και μια βδομάδα μετά το ατύχημα και μετά την αναχώρησή μου από την Ελλάδα είπα επιτέλους να γράψω για το καλοκαίρι που μας πέρασε. Και έχω να πω πως αυτό το παιδί, το δικό μου το παιδί, έχει πραγματικά την περιπέτεια μέσα του. Θα αναφέρω επιγραμματικά τα ταξίδια μας και τα μεταφορικά μέσα που χρησιμοποιήσαμε μέσα σε δύο μήνες... 1) Σαν Φρανσίσκο-Μόναχο-Αθήνα = 2 αεροπλάνα 2) Αθήνα-Σύρος = πλοίο 3)Σύρος-Αθήνα = πλοίο (εδώ να σημειώσω πως από το λιμάνι πήραμε τον Ηλεκτρικό, μετά αλλάξαμε να πάρουμε Μετρό, και τέλος πήραμε το λεωφορείο για να φτάσουμε στο φιλικό μας σπίτι) 4) Αθήνα-Θεσσαλονίκη = τρένο 5)Θεσσαλονίκη-Χαλκιδική (την ίδια μέρα) = αυτοκίνητο 6)Χαλκιδική-Θεσσαλονίκη ΟΚ αυτό είναι εύκολο 7) Θεσσαλονίκη-Καβάλα-Θάσος = αυτοκίνητο, πλοίο 8)επιστροφή = πλοίο, αυτοκίνητο 9)Θεσσαλονίκη-Αθήνα = αεροπλάνο 10) Αθήνα-Μόναχο-Σαν Φρανσίσκο = 2 αεροπλάνα και ατελείωτες ώρες πτήσης...Επίσης ήμουνα έτοιμη να προσθέσω και Αθήνα-Νέο Δελχί αλλά το σχεδόν ληγμένο διαβατήριο της Βένυας που ανακάλυψα αργά μας περιόρισε τις μετακινήσεις σε μόνο 10... Ούφ! ίδρωσα να τα γράψω! Περιττό να γράψω πως από τότε που επιστρέψαμε μου ζητάει συνέχεια να παίρνουμε τρένα και λεωφορεία. Έχει την μετακίνηση στο αίμα της και με χαροποιεί πολύ το γεγονός ότι δεν δυσανασχετεί ούτε γκρινιάζει, όταν κουράζεται κοιμάται, όταν βαριέται κόβει βόλτες. Πόσο εύκολα τα κάνει τα πράγματα έτσι, λαμβάνοντας υπόψην ότι η ζωή μας θα είναι ένα ταξίδι μεταξύ τριών ηπείρων με όλους τους πιθανούς συνδιασμούς αναχωρήσεων και αφίξεων, Αμερική-Ινδία, Ελλάδα-Ινδία, Αμερική-Ελλάδα...Θέλω να πιστεύω πως αυτός ο τρόπος ζωής μόνο καλό θα κάνει στο παιδί γιατί συνηδειτοποιεί τον κόσμο ως ολότητα, συνηδειτοποιεί ότι ζει σε ένα πλανήτη που τον λένε γη και πάνω του ζουν πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι, που μιλούν διαφορετικές γλώσσες, που κοιμούνται διαφορετικές ώρες γιατί εδώ είναι μέρα κι εκεί νύχτα, που είναι πολύ μακρυά οι μεν από τους δε, και που παρόλαυτα ένα αεροπλάνο σε φέρνει δίπλα τους ή τους φέρνει δίπλα σου. (Ίσως γιαυτό και να λατρεύει τα αεροδρόμια...) Και γιατί όλα αυτά κάνουν καλό σε ένα παιδί? Νομίζω γιατί έχοντας μια ευρεία αντίληψη του κόσμου λαμβάνει και μια ανάλογη ευρεία γκάμα πληροφοριών και είναι πραγματικά συγκλονιστικό να ακούς ένα παιδί που δεν είναι ούτε τριών να λέει με σοβαρότητα "εγώ μαμά τι είμαι Ελληνίδα ή Αμερικάνα?" - "Ελληνίδα αγάπη μου" - "Αλλά αφού μένουμε Αμερική πρέπει να είμαι Αμερικάνα όπως η φίλη μου η Μέγκαν". Globalism στο μυαλουδάκι ενός παιδιού... Εις αναμονή καινούργιων ταξιδιών, θα ατενίζει τον ουρανό έξω από το παράθυρο, με το φιλαράκι της πάντα δίπλα της.

ένα παράδειγμα προς μίμηση

2008-09-01T16:53:00.004+03:00

Η επίσκεψη μας στη Σύρο ήταν για μένα μια εμπειρία μοναδική από πολλές απόψεις. Πήγαμε με το πλοίο η Βένυα κι εγώ λίγες μέρες αφότου ήρθαμε Ελλάδα και μείναμε στο σπίτι της ξαδέλφης μου που μένει μόνιμα εκεί με τον άντρα της και τα τέσσερα παιδιά τους. Μείναμε τέσσερις μέρες και όχι μόνο περάσαμε όμορφα αλλά μάθαμε και πολλά πράγματα, τουλάχιστον εγώ γιατί η Βένυα απλά απολάμβανε την παρέα των μεγαλύτερων ξαδελφιών της. Μα τι έμαθες, τι μπορεί να μάθει κανείς από μια επίσκεψη, μια φιλοξενία σε ένα συγγενικό σπίτι, θα ρωτούσε κάποιος και πολύ λογικά. Να λοιπόν τι έμαθα: πως υπάρχουν παιδιά που δεν βλέπουν τηλεόραση αλλά παίζουν μονόπολη΄πως υπάρχουν παιδιά που ξυπνάνε πριν τους γονείς και μαζεύουν κουβάδες σύκα, τα ξεφλουδίζουν, τα βάζουν στο ψυγείο και τα πηγαίνουν κρύα κρύα στο κρεβάτι των γονιών τους΄πως υπάρχουν παιδιά που δε βρίζουν, δε γκρινιάζουν, δε τσιρίζουν με το παραμικρό, δεν αντιμιλούν με το παραμικρό, δεν γίνονται φυτά κατά τους θερινούς μήνες των διακοπών΄πως υπάρχουν παιδιά που η Ελληνική μουσική τους συγκινεί πιο πολύ από τα δυτικά κι άλλα ξενόφερτα ακούσματα΄πως υπάρχουν παιδιά που σε ηλικία 12 ετών διαβάζουν ακόμα παραμύθια μαζί με τα μικρότερα αδέλφια τους΄πως υπάρχουν παιδια που κάνουν τους γονείς τους να κλαίνε από περηφάνεια γιατί στην αναγγελία των ονομάτων των 30 μουσικών που έπαιξαν σε μια συναυλία τα τρία είναι δικά τους παιδιά. Κι εγώ ήμουν στη συναυλία αυτή και εγώ συγκινήθηκα πολύ..δεν είναι και λίγο να ακούς όχι ένα όχι δύο αλλά τρία αδέλφια να παίζουν μαζί στην ίδια ορχήστρα..και μαζί με τα δάκρυα συγκίνησης που τρέξανε, τρέξανε και δάκρυα φόβου. Φοβήθηκα το μέλλον, φοβήθηκα την ξενιτιά, την τεράστια απόσταση που θα χωρίζει την κόρη μου από κάθε τι ελληνικό. Κι αν αυτό με λίγο ψάξιμο και λίγη επιμονή από μένα μπορεί να αποκατασταθεί, ένας άλλος φόβος που με κατέκλυσε μου λύγισε τα γόνατα. Πως θα μπορέσω να καθοδηγήσω το παιδί μου, να το μεγαλώσω έτσι ώστε να σέβεται πρώτα τον εαυτό του και μετά όλους τους άλλους, να μεγαλώσει περιφρονώντας τους κακούς πειρασμούς, να αναγνωρίζει το όμορφο το καλό το ευγενές το ποιοτικό, να ζει αγαπώντας και μαθαίνοντας κι όχι γκρινιάζοντας και τεμπελιάζοντας. Στη συναυλία εκείνη συνειδητοποίησα πόσο τρομακτικά κι απίστευτα δύσκολο είναι να μεγαλώνεις παιδί εφόσον βέβαια θέλεις να πετύχεις κάποιους στόχους κι όχι απλά να προσθέσεις ακόμα ένα άτομο στα δυσεκατομύρια που ήδη υπάρχουν..

Μητρικός θηλασμός και πως να τον αποκτήσετε...

2008-08-29T17:45:00.004+03:00

Αυτόν τον Αύγουστο η παγκόσμια εβδομάδα θηλασμού ήταν 1-7 Αυγούστου. Από αυτά που άκουσα μαζεμένα τις τελευταίες μέρες, σχόλια απαράδεχτα για το θηλασμό, ένιωσα κύματα θυμού και απογοήτευσης να με κατακλίζουν όπως τότε πριν 2, 2 1/2 χρόνια που θήλασα την κόρη μου για 9 μήνες, και συνειδητοποίησα για ακόμα μια φορά ότι τέτοιες παγκόσμιες μέρες και εβδομάδες εμάς τους Έλληνες ελάχιστα μας συγκινούνε και ελάχιστα αλλάζουν τη ζωή μας. Ένας καλός φίλος απόκτησε κόρη τον Ιούλιο κάπου στην επαρχία. Τον παίρνω τηλέφωνο να του ευχηθώ. "Θηλάζει η γυναίκα σου?" ρωτάω. Ναι, λέει, το βάζει και στο στήθος αλλά του δίνει και μπουκάλες. Γιατί? ρωτάω. "Ε, λέει, είναι πολύ φαγανή η μικρή, το στήθος της γυναίκας μου μικρό, που να κατεβάσει τόσο γάλα..." Αν βάλεις μαζί και το γεγονός ότι γέννησε με καισαρική συγκεκριμένη μέρα γιατί ο πλακούντας όλως ξαφνικώς ήταν κάπως... δε θυμάμαι τι μου είπε, αν μετρήσεις και το ότι ήταν καλοκαίρι και που ξέρεις, μπορεί να είχε κανονισμένες διακοπές ο γιατρός τους...όλα αυτά με κάνουν και αηδιάζω για την ανευθυνότητα, τη τεμπελιά, τη φτήνια κάποιων γιατρών και μαιών στην Ελλάδα και κυρίως στην επαρχία, και να θυμώνω με την ελαφρομυαλία και τεμπελιά των μητέρων. Άλλο κρούσμα: μου λέει ένας συγγενής, "τι μύθοι είναι αυτοί για το θηλασμό, να και η τάδε φίλη που θήλασε τόσο πολύ τι κατάλαβε, όλο άρρωστα είναι τα παιδιά της, για ποιά αντισώματα και πράσινα άλογα μιλάνε... Κι εμείς που δε θηλάσαμε, δεν αρρώστησε σχεδόν ποτέ το παιδί μας...." Δεν είναι λοιπόν τυχαίο το γεγονός ότι είμαστε από τους ουραγούς στη Ευρωπαϊκή Ένωση στον αριθμό μητέρων που θηλάζουν. Όπως κι όλα μας κι αυτό, όπως παίρνει η μπάλα κάθε τι όμορφο, ποιοτικό, ευγενές, έτσι κι ο θηλασμός πνέει τα ολίσθια, τα θυσιάζουμε όλα για την ευκολία και το χρήμα, η ευκολία από τη μεριά των μητέρων, το χρήμα από τη μεριά των γιατρών. Υπάρχει και αμορφοσιά και άγνοια, υπάρχει και αφέλια, υπάρχει και φόβος και αυτές οι αιτίες, η κάθε μια ξεχωριστά ή και συνδιασμός όλων, είναι λόγοι ικανοί να στερήσουν από ένα βρέφος το μητρικό γάλα, αλλά πιστεύω οι κυριότερες αιτίες είναι οι δύο πρώτες που ανέφερα, και ενώ το χρήμα κινεί βουνά, η ευκολία δε δικαιολογείται με τίποτα σε μια μητέρα. Κι εγώ πέρασα τα πάνδεινα τους πρώτους δύο μήνες, μπορώ να πω ότι δεν υπάρχει μία "παρενέργεια" του θηλασμού που να μην την πέρασα, εκτός από κάτι πολύ σοβαρό βέβαια, και παραδέχομαι ότι πολλές φορές βλαστήμησα όλους αυτούς που τον εκθειάζουν και τον κάνουν να ακούγεται σαν κάτι το απείρως εύκολο και φυσικό, όλους αυτούς που λέγοντας αυτά δε σε προετοιμάζουν για τις δυσκόλιες και τις κακουχίες που μπορείς να υποβάλλεις τον εαυτό σου. Όμως δάγκωσα τα χείλια μου και επέμεινα (είχα και ανάλογη υποστήριξη από τη οικογένεια μου) και όταν όλα αυτά πέρασαν μετά τους 2 πρώτους μήνες, τίποτα μα τίποτα δε θα άλλαζα γνωρίζοντας πια ότι τις κακουχίες τις ακολουθούν στιγμές μοναδικές, στιγμές τέτοιας άπειρης αγαλλίασης ψυχικής και σωματικής, που δεν μπορώ να τις συγκρίνω με τίποτε άλλο που έχω νιώσει στη ζωή μου.

Περνάνε οι μέρες...τελειώνουν τα ταξίδια...

2008-08-29T17:22:00.004+03:00

...είπε η Βένυα κρατώντας απαλά την κίτρινη σημαδούρα στη θάλασσα. Επέπλεε νωχελικά σε μια θάλασσα κρύσταλο, κι εγώ ήμουν φυσικά δίπλα της εκεί στα βαθειά, και παραλίγο να πνιγώ!! Ήταν η ηρεμία κι η απεραντοσύνη της θάλασσας, οι ήχοι του βυθού, το σκούρο γαλάζιο που μετατρεπόταν σε ροζ στον ουρανό μιας κι ήταν αργά το απόγευμα που κολυμπούσαμε, τι την έκανε να φιλοσοφήσει τόσο ουρανοκατέβατα και φυσικά ακόμα αναρωτιέμαι. Πάντως δε θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη στιγμή.

διαμάντια..

2008-07-10T08:15:00.003+03:00

Έφυγα από το δωμάτιο της και την άφησα να κοιμηθεί μόνη της ένα μεσημέρι. Άρχισε να γκρινιάζει να με φωνάζει να μιξοκλαίει και στο τέλος να παρακαλάει: "Μαμά μη φεύγεις σε παρακαλώ, αν φύγεις ποιος θα με ντύνει, ποιος θα μου μαγειρεύει, ποιος θα με αγαπάει..." Φυσικά και γύρισα στο δωμάτιο, φυσικά και της έπιασα το χεράκι, και περίμενα μέχρι να κοιμηθεί. Και φυσικά είχα γίνει κομάτια..

Ήταν με τον μπαμπά της και φωνάζει "όχι ρε γαμώτο!". Ο μπαμπάς της της είπε πως αυτό που είπε ήταν πολύ κακό. Και λέει :"ναι, αυτό το λέμε μόνο όταν κάτι σπάει ή όταν κάτι πέφτει κάτω" !! Κόκαλο ο Αγκάμ!

Την τάιζα και προσπαθούσα να τελειώσουμε γρήγορα γιατί θα πηγαίναμε στα γενέθλια ενός φίλου. Και της λέω : "αν αργήσεις θα τα χάσουμε τα κεράκια" εννοώντας ότι δε θα τα προλάβουμε. Και η Βένυα απαντά :"και μετά ο Ασίς τι θα φυσήξει? μπανάνες?"

Ψάχνω σχολείο πυρετωδώς. Εδώ και 2 μήνες. Έχω δει περίπου 20. Και δεν έχω καταλήξει πουθενά. Τι ψάχνω άραγε? τι είναι αυτό που με αποθαρρύνει και δεν έχω κάνει ούτε μια αίτηση? Όσες μαμάδες ξέρω, και ξέρω αρκετές, καμμιά τους δεν έκανε τέτοια έρευνα. Ένα-δυο σχολεία και τέλος. Με ακούν που τους λέω ότι ψάχνω ακόμα και γουρλώνουν τα μάτια τους. Είμαι περίεργη? Δε νομίζω. Μετά από 2 1/2 χρόνια αδιάλειπτης φροντίδας, προσπαθώντας πάντα να της παρέχω ότι καλύτερο, ότι και να 'ταν αυτό, πες το παιχνίδι, φαγητό, νταντά, δωμάτιο, ρούχα και τα λοιπά, πως θα μπορούσα να τη βάλω σε ένα σχολείο χωρίς να το συγκρίνω με άλλα, και χωρίς στο τέλος-τέλος να το συγκρίνω αναπόφευκτα με αυτά που της παρέχω εγώ. Μια μέρα ο Αγκάμ μου είπε ότι σκεφτόταν το homeschooling ως εναλλακτική . Δηλαδή να μείνει σπίτι και να τη διδάξω εγώ. Κι όχι μόνο τώρα αλλά και για λίγο αργότερα. Μου είχε περάσει από το μυαλό αλλά όταν το άκουσα από τον Αγκάμ ένιωσα κολακευμένη... Όμως η Βένυα δεν θα συμφωνούσε, η κοινωνικότητά της που ξεχειλίζει και η ανάγκη της να βρίσκεται εκτός σπιτιού με παρέα κατά προτίμηση (πως θα μπορούσε να κάνει κι αλλιώς... την έχω μάθει να ζεί έτσι από 2 μηνών) δεν θα το επιτρέψουν. Από την άλλη θέλω κι εγώ κάποιες στιγμές για τον εαυτό μου, μόνη μου, να μπορέσω να βρω τι θέλω να κάνω σε αυτόν τον τόπο που ήρθαμε. Πρέπει να βιαστώ, πρέπει να βρω το ΤΕΛΕΙΟ σχολείο! Που να μη δίνουν ποπ-κορν με βούτυρο στα παιδιά για πρωινό σνακ, που να μην έχουν χοντροκομμένα πλαστικά παιχνίδια για παιδιά 2 1/2 ετών, που να μην υπάρχουν βουνά από παιχνίδια ανακατεμένα με ρούχα, στρώματα, φαγητά μέσα στην τάξη, που να μην κατατροπώνουν το παιδί λέγωντας του καθώς κάνουν χειραψία "κοίταξέ με στα μάτια, χρειάζομαι τα μάτια σου" !!! που να μπαίνεις στην τάξη με 30 παιδιά και να ακούς φωνές και γέλια παιδιών κι όχι απόλυτη ησυχία... Ναι, το βρήκα αυτό που έψαχνα, και μάλιστα ήταν το πρώτο πρώτο σχολείο που είδα αλλά δέχονται λέει αιτήσεις για το 2010!!!! Έχω 3 μέρες μπροστά μου, πρέπει να βιαστώ.

Greeklish

2008-06-25T01:25:00.007+03:00

Tα 145 κουτιά μας ήρθαν και αδειάσαν μέσα σε 7 μέρες. Απίστευτο κι όμως αληθινό. Δεν μπορούσα να περιμένω ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω. Προειδοποίησα και τον Αγκάμ. Είσαι έτοιμος, τον ρωτάω για αυτό που θα ακολουθήσει τώρα? Για την αγωνία που θα με πιάσει να τελειώσω το σπίτι σε 5 μέρες? Ναι μου είπε και έδειξε, η αλήθεια είναι, αρκετή υπομονή. Αλλά κι εγώ δεν απαίτησα πάρα πολλά, έκανα μόνη μου ότι μου επέτρεπαν οι δυνάμεις μου, ή και λίγο πιο πέρα των δυνάμεών μου. Και ηρέμησα. Και το παιδί ηρέμησε και είναι και πάλι γλυκιά και ήρεμη και τρομερά αστεία. Όσο καιρό ήταν εδώ η θεία της από την Ινδιά με τον ξάδελφό της λυσσάξανε να μαλώνουνε, τέτοια τσιρίδα και πείσμα δεν έχω δει ξανά. Όμως τα αγγλικά της εμπλουτίστηκαν με προτασούλες τρομερά σημαντικές για αυτήν όπως "this is MINE", "stop it", "give to me", "no more", "I want it". Στην προσπάθειά της να συννενοηθεί στα αγγλικά με τη θεία της και τον ξαδελφό της χρησιμοποίησε ότι ήξερε και δεν ήξερε και τα προσάρμοσε ανάλογα έτσι ώστε να ακούγονται τουλάχιστον αγγλικά. Το αποτέλεσμα ήταν ένα ξεκαρδιστικό λεξιλόγιο: "I want the karots (καρότσ)" είπε ενώ προσπαθούσε να πάρει το καροτσάκι της από τον ξάδελφό της, "Bua (θεία στα ινδικά) I want you kryps (κρύψ) this" είπε ζητώντας τη θεία της να κρύψει ένα κουκλάκι, "Μπαμπά give me my pipil" είπε ζητώντας την πιπίλα της από τον μπαμπά της (ο τόνος στο πρώτο πι δηλαδή πίπιλ!!), "what is this? a koub (κουμπ)?" ρώτησε δείχνοντας μια φωτογραφία με ένα κουμπί. Και ανάμεσα στις λέξεις μπορεί να μουρμουρίζει ακαταλαβίστικα σαρδάμ που ακούγονται, μα το θεό, με τέλεια αμερικάνική προφορά, αγγλικά!! Το γέλειο της αρκούδας δηλαδή!! Εντομεταξύ απολαμβάνουμε επιτέλους το καλοκαίρι που ήρθε μόλις 2 βδομάδες πριν, φορώντας ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ αμάνικα, σορτσάκια, πέδιλα και παίζοντας με τα νερά στην αυλή και στις παραλίες.

Όταν η υπομονή τελειώνει...

2008-05-29T08:33:00.002+03:00

Όταν η υπομονή τελειώνει είναι για μένα κάτι το σοκαριστικό γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή πίστευα πως μπορώ να αντέξω και να υπομείνω πολλά. Όμως μετά σχεδόν 5 μήνες εδώ στο Fremont της Καλιφόρνιας χωρίς το νοικοκυριό μου και βρίσκω τον εαυτό μου να έχει παρατήσει και να έχει παραιτηθεί.. Μισώ το σπίτι που ζούμε, είναι σαν τσαντίρι γιατί κρέμονται κουβέρτες αντί για κουρτίνες στα παράθυρα, είναι βρώμικο γιατί τα έπιπλα που έχουμε είναι second hand ή third.., είναι άβολο γιατί δεν έχουμε ένα τραπέζι να ακουμπήσουμε τα τηλεκοντρόλ και οι καρέκλες της τραπεζαρίας χρειάζονται τον Hulk να τις μετακινήσει, είναι σπαστικό γιατί πρέπει να πλένω συνέχεια τα πηρούνια αφού έχουμε μόνο 4, είναι με άλλα λόγια ένα κατάλλειμα ΟΧΙ σπίτι μου. Τα πράγματα έρχονται τελικά σε μια βδομάδα ακριβώς αλλά μετά το ζόρι που τράβηξα και τα χρήματα που αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε επιπλέον των 6.700 ευρώ δεν ξέρω τελικά αν άξιζε να τα μεταφέρουμε. Αλλά που να το ξέραμε. Το ζήτημα είναι ότι τα νεύρα μου δεν αντέξανε μέχρι τέλους όπως έλπιζα και αυτό "βγαίνει" με διάφορους τρόπους. Δεν κάθομαι να παίξω με τη Βένυα, δεν τρέχω αμέσως να την ηρεμήσω όταν κλαίει, δεν πάμε σε μέρη διάφορα όπως πηγαίναμε, έχω την τηλεόραση ανοιχτή για αρκετή ώρα, μπορεί να μη μαγειρέψω για δύο μέρες στη σειρά, ο κήπος σώζεται από τον κηπουρό και μόνο που έρχεται μια φορά τη βδομάδα, κι ο γατούλης μπορεί να γκρινιάζει για χαδάκια και να φεύγει φορτωμένος με καμμιά βρισιά. Και οι τύψεις πάνε σύννεφο. Μέσα σε όλα αυτά περασε κι η μικρή σε μια απείρου κάλλους φάση, εντελώς εφηβική, να κλαίει με το παραμικρό, όπως σήμερα που έλιωσε στο κλάμα για μισή ώρα και βάλε, γιατί ο ιπποπόταμος στο βιβλίο της πήγε να της φάει το χεράκι...ή γιατί το κουκλάκι της που κοιμήθηκε μαζί του την έκανε να κλάψει, κατά τα λεγόμενά της... Από το να βάλουμε ένα κοκαλάκι στα μαλλιά το πρωί μέχρι τις πιτζάμες το βράδυ δίνω μάχες. Και στις καλές μου δε θα με ένοιαζε και πολύ, θα σκαρφιζόμουν καμμιά ιστορία, όμως τώρα δεν έχω το κουράγιο ούτε να σκέφτομαι ιστορίες ούτε να παρακαλώ. Την αφήνω ξεμαλλιασμένη, ξεκούμπωτη, ξεκάλτσωτη και ότι άλλο ξε... Καλά ντε θα μου πει κανείς τόσο τρομερό είναι πια να μην έχεις εκατό χιλιάδες πράγματα γύρω σου, τραπέζια τραπεζάκια, κουτάλια κουταλάκια? Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Αν τα βάλεις όλα μαζί δεν ήταν τελικά και η πιο εύκολη αποστολή του κόσμου. Ένα θέλω να ελπίζω, πως όταν τελικά αυτό το αχούρι μεταμορφωθεί σε σπίτι, σπίτι ΜΟΥ, θα νιώσω και πάλι καλά.

Όταν επικρατεί απόλυτη ησυχία τότε...

2008-05-14T02:52:00.004+03:00

Potty training success ή αλλιώς...ΚΑΘΑΡΙΣΑΜΕ!!!

2008-05-11T03:12:00.003+03:00

Δέχομαι συγχαρητήρια!! Η Βένυα καθάρισε από πάνες μετά από ένα "intense course" μιας βδομάδας. Ήταν την περασμένη Κυριακή απόγευμα όταν μου έκανε ξαφνικά κλικ ότι πρέπει να της δείξω τον τρόπο σύντομα γιατί είναι έτοιμη. Ήξερα από καιρό ότι ήταν έτοιμη μιας και εδώ και μήνες το πρωί πάμε στην τουαλέτα. Όμως δε το αποφάσιζα γιατί ήμασταν σε καινούργιο τόπο γιατί ψιλοβαριόμουν και γιατί περίμενα το καλοκαίρι. Όμως μετά από το περιστατικό της Κυριακής (που δε θυμάμαι τι συνέβη να πάρει!!) και μιας που εδώ που είμαστε δεν ζεσταίνει και ιδιαίτερα ο καιρός μέχρι τον Ιούλη, ξυπνήσαμε Δευτέρα και αφού έκανε τα πρωινά της στην τουαλέτα της, της φόρεσα βρακάκι. Κι έτσι ξεκινήσαμε. Της έδειξα με ενθουσιασμό τα βρακάκια της και της ζήτησα να διαλέξει αυτό που ήθελε. Μείναμε όλη μέρα σπίτι με το τουαλετάκι της στο σαλόνι εκεί που περνάμε τη μέρα μας. Τη ρωτούσα κάθε 20 λεπτά περίπου αν θέλει να κάνει τσίσα και μου έλεγε υπομονετικά όχι μέχρι που ερχόταν η ώρα και κάποιες φορές μου έλεγε ναι, κάποιες της φεύγαν λίγα και μετά μου έλεγε και κάποιες την έβαζα εγώ γιατί έβλεπα πως περνούσε η ώρα και δεν παραδεχόταν ότι ήθελε να κάνει. Είχαμε δύο ατυχήματα την πρώτη μέρα, ένα τη δευτερη και την τρίτη και κανένα τις επόμενες. Όσο για το "number 2" την πρώτη μέρα δεν έκανε, την δεύτερη μέχρι το απόγευμα τίποτα όμως ήξερα ότι ήθελε γιατί μου έλεγε ότι πονάει η κοιλιά της και την έβαλα να κάτσει στο τουαλετάκι της μαζί με μένα. Ήταν πολύ αστείο γιατί είχε αγωνία το παιδί τι θα γίνει μιας και δεν είχε ξανακάνει τα κακά της καθισμένη και χωρίς "προστασία", έβλεπες την αγωνία της, το άχγος της ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της και 2 φορές προσπάθησε να σηκωθεί όμως την έβαζα πίσω κι όταν τελικά έγινε ήταν τόσο έκπληκτη σαν να έβλεπε ένα θαύμα! Τράβηξε το καζανάκι, της είπα ότι τα κακά πάνε σε κάποιες μακρυνές θάλασσες και είπε "πάνε στη μακρυνή ανατολή"!!! Από τότε έκανε επανηλλημένα χωρίς όμως να μου πεί, απλά την έπιανα τη στιγμή πριν τα... αμολήσει! Στον ύπνο που παίρνει το μεσημέρι της βάζω πάνα όμως ξυπνάει στεγνή (εκτός από σήμερα που την πιάσαν τα νεύρα και τα πείσματά της) και το βράδυ επίσης της βάζω πάνα αλλά επίσης ξυπνάει στεγνή. Μάλιστα την τρίτη μέρα μου ζήτησε να κάνει τσίσα πριν κοιμηθεί και κατά τις 1:30 τη νύχτα ξύπνησε και με φώναξε να πάει να κάνει τσίσα!! Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη που δεν κοιμήθηκα όλη νύχτα!! Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη μείναμε σπίτι εκτός από σύντομες βόλτες στο σουπερ μάρκετ, την Πέμπτη πήγαμε πιο μακρυά και πήρα μαζί μου το καθισματάκι για την τουαλέτα. Συνεχώς τη ρωτούσα, τελικά όταν γυρνούσαμε και κάναμε στάση στη φίλη της είπε ότι ήθελε να κάνει και πήγαμε στην τουαλέτα της φίλης της έβαλα το καθισματάκι και έκανε! Πάλι ενθουσιάστηκα γιατί ήταν σε ξένο μέρος και δεν την προβλημάτησε. Την Παρασκευή πήγαμε στο πάρκο και πήρα μαζί μου το τουαλετάκι της και το είχα στο αυτοκίνητο. Όταν πέρασε η ώρα και δεν ήθελε να πάει την πήρα με το ζόρι, πήγαμε στο αυτοκίνητο , έκανε, αφού όμως αντέδρασε αρχικά γιατί προφανώς δεν ήξερε πως θα συνέβαινε αυτό (ούτε κι εγώ...) και ένιωθε κάπως άβολα. Σήμερα ήμασταν έξω 3 ώρες, τις 2 σε πάρκο με πολλά να συμβαίνουν γύρω μας, χαρταετοί, φουσκωτές τσουλίθρες, μουσική, μαριονέτες, πάλι τη ρωτούσα και πάλι την πήρα με το ζόρι σχεδόν και τα έκανε στο αυτοκίνητο. Αυτά. Νομίζω ότι τα καταφέραμε! Κι ευτυχώς που τα καταφέραμε στις 5 μέρες γιατί την βλέπω τώρα πια αρχίζει και της τη δίνει η επανάληψη, η επιμονή μου να τη ρωτάω συνεχώς το ίδιο και το ίδιο.. Κι εγώ βαρέθηκα κι αυτή πιο πολύ από μένα. Συνοπτικά:
1) Το πιο σημαντικό είναι να είναι το παιδί έτοιμο.
2) Το δεύτερο πιο σημαντικό είναι να είναι σε θετική φάση, να είναι χαρούμενο, να μην είναι σε φάση αντίδρασης, πολύ απλά να βλέπεις ότι η απάντηση που παίρνεις όταν του ζητάς κάτι να είναι το ναι..
3) Ήμασταν συνεχώς μαζί (what's new...) και σχεδόν συνεχώς στο σπίτι, με το τουαλετάκι σε διαρκή θέα.
4) Καλύτερα να μην μπαίνουν πάνες στον ύπνο αλλά εγώ δεν το τόλμησα, αν και της βάζω πάνα βρακάκι στον ύπνο και μάλλον θεώρησε ότι της βάζω βρακάκι και το κρατάει στεγνό.
5) Όταν συμβαίνουν ατυχήματα δεν τη μαλώνω αλλά της ζητάω με σοβαρή φωνή να μην το ξανακάνει για να μείνει το βρακάκι καθαρό.
6) Καθ' όλη τη διάρκεια της "εκπαίδευσης" την αγκάλιασα με περίσση τρυφερότητα και της έλεγα πόσο περήφανη είμαι γιαυτήν όταν τα "κατάφερνε" και θωρακίστηκα με περίσση υπομονή, θέληση και ηρεμία. Μου χρειαστήκαν και οι τρείς χάρες...
Τα πήγε εξαιρετικά καλά, πολύ συνεργάσιμη, υπάκουη και θετική. Κι εγώ τα πήγα καλά, δεν λύγισα, δεν μπήκα σε πειρασμούς, δεν φώναξα. Ήμασταν καλή ομάδα!

P.S. Πέντε μέρες μετά και οι πάνες είναι ολοκληρωτικά παρελθόν. Χτες βράδυ πήγα να της βάλω την πάνα κι άρχισε να κλαίει και να χυπιέται, τη ρώτησα τι συμβαίνει και μου λέει "δε θέλω να μου βάλεις το παμπεράκι..." Οριστικό τέλος λοιπόν!!

Γέλα πουλί μου γέλα...

2008-05-03T00:31:00.004+03:00

Περνώντας όλη μου τη μέρα με τη Βένυα βλέπω τον εαυτό μου να γίνεται όλο και περισσότερο ένα με αυτήν. Πως να το περιγράψω... Πιστεύω πως σε πάρα πολλές στιγμές νιώθω ότι νιώθει, βλέπω ότι βλέπει με τη δική της ματιά, μαντέυω την επόμενη κινησή της, την αντιδρασή της, τη σκέψη της. Γίνομαι μια μεγάλη Βένυα. Φυσικά ποτέ δε θα ξέρω με σιγουριά αν αυτό αληθεύει ή όχι, και κάποιες φορές ελπίζω να μην ισχύει. Όπως αυτές τις μέρες που με τρώει κάτι και ελπίζω να είναι απλά η βαρεμάρα μου που το κάνει κάπως ψυχοπλακωτικό και βαρύ...Η Βένυα εδώ στην Αμερική εξελίχθηκε σε έναν χαρακτήρα απίστευτα κοινωνικό. Ήταν πάντα ανοιχή στους ανθρώπους, πάντα φιλική και βολική, αλλά εδώ ανέπτυξε μια τεράστια κοινωνικότητα που, όπως και με το ύψος της που έχω ακούσει εκατονταδες φορές για το πόσο ψηλή είναι, έτσι και με αυτήν της τη φιλική διάθεση προς όλον τον κόσμο, άρχισα να ακούω διάφορα. Και για να έρθω σε αυτό που έλεγα πριν, ορμάει λοιπόν με ανοιχτές αγκαλιές (κατ'αρχήν στους φίλους της και έπειτα σε άγνωστα παιδάκια σε πάρκα, αεροπλάνα κι όπου αλλού) τσιρίζοντας το όνομά τους και γκράπ τους αρπάζει και τους σφίγγει. Μετά τους φιλάει, μετά τους παίρνει από το χέρι να παίξουνε. Και εκεί κολλάει η αγωνία που ζω. Γιατί σχεδόν πάντα η αντίδραση που θα πάρει από αυτούς είναι ψυχρή. Είτε θα κάθονται σα κούτσουρα ή θα σπρώξουν. Ελάχιστες φορές θα σηκώσουν το χέρι να αγκαλιάσουν χαλαρά, ή να χτυπήσουν φιλικά την πλάτη της. Όταν βλέπω αυτή τη σκηνή, η οποία επαναλαμβάνεται συνεχώς, δε μπορώ παρά να νιώσω απογοήτευση εκ μέρους της, θλίψη. Δεν ξέρω πως λαμβάνει η Βένυα αυτήν την παγερή ή αδιάφορη αντίδραση, δεν ξέρω αν απογοητεύεται, έχει τύχει να με κοιτάξει με απορία κάποιες φορές. Όμως εγώ δεν μπορώ να το βλέπω. Βαρέθηκα τα μούτρα τους, μου τη δίνει η ξινίλα τους. Δεν είναι όλα έτσι ας μη τα παραλέω κι εγώ, όμως σχεδόν όλα μένουν με την απορία γιατί με αγκαλιάζει αυτό το κοριτσάκι? Άσε που όταν ορμάει νομίζουν ότι θα τα δείρει! Κι έπειτα ακούω και τα σχόλια των μαμάδων, των ξένων "oh, how cuuuuute!" καθώς ανοίγουν τεράστια μάτια απορίας, και των φίλων "Δεν πρέπει να είναι τόσο κοινωνική, είναι επικίνδυνο" ή "πρέπει να βγει λίγο έξω να μάθει ότι ο κόσμος είναι σκληρός". Δηλαδή συγνώμη, να μάθω σε ένα παιδάκι 2 ετών ότι ο κόσμος είναι κακός και σκληρός, να ραγίσω την απόλυτη αθωότητά της τόσο νωρίς, να κλονίσω την αγάπη της για τους ανθρώπους? Μέσα από τα μάτια της βλέπω έναν κόσμο όμορφο, καλό, αγγελικά πλασμένο. Εγώ ξέρω ότι δεν είναι έτσι, όμως το να το μάθει ένα παιδάκι 2 ετών, έτσι για το γαμώτο δεν είναι εντελώς ηλίθιο? Δυστυχώς σε αυτόν τον πλανήτη παιδάκια μαθαίνουν ότι η ζωή είναι σκατά, αλλά βρίσκονται και σε ανάλογα άρρωστα περιβάλλοντα, φτωχά, υποβαθμισμένα, τριτοκοσμικά κλπ. Και αυτό είναι τρομακτικό και αβάσταχτο. Αλλά το να σταματήσω τη Βένυα από το να είναι τόσο εγκδηλωτική και αγαπησιάρα επειδή ο κόσμος είναι κακός δεν είναι απλά ηλίθιο? Και δεν είναι θλιβερό να βλέπεις ένα παιδάκι να απογοητεύεται τόσο νωρίς και χωρίς σοβαρό λόγο? Έχει όλη τη ζωή μπροστά της να ζήσει του κόσμου τις απογοητεύσεις. Θα είμαι δίπλα της να την καθοδηγώ και να την προστατεύω να την μάθω να ξεχωρίζει το ασφαλές από το επικίνδυνο, το καλό από το κακό, όμως αλοίμονο αν μάθει να αντιπαθεί πριν μάθει να αγαπάει...
P.S. Μπαίνω μια μέρα στο δωμάτιό μου και βλέπω πάνω στο μπλε μου παντελόνι μια χαμογελαστή φάτσα φτιαγμένη με... ξύλινα φρούτα! Μάτια πορτοκάλια, μύτη ραπανάκι, στόμα μπανάνα και μαλλιά ένα τσαμπί σταφύλια!!

Οι χίλιες φάσεις της σελήνης...

2008-04-12T02:35:00.004+03:00

Δεν είμαι σίγουρη αν όλα τα παιδιά είναι έτσι, μάλλον είναι τα περισσότερα φαντάζομαι, σε μια διαρκή εναλλαγή, μια ατελείωτη εναλλαγή φάσεων και συνηθειών που πάνω που λες αυτό είναι, κατασταλάξαμε, την επόμενη μπαμ! αλλάζει. Κι άλλοτε λες "φτου!!!" κι άλλοτε λες "φίου! ευτυχώς!" Δεν ξέρω πραγματικά τι να πρωτογράψω από όλα αυτά που περάσαν, που αλλάξαν, που ενανήλθαν, τι να πρωτοθυμηθώ. Τον ύπνο της... που συνήθιζε να μου κρατά το χέρι για να κοιμηθεί και ήθελε μια ιστορία συγκεκριμένη (πόσες φορές είπα η δόλια εκείνη την ιστορία με τον παππού της που πάει για ψάρεμα? 100?) και τουλάχιστον 10 τραγουδάκια (πόσες φορές κοιμήθηκα πριν από αυτή γιατί αυτονανουριζόμουν?) . Τώρα διαβάζουμε 3 ιστορίες (τις ίδιες πάντα) και δε λέμε τραγούδια. Το φαγητό της... που πέρασε φάση που δεν ήθελε καθόλου μπανάνα και μήλο κι άλλες φάσεις που ήθελε μόνο μπανάνα και τίποτε άλλο. Το παιχνίδι της...που δεν έπαιζε αν δεν καθόμουν κι εγώ κάτω μαζί της ενώ τώρα περνάει και μια ώρα χωρίς να με ζητήσει (ευλογημένα playmobil!!). Τις σχέσεις της με άλλα παιδάκια που κάποια φάση μόλις έβλεπε παιδάκι σήκωνε χέρι να τα χτυπήσει ή να τα σπρώξει, με σκοπό να μου πάει κόντρα, και τώρα μόλις βλέπει κάποιο παιδάκι ορμά το αρπάζει από το λαιμό και του σκάει ένα φιλί τόσο θερμό που το άλλο μένει κόκκαλο! Τη σχέση της με το μπαμπά της...που πέρασε φάση που δεν τον ήθελε και πολύ, ίσως γιατί δεν τον έβλεπε και πολύ, και τώρα δίνει εντολές "εσύ μπαμπά να με κάνεις μπάνιο σήμερα", "εσύ μπαμπά να με ταίσεις την ομελέτα μου, όχι η μαμά". Και πόσες άλλες αλλαγές.... απόρροια και συνδιασμός της δικής της προσωπικής ανάπτυξής με τους κανόνες και συμβουλές που εγώ κι ο μπαμπάς της της παρέχουμε, συνήθειες και καταστάσεις που το μυαλουδάκι της σκέφτηκε και η ψυχούλα της γέννησε ή αναζήτησε σαν ανάγκη, και τη βλέπω πόσο κι αυτή εκπλήσεται καμμιά φορά με κάτι καινούργιο που θα κάνει ή θα σκεφτεί, ή θα καταφέρει. Με συγκινεί αφόρητα η τάξη στην οποία έχει βολέψει τα πράγματα του κόσμου της, η τελειότητα που αποζητά για να νιώσει σιγουριά, από το κομμάτι lego που θα λείπει και δεν θα συμπληρώσει το τετράγωνο κέικ της και θα μου ζητήσει με αγωνία και δάκρυα στα μάτια να της βρω ένα κομμάτι, μέχρι την καρέκλα που κάθομαι να την ταίσω και δεν μπορεί να κάτσει κανένας άλλος γιατί ΕΚΕΙ ΚΑΘΕΤΑΙ ΜΟΝΟ Η ΜΑΜΑ!! όπως μαλώνει με έμφαση τον μπαμπά της και τον βάζει να κάτσει στην άλλη. Με γεμίζει γλύκα και περηφάνεια η αστείρευτη τρυφερότητά της προς σχεδόν όλο τον κόσμο γνωστούς και άγνωστους, η τεράστια αγκαλιά της που τους χωρά όλους, και τα μικροσκοπικά φιλιά που μοιράζει, η κοινωνικότητα και η γλύκα της. What's your name? hi! bye! cheers! thank you! που θα πει με τα λίγα αγγλικά της που όμως είναι υπεραρκετά γιατί πάντα συνοδεύονται με αγκαλιές, χαδάκια, και πεταχτά φιλιά. Και μακάρι αυτά να μην αλλάξουν ποτέ.

Ο Αη-Βασίλης και πράσινα άλογα...

2008-03-26T23:24:00.005+02:00

"Γιατί Βένυα μου έκανες κακά στην πάνα σου?" Τη ρωτάω όχι πολύ καιρό πρίν. Και απαντάει: "Γιατί οι βοηθοί του Αη-Βασίλη με βοήθησαν να φτάσω τον ανεμιστήρα και να τον ανάψω γιατί έχει πολύ ζέστη" !!!!! Είναι η φάση που λες "ντοϊοϊοϊοϊνγκ!!!"

Ο καιρός περνά και πρέπει να πω ότι περνά όμορφα. Έχουμε κάνει φίλους, δεν το περίμενα ότι θα συνέβαινε αυτό τόσο γρήγορα, κι εμείς και η μικρή. Και τι ωραία που είναι όλοι διαφορετικοί.. Ένα ζευγάρι Ινδοί με το αγοράκι τους σχεδόν 2 1/2 ετών, ένα άλλο ζευγάρι ο μπαμπάς Ινδός η μαμά Μαροκινή με τα κοριτσάκια τους το μεγαλύτερο 4 ετών, άλλη οικογένεια η μαμά Σέρβα ο μπαμπάς Ρουμάνος με το κοριτσάκι τους σχεδόν 3 ετών, και φυσικά οι γείτονές μας που έχουμε γίνει κολλητοί, κι εγώ με τη μαμά τους, και η Βένυα δεν ξεκολλάει από το σπιτι τους, που είναι Κινεζοαμερικάνοι με 2 κοριτσάκια το μεγαλύτερο 2 ετών. Childrens' discovery museum, museum of childrens' art, junior center for art and science, zoos, fairylands και πολλά πολλά άλλα τέτοια μέρη προσφέρονται για παιδάκια μικρά και μεγάλα, χρόνο να έχεις και χρήματα, αν και το δεύτερο δεν είναι συνήθως ζήτημα μιας και τα περισσότερα από αυτά τα μέρη είναι σε πολύ λογικές τιμές. Η Αμερική είναι η χώρα των ακροτήτων. Μπορείς να κάνεις στα παιδιά τόσο απίστευτο καλό όσο και μεγάλο κακό, εξαρτάται τι σόι άνθρωπος είσαι. Μπορείς αν θες να τα έχεις να τρέχουν στα πάρκα, στα δάση και στα ποτάμια, ατέλειωτη φύση εδώ γύρω, να μαζεύουν πέτρες να τσαλαβουτούν, να μυρίζουν λουλούδια, να μαθαίνουν τα ίχνη των ζώων, να αναγνωρίζουν τα πουλιά, να μαθαίνουν για τη βαρύτητα, τις σκιές, την ηχό, ή μπορείς να τα τρέχεις από mall σε mall, κι από παχνιδάδικο σε παιχνιδάδικο, να ζητάνε συνέχεια, να πέφτουν κάτω και να χτυπιούνται όταν δεν τους αγοράζεις τι θέλουν, και να είναι η προσοχή τους μειωμένη στο ελάχιστο. Ναι, μπορεί να συμβεί αυτό και στην Ελλάδα και οπουδήποτε αλλού αλλά εδώ όλα παρέχονται στο μέγιστο οπότε και οι επιπτώσεις είναι ισχυρότερες. Και οι πειρασμοί περισσότεροι. Έτσι λοιπόν μετά από μια αποτυχημένη βόλτα σε ένα mall τις προάλλες και με τη Βένυα να ζητάει διαρκώς, μιας και όλα τα επιθυμητά από τα παιδιά πράγματα και λιχουδιές να είναι μπροστά στη μούρη τους κυριολεκτικά, οπότε φυσικά και θα ζητάνε συνεχώς, και με μένα ράκος και με τα νεύρα κουρέλια, αποφάσισα ότι τελειώσανε τα malls για τη Βένυα, άντε μια στο τρίμηνο, και επίσης τελειώσανε τα τεράστια παιχνιδάδικα στυλ Τζάμπο. Πάρκα, βόλτες, βιβλιοθήκες, μουσεία, επισκέψεις σε σπίτια φίλων, σούπερ μάρκετ και εστιατόρια. Υπεραρκετά. Και ηρέμησα. Και νιώθω πολύ καλά με τον εαυτό μου, τουλάχιστον τώρα που μπορώ να την ελέγχω και να την καθοδηγώ. Γιατί σε λίγο...θα έρθει μια ωραία μέρα, όντας 9-1ο ετών και θα μου πει ότι οι φίλες της θα πάνε σε σπα και ότι θέλει να πάει κι αυτή. Και τότε τι θα κάνω? Θα της στρέψω το ενδιαφέρον σε κάτι άλλο, όπως κάνουμε τώρα? "Βενυάκι μου, πάρε το backpack σου και πάμε camping!!" ή "Ααα, άκουσα πως άρχισαν οι εγγραφές εκμάθησης χορού στυλ Bollywood, πάμε να γραφτούμε κι οι δυό μας?"

Ο κύριος Κροκ και ο μικρός Γιαννάκης

2008-02-28T01:57:00.005+02:00

"Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο κύριος Κροκ στην Αγγλία και είπε στον Γιαννάκη την ιστορία με τη γάτα που πήγε στο Α Φραγκίσκο"!!!!!! Μόλις άνοιξα να γράψω και η μικρή δίπλα μου να παίζει με τα playmobil της και να αυτοσχεδιάζει με κροκόδιλους, γάτες και παιδάκια...Και αναρωτιέμαι: υπάρχει κανένας λόγος να ξοδεύουμε λεφτά και ώρα ατελείωτη να ψάχνουμε παιχνίδια για τα παιδιά μας, που να είναι έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα, εκπαιδευτικά, ξύλινα, οικολογικά, made in Switzerland, να παρακινούν το δεξί μέρος του εγκεφάλου, να προωθούν τον συγχρονισμό αριστερού χεριού και δεξιού αυτιού και άλλα τέτοια ψαγμένα, από ψαγμένους γονείς για παιδιά-διάνοιες που να μπορούν να μετρούν ανάποδα, να συναρμολογούν παιχνίδια με κλειστά μάτια και να δένουν τα κορδόνια των παπουτσιών τους, όλα αυτά μέχρι την ηλικία των 2 μιση.. Το πράγμα έχει αυτοαποδειχτεί 100 φορές μέχρι τώρα από τότε που γενήθηκε η Βένυα αλλά εγώ αρνούμαι να το αποδεχτώ, σα να φοβάμαι ότι θα στερηθεί παιχνίδια, ότι δε θα εκτεθεί σε κάποια θέματα, ότι θα βαρεθεί, ότι ότι...Και ναααα παιχνίδια και ναααα λεφτά και ναααα το χάος και οι ατελείωτες κούτες που δε ξέρω που να τις βάλω. Είμαστε Αμερική εδώ και 1 1/2 μήνα και τα playmobil δεν τα έχει αφήσει από το χέρι της λεπτό, με αυτά κοιμάται, αυτά ζητάει όταν ξυπνάει και να ψάχνω εγώ στις 7:00 τα ξημερώματα μέσα στο κουτί με τα παιχνίδια της τη Ματίλντα, το Γιαννάκη, το μπαμπά τους, το σκύλο τους και γενικά όλο τους το σόι. Της έχω puzzles, της έχω ντόμινο, της έχω memo, της έχω κούκλες. Τα έχει γραμμένα κανονικότατα. Βιβλία και playmobil. Τα βιβλία είναι φυσικά μια διαχρονική αξία, αλλά τα playmobil άρχισε να τα παίζει εδώ και κάποιους μήνες αλλά φανατικά άρχισε εδώ. Είναι άραγε τα γονίδια?? γιατί κι εγώ έπαιζα με αυτά με απίστευτο φανατισμό, τόσο που έγραφα σε χαρτί τα ονόματά τους και δίπλα το χρώμα τους για να μη ξεχνώ ποιός είναι ποιός. Καουμπόϋδες: ο μπλε = Τζιμ, ο κόκκινος = Τομ, ο κίτρινος = Τζακ, και φυσικά είχα τη Ματίλντα που και η Βένυα τώρα δεν αφήνει από την παλάμη της. Ή είναι απλά ότι της δείχνω ό,τι ξέρω και ό,τι έχω εμπειρία. Μπορεί και τα δύο σημασία δεν έχει. Σημασία έχει ότι η φαντασία της καλπάζει, η συγκέντρωσή της εντείνεται και εκείνες τις λίγες στιγμές δεν με έχει ανάγκη, είναι στον κόσμο της. Κι εγώ αρπάζω αυτές τις λίγες στιγμές για να γράψω στο blog μου.

Υπέροχο δεν είναι μαμά?!

2008-02-11T04:51:00.006+02:00

Μας κάνει υπέροχο καιρό. Και είμαστε συνέχεια έξω. Ειδικά το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε το φχαριστηθήκαμε. Να και οι πρώτες όμορφες φωτογραφίες από Σαν Φρανσίσκο...στην παραλία του Σαν Φρανσίσκο να τρώει με μεγάλη αφοσίωση παγωτό με τον μπαμπά της. Είναι και οι γονείς μου εδώ αυτές τις μέρες και είναι η καλύτερή της της μικρής. Όλο χαιδεύεται και πηδάει από αγκαλιά σε αγκαλιά. Έχει επιλογές... "όχι εσύ μαμά, εσύ γιαγιά..", "φύγε εσύ, έλα εσύ". Μας είπε και μια εύηχη λέξη σήμερα, της λέει η γιαγιά της μη μιλάς έτσι να μιλάς καλύτερα, και λέει η Βένυα "όχι, θα μιλάω γκρινιασμένη!!" Παίζει μόνη της με τα playmobil της και τραγουδά όλη την ώρα φτιάχνοντας και δικά της τραγούδια. Συνεχώς μου ζητά να της πω ιστορίες με προταγωνιστές τους παλιούς της φίλους, την Ερατώ, την Όλια, το Νίκο, τον Ορέστη... Είπα παλιούς ε?... Μου λέει και δικιές της ιστορίες όπου πάει σπίτι των φίλων της και παίζουν με τα παιχνίδια τους. Άντε να αρχίσουμε να γνωρίζουμε μαμάδες με παιδάκια γιατί τη βλέπω ότι έχει μεγάλη ανάγκη τη συναναστροφή. Κατά τα άλλα δεν ξέρω τι άλλο να περιμένω, μετά από το καταπληκτικό "να πάμε στο σούπερ μάρκετ να αγοράσω κάτι που χρειάζομαι?" που μου είπε ένα απόγευμα που βαριότανε και το καλύτερο "Υπέροχο δεν είναι μαμά?! μου άρεσε πολύ!" που μου είπε με τεράστιο ενθουσιασμό μετά που ανέβηκε σε ένα αυτοκινητάκι. Ναι, της λέω, υπέροχο, και σκεφτόμουν ακόμα μια φορά ότι υπέροχο είναι να τα βλέπεις να μεγαλώνουν και να ανθίζουν σαν τις κερασιές!!

"Η μαμά με μάλωσε μπαμπά..."

2008-02-03T08:52:00.000+02:00

Ουφ...τι μέρα κι αυτή, από αυτές που σου αφήνουν ένα σφύξιμο στο στομάχι, από αυτές που σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι θα γίνει αν έρθει καπάκι ακόμα μια μέρα σαν αυτήν, από αυτές που αναρωτιέσαι αν είσαι καλή μητέρα τελικά...Της τσίριξα, τόσο που ξελαρυγκιάστηκα που μου πεταχτήκανε οι φλέβες στο λαιμό μου...Νιώθω πολύ άσχημα γιαυτό αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι για να το αλλάξω ή να το πάρω πίσω. Ήταν μια δύσκολη μέρα από το πρωί μιας κι η Βένυα ήθελε το ένα ήθελε ή το άλλο σταματούσαμε κάπου και δεν ήθελε να φύγει, φεύγαμε κι έπεφτε στη μέση του δρόμου μες τη βροχή, έσπρωξε ένα παιδάκι, στο σπίτι αφού καθάρισα την κουζίνα πήρε ένα βραστό αυγό και το πασάλειψε παντού στον πάγκο, τέλος πάντων είπαμε να πάμε να φάμε κάπου έξω πρόχειρα και με μπόλικα παιδιά για να μην ζοριστούμε και πολύ, δεν κατάφερα να φάω τελικά τίποτα παρά ένα μπώλ με σούπα, έτρεχε σε όλο το μαγαζί, κρατούσε τη μπουκιά που της έδεινα στο στόμα της 7 ώρες, κόλλησε macaroni & cheese στα μαλλιά της κι άλλες τέτοιες σκηνές απείρου κάλλους, τελικά φεύγουμε μέσα σε μισή ώρα και βάλθηκε να κλαίει γιατί ήθελε να καθήσει πάλι κάτω στο βρεγμένο δρόμο, πάμε να πάρουμε κανένα DVD έσπρωξε άλλο ένα παιδάκι κι άρχισε να κλαίει γιατί ένα άλλο παιδάκι δεν της έδωσε το γλειφιτζούρι του, φώναζε να πάμε στο σούπερ μάρκετ να αγοράσουμε δικό της, τελικά την έβαλα να κανει μπάνιο και βγήκα λίγο να φέτω την πετσέτα και πήρε ένα άδειο μπουκάλι το γέμισε νερό και το έχυσε έξω από την μπανιέρα (σημείωση: είχα καθαρίσει το μπάνιο το απόγευμα). Κι έκει πάνω λοιπόν τσίριξα και ούτε της είπα παραμύθι με το γάλα της ούτε και της τραγουδησα πριν κοιμηθεί. Και παραπονέθηκε στον μπαμπά της "μπαμπά η μαμά με μάλωσε δε με άφησε να κάνω τη δουλειά μου..."!!!!!
Λοιπόν?? να μη τσίριζα?? και πόσο ακόμα να κρατηθώ σε μια μέρα μόνο?? μετά βέβαια σκέφτομαι καλά.. με μια μέρα κάπως δύσκολη και τα παίζω? δηλαδή τι κάνουν άλλοι γονείς που έχουν πιο δύσκολα και απαιτητικά παιδιά?? Φυσικά μετά από όλα αυτά η Βένυα ήταν μες την τρελλή χαρά, γλυκιά, ήρεμη, είπε 50 καληνύχτες στον μπαμπά της και καθώς της έδινα το γάλα αμίλητη είπε "εγώ στεναχωρέθηκα κι ο μπαμπάς με παρηγόρησε.."!!!!!! Είναι 2 ετών και 2 μηνών παρά μια βδομάδα...

San Francisco

2008-01-20T17:33:00.001+02:00

Ένα μήνα και βάλε μετά το τελευταίο posting και η ζωή μας άλλαξε για τα καλά. Δεν θέλω να πω για πάντα, το πάντα και το ποτέ είναι μεγάλες κουβέντες. Κλείσαμε μια βδομάδα ακριβώς στην Αμερική. Από τις πιο δύσκολες στη ζωή μας ως οικογένεια. Όχι μόνο είχαμε να αντιμετωπίσουμε την διαφορά των 10 ωρών, σχεδόν μέρα με νύχτα, όχι μόνο να συνηθίσουμε το σπίτι, τους χώρους και τους ήχους του, είχαμε και την μετάβαση της Βένυας σε αυτή την απίστευτη φάση των terrible twos... Και δεν ξέρω αν η μετακόμιση μας έχει καμμία σχέση με αυτό, αν προκάλεσε αυτή τη φάση, ή έκανε αυτή τη μετάβαση πιο "βίαιη", πάντως ήταν κάτι το εντελώς καινούργιο και φυσικά μέσα στην κούραση και το άγχος μου για τη νέα μας ζωή, δεν ήξερα πως να το αντιμετωπίσω και φρίκαρα κυριολεκτικά. Να κλαίει και να σπαράζει για τόσο μικρά και ηλίθια πράγματα, να πέφτει κάτω να χτυπιέται και να "υγροποιείται", να μην μπορώ να τη σηκώσω, μπροστά σε κόσμο, κάθε 1 ώρα είχαμε δράματα και κλάμματα. Και να κάνει τις απίστευτες ζημιές και αταξίες, ένα παιδί που για 2 ακριβώς χρόνια και από σχεδόν μωρό να συννενοείται τέλεια με βάση τη λογική, υπάκουη και βολική, ξαφνικά να έχει κλείσει τα αυτιά της στα λόγια μου και να πράττει εντελώς τυχαία και αλόγιστα. Αυτό κράτησε 4 μέρες. Μου φάνηκαν 400...γιατί ήμασταν και ξύπνιοι ώρες περίεργες, 12-5 τα ξημερώματα, 3-7 τα ξημερώματα...Μετά ηρέμησε, ξαφνικά, μέσα σε μια νύχτα, ήταν γιατί έστρωσαν οι ώρες της, γιατί είχαμε φίλους στο σπίτι που φιλοξενούσαμε και ως πολύ κοινωνική βρήκε απασχόληση? δεν ξέρω αλλά παρόλο που είναι άρρωστη και πάλι (καταραμένοι ιοί!) είναι χαρούμενη γεμάτη γέλιο και νάζι. 'Οχι δεν πέρασε η φάση του αρνητισμού και του εγωκεντρισμού, έχουμε μπεί για τα καλά και την ζούμε κάθε ώρα, αλλά ΑΚΟΥΕΙ, και αυτό κάνει την τεράστια διαφορά. Είναι φάση τρομερά ενδιαφέρουσα και την παρακολουθώ σαν ντοκυμαντέρ σχεδόν, όλα μα όλα θέλει να τα κάνει μόνη της, κι ότι κάνω εγώ φωνάζει κι αυτή κι ΕΓΩ κι ΕΓΩ!!, έγινε τρομερά επίμονη και η πρώτη της αντιδραση σε ότι της πεις είναι όχι, όμως την αφήνω λέγοντάς της, όταν αποφασίσεις να κάνεις αυτό που σου ζητώ πες μου, κάθεται και το σκέφτεται για κανά λεπτό, και έρχεται με άλλη γνώμη... Από μέσα μου τις πιο πολλές φορές γελάω και θαυμάζω τα εκπληκτικά αυτά στάδια που περνάνε τα παιδιά στην προσπάθεια τους να σχηματίσουν έναν μοναδικό χαρακτήρα, μένω άφωνη και λυπάμαι με την αγωνία που περνάνε όταν παλέυουν και διαφωνούν με τον ίδιο τους τον εαυτό, να θέλουν άλλα και να λένε άλλα, "ναι-όχι" είναι η απάντηση της Βένυας σε πολλά πράγματα που της ζητάω... Σε αυτόν τον τόπο, στο Σαν Φρανσισκο και τα περίχωρα, και σε όλη τη βόρεια Καλιφόρνια, έχει πολλά πράγματα να δεις και να κάνεις με τα παιδιά, πολλά να τους μάθεις φτάνει να το θέλεις και να έχεις την υπομονή. Μόλις εχτές ένιωσα πως μια ζωή να μείνεις εδώ δεν θα προλάβεις να δείς όλα όσα σου προσφέρει αυτός το μέρος. Είναι τόπος λίγο διαφορετικός από την υπόλοιπη Αμερική θέλω να πιστεύω, πιο ελεύθερος, πιο "εναλλακτικός", πιο ζεστός. Για να δούμε....

HAPPY BIRTHDAY PAPA!!

2007-12-13T12:29:00.000+02:00

Πέρασε πολύς καιρός και ήμουν ιδιαίτερα αμελής με το blog-άκι μου. Πολλά πέσαν στο κεφάλι μου, είναι βλέπεις η μετακόμισή μας όχι απλά σε άλλη πόλη, όχι σε άλλη χώρα, αλλά σε άλλη ήπειρο! Πάμε America. California dreamin'. Οικογενειακώς. Εδώ και σχεδόν μισό χρόνο ο μπαμπάς μας λείπει, είναι εκεί και προετοίμαζε το έδαφος, δουλεία, σπίτι, κάποια βασικά έπιπλα, φως-νερό-τηλέφωνο και όλα τα συναφή. Εγώ εδώ είχα την πολύ ευχάριστη αποστολή να τα μαζέψω όλα, να τα κλείσω όλα, και με το "όλα" εννοώ να βρώ ενοικιαστές, να βρώ να πουλήσω το αμάξι μας, να κανονίσω τις άδειές μου στη δουλειά, να κανονίσω το γατούλη μας με μικροτσιπ, βιβλιάρια, διαβατήρια (!!), να βρω δουλειά στην κοπέλα που μου κρατάει τη μικρή, έτσι επειδή λυπόμουνα που θα μείνει χωρίς δουλειά, να κανονίσω μέρες μετακόμισης, να κανονίσω βίζες, να ξεχωρίσω τι θα πάρω μαζί και τι θα έρθει μετά από ένα μήνα εκεί, να διορθώσω ζημιές στο σπίτι που τις είχαμε αφήσει να υπάρχουν, να κάνω ατελείωτες λίστες με αγκαρίες και υποχρεώσεις και τρεχάματα. Δεν πέρασα καλά όλον αυτόν τον καιρό και το μόνο που με στήριζε, το μόνο που με έκανε να ξεχνάω τα άγχη μου, ήταν η μικρούλα μου Βένυα, η οποία σε αυτόν τον υπέροχο μικρό της κόσμο που όλο και διευρύνεται, όλο και αποκτά ενδιαφέρον και βάφεται με χιλιάδες χρώματα, με κάνει και γελάω καθημερινά, με εκπλήσει καθημερινά με τη λογική της και το χιούμορ της. Και την εξυπνάδα της. Αυτή τη στιγμή κάνει παζλ 15 κομματιών μόνη της. Δεν την προλαβαίνω. Και μόλις έκλεισε τα 2. Αρρωστούλα και πάλι με την απαίσια ίωση που πέρασε και τον Ιούνιο. Τώρα όμως της ετοιμάζω πάρτυ να χαρεί με τους φίλους της. Τους οποίους και θα δεί για τελευταία φορά μάλλον γιατί μετά φεύγουμε για Θεσσαλονίκη για τις γιορτές. Πως με πονά αυτή η σκέψη, πως... Αλλά αυτή θα συνηθίσει, στον κόσμο της τώρα χωράνε άπειρα καινούργια πράγματα και πρόσωπα. Αλλά είναι καιρός να βρεθούμε πια όλοι μαζί και πάλι, να γίνουμε και πάλι οικογένεια. Τόσους μήνες πόσα χάσαμε ο ένας του άλλου...γενέθλια, γιορτές, διακοπές, μεταμορφώσεις του μωρού σε παιδάκι, πόσα άλλα... καιρός να είμαστε πια μαζί, για πάντα. Κι ας είναι και εκεί. Χρόνια σου πολλά μπαμπάκα, happy birthday!!

ιώσεις...ιώσεις...

2007-11-09T16:06:00.000+02:00

Ένα μήνα έχω να γράψω. Γιατί? Δεν αδειάζαμε από τις ιώσεις. Όχι τίποτα σοβαρό, απλά ατελείωτες μύξες, ένα συνεχές μπούκωμα που έκανε 10 μέρες να περάσει και μετά από μια βδομάδα, ξανά! Απίστευτο. Κάναμε 1 1/2 μήνα να κάνουμε ένα εμβόλιο γιατί το αναβάλλαμε από βδομάδα σε βδομάδα. Ευτυχώς η φοβία που είχα ότι θα γυρίσει σε ωτίτιδα δεν επαληθεύτηκε και είμαι πανευτυχής γιαυτό (αυτή η φοβία μου κόστισε και 100 ευρώ αλλά γιαυτό θα μιλήσω κάποια άλλη στιγμή). Ίσως γιατί η Βένυα...... μέσα σε δυο βδομάδες μεγάλωσε πραγματικά απίστευτα ραγδαία. Όχι μόνο σωματικά αλλά ψυχικά. Και μια ωραίαν πρωίαν που πήγα να της βάλω ορό στη μύτη και από μέσα μου έλεγα τσάμπα τον κόπο θα κάνω, ξαπλώνει με μεγάλη χαρά και λέει "κι η Βένυα νελάκι στη μύτη". Και μένω σύξυλη! Και αυτή ήταν μόνο η αρχή μιας σειράς αλλαγών που πραγματικά συνέβαιναν από τη μια μέρα στην άλλη. Σταμάτησε να φοβάται μια σωρία πραγμάτων, το πιστολάκι για τα μαλλιά, τα κόκκινα φωτάκια των ηλεκτρικών συσκευών, το λούσιμο... Και τώρα τελευταία άρχισε να χρησιμοποιεί και τον πρώτο ενικό, όχι πάντα, αλλά έχει αρχίσει να κατανοεί το ¨εγώ¨της. Τι όμορφα που μεγαλώνουν! Δεν μπορείς να φανταστείς ότι όταν ένας άνθρωπος μεγαλώνει οι αλλαγές θα είναι τόσο ευδιάκριτες, τόσο προφανείς. Εγώ μεγαλώνω αλλά πήρε πόσα χρόνια για να φανεί η ρυτίδα στο μέτωπο, και θα πάρει άλλα 5 για να φανεί και η δεύτερη. Τα παιδάκια κοιμούνται το ένα βράδυ και το άλλο ξυπνάνε και σου λένε τον εθνικό ύμνο από την αρχή ώς το τέλος!!!

Πολύυυυυυυ μεγάλη η Βένυα!!

2007-10-04T10:14:00.002+03:00

Πιάνω τον εαυτό μου να την παρατηρώ συνέχεια σαν να μην είναι δικό μου παιδί, την παρατηρώ και θαυμάζω τη φύση, θαυμάζω τους μαγικούς τρόπους που μεταμορφώνεται ένα τόσο δα φυστικάκι σε έναν εκπληκτικό άνθρωπο, σε μια ΓΥΝΑΙΚΑ! Βλέπω τη μεσούλα της που έχει ήδη διαγραφεί η καμπύλη της, βλέπω τους ώμους της στρογγυλούς και λεπτεπίλεπτους, βλέπω τα νάζια της και τα καμώματά της τόσο κοριτσίστικα και χαριτωμένα. Με συγκινεί αυτή η εξέλιξη με γεμίζει δέος και περηφάνια. Νιώθω πως με τα χέρια μου, την αγκαλιά μου, το μυαλό μου το στόμα μου έχτισα και χτίζω τουβλάκι τουβλάκι ένα άτομο. Με τα χέρια μου που τη χάιδεψαν άπειρες φορές της σκούπισαν τα δάκρυα την έντυσαν και την τάισαν, με την αγκαλιά μου που την έκρυψε άπειρες φορές, με το μυαλό μου που σκέφτεται συνεχώς πως να της προσφέρω ότι καλύτερο κι ότι περισσότερο μπορώ, με το στόμα μου που έχει αρθρώσει περισσότερα λόγια αυτούς τους 22 μήνες από ότι σε όλη μου τη ζωή, με αυτά τη χτίζω και με αυτά τη μεγαλώνω κι όμως όλα αυτά έχουν ένα όριο, βλέπεις πως μπορείς να δώσεις και να κάνεις μόνο τόσα και από κει και πέρα αναλαμβάνει το ίδιο το μωρό! Και αυτό είναι και το πιο απίθανο. Το να τη βλέπεις να παίρνει αυτά που της δίνεις και να τα φτιάχνει, να τα βολεύει στα μέτρα της! Βάζεις εσύ ένα τουβλάκι βάζει κι αυτή ένα ολόδικό της!! Και κάθε μέρα που ξημερώνει βλέπεις ένα λίγο πιο διαφορετικό παιδάκι ένα παιδάκι που πρέπει να γνωρίσεις ξανά. Το πρωί της λέω καλημέρα μου λέει κι αυτή καλημέλα και τη ρωτάω είδες όνειρα? μου λέει ναι, τη ρωτάω τί όνειρα είδες και μου απαντά όνειλα γλυκά. Της λέω πωπω πως μεγάλωσε η Βένυα μέσα σε μια νύχτα και σηκώνεται στις μύτες των ποδιών της και φωνάζει πολύυυυυυυυ μεγάλη!!. Και πραγματικά το εννοώ. Παρεμβάλεται μια νύχτα και ανυπομονώ να έρθει η επόμενη μέρα να δω τί καινούργιο θα μου χαρίσει τί καινούργιο θα διακρίνω μέσα στα νάζια τα παράπονα τα λογάκια της. Κι όταν το βλέπω πάντα μα πάντα θαυμάζω τη φύση..

Η παραζάλη του διαδικτύου

2007-10-01T13:00:00.000+03:00

Ουφ!! Δεν μπορώ άλλο ζαλίστηκα... Ψάχνω εδώ και 5 μέρες σε baby blogs, σε forums, σε sites, να βρω κάτι, να βρω κάποιον που να με βοηθήσει σε αυτό που περνάμε αυτές τις μέρες η Βένυα κι εγώ, δεν είναι σοβαρό αλλά δεν μπορεί να συνεχιστεί και πρέπει να κάνω κάτι. Έχει άσχημα βουλωμένη μύτη day and night. Δε με αφήνει να τις βάλω ορό, κι όταν της βάζω γίνεται χειρότερα αφού κλαίει για μισή ώρα μετά γεμίζει με μύξες χειρότερα από πριν και τελικά την αφήνω σε χειρότερη κατάσταση από ότι πριν τον ορό...Κι αν μείνει κι άλλο έτσι θα της το γυρίσει σε ωτίτιδα με μαθηματική ακρίβεια. Ήδη το πάθαμε μια φορά πριν 6 μήνες και μετά η αντιβίωση είναι αναπόφευχτη (αν δεν είσαι και φανατικά εναλλακτικός...). Ψάχνω λοιπόν τόσες μέρες να βρώ κάτι άλλο, κάτι φυσικό που να βοηθήσει το κορμάκι της να μην φτάσει στην ωτίτιδα. Με λίγα λόγια να της περάσει το ηλίθιο συνάχι που έχει. Εχινάκεια ήταν το μόνο που βρήκα να "παίζει" μεταξύ γονέων σε τέτοιες περιπτώσεις. Ψάχνω λίγο περισσότερο για το φυτούλι αυτό και διαβάζω ένα σωρό αντικρουόμενα, ότι δεν έχει αποδειχτεί ότι βοηθάει, ότι προκαλεί αλλεργίες, ότι δεν είναι ξεκάθαρο από ποια ηλικία και μετά το παίρνουν κλπ. Τελικά ενώ το αγόρασα δεν της το έδωσα (έχει και σορβικό κάλιο). Δεν έχω βρεί ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ και σήμερα πηδάω από blog σε blog, έχω χαθεί σε έναν λαβύρινθο αντιρατσιστικών, φιλοζωικών, περιβαλλοντικών, και ότι άλλο τραβάει η όρεξη του καθενός, αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω κάτι άλλο σχετικό με φυσική θεραπεία ενός τόσο απλού πράγματος όπως ένα συνάχι. Έτσι αποφάσισα να πάω σε ομοιοπαθητικό γιατρό και πραγματικά ελπίζω πως κάτι θα βγει από αυτό, ξέρω ότι η φύση μπορεί να βοηθήσει, ξέρω ότι η σοφία υπάρχει, αλλά πρέπει να την ανακαλύψω. Να βρώ γιατρό είναι το επόμενο στάδιο αλλά από το ένα στόμα στο άλλο κάτι θα μάθω. Εντομεταξύ η μπεμπούλα μου συνεχίζει να μιλάει σαν γάργαρο νεράκι, ασταμάτητα και ακαταμάχητα, μόνο που έχει χαθεί το "ν" από την γραμματοσειρά της, μιας και η βουλωμένη μυτούλα της δεν το επιτρέπει να ακούγεται. Άντε να περάσει γιατί έχουμε και βουτιές να κάνουμε στην πισίνα..

Ναύπλιο

2007-09-18T15:46:00.000+03:00

Πόσο μας αρέσει το Ναύπλιο! Έχουμε πάει τόσες πολλές φορές, κάτι που δεν συνηθίζουμε αφού μας αρέσει να αλλάζουμε και να πηγαίνουμε πάντα κάπου αλλού, αλλά ποτέ δεν έχουμε πει "πάλι εκεί.." όταν σκεφτόμαστε το Ναύπλιο σαν εναλλακτική. Και πάντα περνάμε όμορφα και πάντα γυρνάμε ξεκούραστοι και χαρούμενοι. Και της Βένυας της αρέσει. Θα μου πεις τι διαφορετικό καταλαβαίνει..Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αλλά νομίζω και τα μωρά (που στο κάτω κάτω 21 μηνών δεν είναι και μωρό) εκτιμούν το όμορφο, το φωτεινό, το περιποιημένο, το καθαρό, όπως είναι η πόλη αυτή. Έχει την τεράστια πλατεία, τα στενά που μπορεί να τρέξει με ασφάλεια, την όμορφη παραλία με το μικρό παρκάκι με κούνιες, τη θάλασσα και τα πλοιαράκια που πηγαινοέρχονται. Το μόνο μας παράπονο είναι ότι δεν ξέρουμε ένα καλό ταβερνάκι και κάθε φορά καταλήγουμε σε κάτι ταβέρνες με ονόματα του στύλ "Ζορμπάς" ή "Διόνυσος" ή "Συρτάκι" να τρώμε μοσχάρι κοκκινιστό τρελλαμένο στο μπαχάρι και "Αθίνιαν τσίκεν"....Θυμίζουν τα ελληνικά φεστιβάλ στην Αμερική με το απίστευτο αμερικανικο-ελληνικό κιτσ μιξ που μόνο για να ενθαρύνουν το ιματζ που έχουν οι Αμερικάνοι για τους Έλληνες είναι. Αν δω και το ανεγκδιήγητο "flaming cheese" (ελληνιστί τυρί σαχανάκι) γραμμένο πουθενά σε κανά μενού τότε θα πάω να φουντάρω στο λιμάνι τους!!! Μια άλλη αντίρρηση που έχω είναι το Ιταλικό παγωτατζίδικο που πάντα μα πάντα επισκεπτόμαστε. Δε λέω έχει τη γραφικότητά του με τους τραγουδιστούς Ιταλιάνους να είναι χρόνια σε αυτή τη χώρα και να μη ξέρουν γρί ελληνικό, να σου εξηγούν τις γεύσεις. Είτε στις εξηγούν όμως είτε όχι είναι το ίδιο και το αυτό γιατί όλες οι γεύσεις είναι ίδιες!! Μόνο το χρώμα διαφέρει. Ο άντρας μου πίνει νερό στο όνομά τους, εγώ πάλι είτε πάρω φυστίκι, είτε στρατσιατέλα, δεν έχω συγκινηθεί ποτέ. Η δε Βένυα που "τελλαίνεται για παγωτάκι" όπως λέει κι η ίδια δεν γυρνάει να το κοιτάξει!!! Τέλος πάντων, όλα αυτά έχουν τη γλύκα τους και την πλάκα τους, λίγο γιατί ξέρουμε από πριν τι θα "πάθουμε", λίγο γιατί δεν μας πολυνοιάζει γιατί τώρα έχουμε το παιδί. Και τον γυρισμό τον απολαμβάνουμε επίσης γιατί η Βένυα ξεραίνεται για μιάμιση ώρα και γουστάρουμε την σπάνια αυτή ησυχία.

όλα είναι όπως πριν

2007-08-28T10:25:00.000+03:00

Και να' μαστε πίσω στο σπιτάκι μας...Το οποίο για καλή μας τύχη δεν κάηκε. Οι φωτιές έφτασαν στα 100 μ από το σπίτι μας, ίσως και λιγότερο. Το έβλεπα στην τηλεόραση από τη Χαλκιδική που ήμασταν και πήγα να χάσω το μυαλό μου, έκλαιγα, έπερνα τηλέφωνα, το παιδί έκλαιγε κι αυτό και με ρωτούσε "γιατί κλαίει η μανούλα?" της είπα ότι κάποιοι κακοί κύριοι έκαψαν τα δεντράκια που αγαπάμε και με παρηγορούσε "μη στεναχωριέσαι μανούλα" και να με χαϊδεύει και να κλαψουρίζει μαζί μου, να με αγκαλιάζει...Είναι δυνατόν ένα τόσο δα ανθρωπάκι να έχει τέτοια αντίληψη, σκεφτόμουνα. Κι όμως... εδώ έχουν τα ζώα, ο γάτος μου που όταν στεναχωριέμαι έρχεται και τρίβεται και νιαουρίζει με φωνή αλλιώτικη από ότι συνήθως, δεν θα έχουν τα παιδιά? Πάει όμως η γειτονιά μου που τόσο περηφανευόμουνα, πόσο πράσινη είναι πόσο κοντά μας που έχουμε τα πεύκα και κάνουμε βολτούλες με το καρότσι, και βλέπουμε τις ορδές από κάμπιες να διασχίζουν τα πεζοδρόμια, που είμαστε μακρυά από τη φασαρία και το καυσαέριο κλπ κλπ. Τα γράφω όλα αυτά μουδιασμένη, σχεδόν απαθής, σαν να μη συμβαίνουν αλήθεια, σα να γράφω μυθιστόρημα. Δεν είναι αλήθεια που καήκανε χιλιάδες χιλιάδων δασικές εκτάσεις, καταφύγια ζώων, υδροβιότοποι, χιλίαδες χιλιάδων ζώα, άνθρωποι, σπίτια, δεν είναι αλήθεια που αύριο το παιδί μου δεν θα επισκεφτεί τον Ταϋγετο, την Ανδρίτσαινα, την Ολυμπία, τον Καϊάφα, τον Δημοσάρη, που δε θα ξαναπερπατήσει ακριβώς πίσω από το σπίτι μας στο μονοπάτι με τα παγκάκια, όχι. Και συνεχίζουμε...σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Λέμε καλημέρα στον ήλιο το πρωί, πάμε στο πάρκο αργότερα, γυρνάμε τρώμε, παίζουμε, το απόγευμα άλλο πάρκο ή καμμιά επίσκεψη, το βράδυ καληνύχτα και νανάκια. Το ότι δεν αναπνέει τον ίδιο αέρα με πριν κάνουμε πως το ξεχνάμε, το ότι μειωθήκανε αρκετά τα μέρη που μπορούμε να πάμε κάνουμε πως δεν το θυμόμαστε, το ότι νιώθω μια οργή μια θλίψη μια αηδία ούτε καν του δίνουμε σημασία. Και συνεχίζουμε...

λίγο χυμό, λίγο θάλασσα και τα μπρατσάκια μου!

2007-08-16T14:02:00.001+03:00

Δεν μπορώ να μην σκεφτώ πως θα στριμωχτούμε ξανά στους 4 τοίχους όταν θα τελειώσουν οι διακοπές...Πεσιμίστρια ναι, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Την είχα με ένα βρακάκι και τα πέδιλά της ξεχυμένη στην αυλή του σπιτιού μας στη Χαλκιδική σχεδόν ένα μήνα. Με τα μάτια της να λάμπουν από ενθουσιασμό, με τα μαλλιά της κατάσγουρα, αλμυρά και μπερδεμένα γύρω από το προσωπάκι της, με το μπλουζάκι που φορούσε καμμιά φορά χιλιολερωμένο από τα κόκκινα και πράσινα ζουμιά του καρπουζιού και του σταφυλιού, να κάνει κούνια μπέλα με τις ώρες, να κουνηγάει τα γατάκια με μια σαρδέλα στο χέρι και μετά να λέει "μυλίζει ψαρίλα το χελάκι της Βένυας, να πλύνουμε", να βουτάει στα νερά που της είχα σε μια πλαστική βαρκούλα κι από κει στην άμμο που της είχα παραδίπλα, να μαζεύει φυλαράκια, ξυλαράκια, πετρούλες, να φωνάζει ξου! στις μέλισσες και τις μύγες...και να έχει άπειρο κόσμο γύρω της, θείους θείες, ξαδέλφούλα, παπούδες. Και μετά ήταν η θάλασσα αυτή η απίστευτα κρυστάλινη πράσινη θάλασσα, ένας απέραντος παιδότοπος για τη μπέμπα και κάθε μπέμπα και μπέμπη. Τι δώρο στ' αλήθεια! Δεν θα αρχίσω να γράφω για το πόσο καλό κάνει η θάλασσα κι η άμμος στα παιδάκια και ο ήλιος (υπό προστασία φυσικά), ούτε για το πως παίζουν τα παιδάκια και πόσο εύκολα κάνουν παρέες. Ήταν πανέμορφα και σχεδόν τέλειωσε. Με αγωνία περιμένω τη μέρα που θα γυρίσουμε σπίτι μας στη κατακαμμένη Αθήνα (τώρα που γράφω καίγεται η Πεντέλη. Αλήθεια, δεν ήξερα ότι είχε απομείνει πράσινο σε τούτο το έρημο βουνό) θα μπεί μέσα στο σπίτι και μετά??? που είναι η γιαγιά? που είναι η κούνια? που είναι το τραπέζι που καθόμασταν όλοι μαζί να φάμε (και σηκώνοντας το ποτήρι της έλεγε η Βένυα το αχτύπητο "καθήσαμε όλοι! Γειά μας!!)? που είναι τα χώματα και τα νερά? Άδικο θα έχει μετά να γκρινιάζει? Θα μου πεις...αν θες όλα αυτά πάνε να ζήσεις στην επαρχία, πας? δε πας...Απλά δεν μπορώ να μην μελαγχολώ όταν όλα τελειώνουν...Άντε..να μαθαίνουν κι αυτά ότι η ζωή είναι κι έτσι κι αλλιώς, κι ό,τι αρχίζει τελειώνει, και τα όμορφα παύουν και ο χρόνος άλλα παίρνει κι άλλα φέρνει σε μια διαρκή εναλλαγή. Δεν πειράζει.

μπλουφ!

2007-07-12T09:29:00.000+03:00

Αρχίσαμε μαθήματα baby swimming στην πισίνα. Δεν μπορώ να πω...έχει την πλάκα του. Δεν έχω καταλάβει ακόμα αν η Βένυα το ευχαριστιέται, σίγουρα δεν αντέδρασε αρνητικά, αλλά είναι συνεχώς με ένα διαρκές ιιιιιιιιιιιιιιι. Κυνηγάει το κουκλάκι που η δασκάλα χρησιμοποιεί για να μας δείξει ασκήσεις. Νινί νινί! ιιιιιιιιιιιιιιι! κυνηγάει τη χελωνίτσα και άλλα πλαστικά παιχνιδάκια που επιπλέουν στην πισίνα...Χελωνίτσα ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι! Βασικά δεν είναι συγκεντρωμένη και χαλαρή. Είναι πιασμένη πάντα από τα χέρια μου, αλλά όχι γαντζωμένη. Συνεχώς κυνηγάει κάτι, συνεχώς ζητάει κάτι. Και ότι βοήθημα χρησιμοποιούμε θέλει να το βγάλει. "Αφήσουμε μακαρόνι", "Δε θέλει Βένυα σωσίβιο" και άλλα τέτοια. Η δασκάλα βέβαια είναι σαϊνι και δε μασάει. Βλέπεις τους γονείς να λακίζουν και πάνε να κάνουν τη χάρη στο παιδί τους όπως κι εγώ πήγα να κάνω την πρώτη φορά αλλά τα αρπάζει αυτή τα παραμυθιάζει και ολοκληρώνουμε την άσκηση πάντα. Εδώ και δύο μαθήματα βέβαια η Βένυα στο τέλος μετά το ατελείωτο ιιιιιιιιιι λέει "ωλαίο μπανάκι κάναμε!" και με στέλνει!! Είμαι σίγουρη ότι μετά από λίγα μαθήματα ακόμα και μετά τον ένα μήνα στη θάλασσα θα είναι πολύ πιο χαλαρή και άνετη μέσα στο νερό. Λένε ότι δεν αρρωσταίνουν τα παιδάκια που κάνουν πισίνα, λένε ότι κάνει πολύ καλό στην ψυχική τους ισσοροπία και ολοκλήρωση. Και μαθαίνουν να υπακούουν σε κανόνες και να ακολουθόύν εντολές. Τα πιστεύω όλα αυτά. Και ειδικά όταν βλέπεις μανάδες εγκύους να κάνουν μπάνιο με το μεγαλύτερο παιδί τους, όταν βλέπεις μανάδες με δύο παιδάκια εκ των οποίων το ένα να μη θέλει καθόλου το νερό, αλλά και όταν βλέπεις παιδάκια μικρούτσικα να κάνουν βουτιές με το κεφάλι από ψηλά και άλλα να κολυμπούν μόνα τους κρατώντας ένα μακαρόνι, σκέφτομαι ακριβό σπορ αλλά αξίζει τα λεφτά και τον κόπο.

γιατί γιατί...

2007-07-03T11:52:00.000+03:00

Έχω αυτή τη φωτογραφία των τριών μας στο blog, που την ονομάζω "στον Υμηττό με λιακάδα". Θα μπορούσε κάλιστα να είναι φωτογραφία μας στην Πάρνηθα με λιακάδα, πικ-νικ στην Πάρνηθα, το εκκλησάκι του Αή-Γιάννη στην Πάρνηθα Κυριακή πρωί, η Βένυα πλατσουρίζοντας στα ρυάκια της Πάρνηθας, κλπ κλπ κλπ....Τώρα τι? Τώρα που? Τώρα πότε? Τώρα που θα πηγαίνουμε να κάνουμε πικ-νικ? τώρα που θα την πηγαίνουμε να σκαρφαλώνει στις πέτρες να παίζει με τα ρυάκια? τώρα που θα πηγαίνουμε κάποιες Κυριακές του φθινωπόρου να μαζέυουμε κόκκινα φύλλα, να περπατάμε στα μονοπάτια, να φτιάξουμε χιονάνθρωπους το χειμώνα? που θα κάνει mountain bike ο άντρας μου? δεν μπορώ να το χωνέψω, η καταστροφή αυτή είναι πέρα από κάθε λογική..Τι αέρα θα αναπνέει το παιδί μου κι όλα τα παιδιά του κόσμου τώρα πια? τι θα πάθουν οι άνθρωποι που ζουν κοντά στο βουνό με τις πλημμύρες το χειμώνα? πόσα ζώα, πόσα έντομα, πόσα ερπετά πεθάνανε, πόσα ζήσανε και θα πεθάνουνε γιατί δεν θα έχουν να φάνε ή που να πάνε? τόσα ερωτήματα που αργά ή γρήγορα θα μου τα ρωτήσει και το παιδί μου και τι θα του απαντήσω? μόνο να το πάρω μαζί μου να φυτέψουμε κανά δεντράκι στην αναδάσωση, μόνο να το μάθω να μαζεύει τα σκουπιδάκια που βρίσκουμε στα δάση όταν πάμε βόλτες, μόνο να το μάθω να πονάει τα ζώα, να αγαπάει τις μυρωδιές από τα βρεγμένα φύλλα και τα λουλούδια της άνοιξης..τι άλλο να κάνω. Με λόγια δεν εξηγείται τέτοιος παραλογισμός, με λόγια δεν μαθαίνεται η αγάπη για τη φύση. Είμαι από τη Θεσσαλονίκη, ούτε εκεί έχουμε πράσινο, το Σέιχ-σου το κάψανε πριν χρόνια, κι ήμουν χαρούμενη που τουλάχιστον εδώ που μένουμε στην Αθήνα έχει ακόμα πράσινα βουνά, ένα πίσω μας τον Υμηττό, κι ένα μπροστά μας την Πάρνηθα. Η ελπίδα έσβησε μέσα σε μια νύχτα. Τώρα τι?

η αβάσταχτη ελαφρότητα μιας διάγνωσης..

2007-06-19T11:56:00.000+03:00

Άρχισε την προηγούμενη Πέμπτη να ξυπνάει το βράδυ. Και την Παρασκευή τα ίδια. Και δεν ήθελε ούτε το γάλα της. Ήμουν σίγουρη ότι κάτι συμβαίνει αλλά δεν μπορούσα να το εντοπίσω. Το Σάββατο άρχισαν να της τρέχουν τα σάλια. Απίστευτη κατάσταση για ένα παιδί που ποτέ της δεν της τρέξανε σάλια, ούτε ως βρέφος ούτε όταν έβγαζε δόντια, ποτέ. Άρα δεν μπορούσε να καταπιεί γιατί πονούσε ο λαιμός της. Μούσκεμα η Βένυα. Και αυτό φυσικά ήταν το λιγότερο. Πέλματα και παλάμες γεμίσαν κόκκινα μικρά μικρά και άπειρα σπυράκια, επίπεδα. Το ίδιο και τα χειλάκια της. Και έκανε και δέκατα. Κυριακή είχε αρχίσει να γεμίζει και στο υπόλοιπο σώμα. Συνέχιζε να μη θέλει να τρώει στέρεα παρά μόνο να πίνει νερό κρύο και γιαούρτια. Την είδε ο γιατρός την Κυριακή και διέγνωσε φαρυγγίτιδα που προκλήθηκε από στρεπτόκοκκο. Είπε ότι μπορεί να είναι και αφθώδης πυρετός αλλά δεν έχει άφθες στο στόμα της. Αντιβίωση και...αυτά. Δευτέρα άφθες στο στόμα, πολύ κλάμμα, να μου λέει τσούζει μαμά τσούζει μαμά...Παίρνω τηλέφωνο το γιατρό και μου λέει ότι είναι μάλλον αφθώδης πυρετός και ότι δεν έχει ιδέα από που μπορεί να το κόλλησε. Αλλά να συνεχίσουμε την αντιβίωση...Είπα δεν μπορεί, αφθώδης πυρετός είναι αυτό που έχουν τα ζώα και κρούσμα σε άνθρωπο έχει να εμφανιστεί από το 1960...Και άμα το κολλάς πεθαίνεις...Δε μπορεί να εννοεί αυτό και να μου το λέει έτσι απλά ενώ έτρωγε το μεσημεριανό του...Και ψάχνω στο διαδύκτιο και βρίσκω τί έχει το παιδί μου. Hand-foot-and mouth disease λέγεται. Μοιάζει στο όνομα με το foot-mouth disease των ζώων, το γνωστό αφθώδη πυρετό αλλά καμμία σχέση το ένα με το άλλο....Εϊναι μια πολύ κοινή αρρώστια, ιογενής, (άρα ΟΧΙ αντιβίωση) που προκαλεί ΑΚΡΙΒΩΣ αυτά που έχει το μωρό μου, με τη σειρά που τα εμφάνισε, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα παρά μόνο να ανακουφίζεις το στόμα με κρύα υγρά, παγωτά και γιαούρτια, και ήπια φαγητά όπως σούπες χωρίς λεμόνια αλάτια κλπ. που είναι και τα μόνα πράγματα που τρώει η καημενούλα μου. Κάνει τον κύκλο του σε περίπου 10 μέρες. Άρα περιμένουμε. Ήδη κάποια σπυράκια που έκαναν τον κύκλο τους ξεραίνονται. Σήμερα το στόμα της ήταν καλύτερα και κατάπινε τα σάλια της δηλαδή και ο λαιμός της είναι καλύτερα. Και κάθομαι και σκέφτομαι τι συμβαίνει και δεν μπορώ να βρώ τίποτε στα ελληνικά, πως στο καλό λέγεται στα ελληνικά, γιατί μου είπε να πάρουμε αντιβίωση ενώ φαντάστηκε ότι ήταν αυτή η αρρώστια άρα δεν είναι φαρυγγίτιδα (παρόλο που χρησιμοποίησε ΛΑΘΟΣ όρο και με πανικόβαλε), γιατί δεν μου εξήγησε τί είναι αλλά μού είπε αντιθέτως ότι δεν έχει καμμία ιδέα από που μπορεί να κόλλησε, ενώ εγώ διάβασα πως είναι αρκετά κοινή και κολλάει το καλοκαίρι σε μέρη με πολλά παιδάκια? Δεν ξέρω τι να σκεφτώ και πως να τα ρωτήσω στον γιατρό μας αυτά, εγώ πάντως δεν της δίνω αντιβίωση και για την ώρα την παρακολουθώ. Και δεν έχω καμμία αμφιβολία μέσα μου ότι κάνω το σωστό.

Οχι όχι όχι...

2007-06-13T14:31:00.000+03:00

Α...καλά...το τι θα ακούσουν τα αυτιά μας από δω και πέρα...Από τη μια σου έρχεται να του τραβήξεις το αυτί και να του πεις "από που το έμαθες εσύ αυτό? κι από την άλλη σου έρχεται να κυλιστείς στο πάτωμα από τα γέλια! Της έμαθα, όταν τη ρωτάω τι είναι ο γατούλης μας, να λέει loco, δηλαδή τρελλός στα ισπανικά. Έτσι λοιπόν τη ρωτάω ξανά μια μέρα και μου λέει "μαλάκας!". Έμεινα με το στόμα ανοιχτό, και μετά φυσικά έκλαιγα από τα γέλια...Αυτές τις μέρες η λέξη όχι είναι η αγαπημένη της. "Καλημέρα Βένυα"... απάντηση "όχι". "Έλα να σου βάλω ρούχα" "όχι όχι..". Και κουνάει και πέρα δώθε το κεφάλι της σαν καμμιά ντίβα, με ένα θεατρινισμό στυλ Γκρέτα Γκάρμπο. Αρνείται να της πλύνω τα δόντια, αρνείται να κάτσει στο καθικάκι της, αρνείται καμιά φορά και να της τραγουδήσω. Είμαι πεπεισμένη πως αυτό το στάδιο του αρνητισμού, που στα αγγλικά το λένε the terrible two's, γιατί γύρω στα δύο το περνάνε όλα τα παιδάκια, το περνάει τώρα γιατί μιλάει πλέον με άνεση και με άνεση μπορεί να επικοινωνήσει και να περάσει τα μηνύματά της. Απίστευτα ισχυρό εργαλείο η γλώσσα!!

γλιστρίδα

2007-05-25T15:29:00.000+03:00

Τι καταπληκτική ηλικία!! Η Βένυα θα κλείσει ενάμιση χρόνο από τη ζωή της σε 2 βδομάδες, δεν είναι καν 1 1/2 ακόμα και μιλάει μιλάει...και με εκπλήσει κάθε μέρα με μια καινούργια λέξη, μια καινούργια κλίση ρήματος, έναν δύσκολο πληθυντικό!! Σήμερα το πρωί μου δείχνει μια αφίσα στο δωμάτιό της και λέει "νινιά". Πωπω της λέω πόσα είναι τα νινιά? Λέει "πολλές" κι αμέσως το διορθώνει και λέει "πολλά" της λέω πόσα πολλά? και αφού σκεφτεί λιγάκι μου λέει "πολλα-πολλά". Προχτές ήμασταν ξαπλωμένες στο κρεβάτι και μου λέει "σηκωθούμε μανούλα", σηκώνεται εγώ μένω στο κρεβάτι και μου λέει "σήκω μαμά!". Και το κορυφαίο, περιμένοντας να φύγουμε και αφού αργούμε, πάει στην πόρτα και λέει "φύγκουμε βλε μαμά"! Τα πείσματα συνεχίζουν αλλά τα ξεπερνάμε εύκολα, ακόμα και τις πιο δύσκολες κρίσεις βρήκα ένα κόλπο που την ηρεμεί, φυσάμε φούσκες... Το να την αλλάζω είναι πλέον το πιο δύσκολο πράγμα, τρέχει γυμνούλα στο σπίτι και φωνάζει nudie nudie! δηλαδή γυμνούλα στα αγγλικά. Τώρα ξεκινάν και οι εκφράσεις αγάπης προς τους άλλους με τρόπους που δεν είχε εκφραστεί προτύτερα. Μπήκαν τα λόγια και κάναν αυτές τις στιγμές μοναδικές. Ένα βράδυ με χάιδεψε στο μάγουλο και είπε "γκαπώ πάλα πολύ" και το δικό μου σ'αγαπώ δεν ακούστηκε από τη συγκίνηση.

Tantrums

2007-04-30T15:27:00.000+03:00

Μπα, το δικό μου το παιδί δεν θα κάνει ποτέ τέτοια... έλεγα μέσα μου όταν έβλεπα άλλα παιδάκια που από τα νέυρα τους ξαπλώνονται κάτω και χτυπιούνται, τα λεγόμενα tantrums! Η δικιά μου η κόρη θα είναι ήρεμη, συννενοήσημη...Έχει τώρα μια βδομάδα που όταν θέλει κάτι η μικρή πολύ (και είναι και λίγο ή κουρασμένη ή νυσταγμένη ή πεινασμένη) και δεν το έχει ή της το παίρνεις πέφτει στα γόνατα κλαίγοντας και συνεχίζει ή πέφτοντας εντελώς μπρούμυτα ή μένει εκεί γονατιστή αλλά είναι αδύνατον να τη σηκώσεις. Όταν το έκανε πρώτη φορά δεν το πίστευα!! Λέω δεν είναι δυνατόν που το έμαθε αυτό? Το κάνει λοιπόν μια φορά τη μέρα τουλάχιστον και ενώ στην αρχή σάστισα και μετά μου έπεσε το ηθικό, τώρα σκέφτομαι πως τελικά όπως και να είσαι εσύ σαν γονιός, όσο ήρεμος και γλυκομίλητος και δοτικός από άποψη αγάπης και τρυφερότητας, τα μωρά θα περάσουν από όλα αυτά τα "θορυβώδη" στάδια ανάπτυξης, είτε σ'αρέσει είτε όχι. Και δεν είναι ότι το έμαθε κάπου, είναι μέσα τους και περιμένει να εγκδηλωθεί, όπως όταν ήταν μωρά και κάνανε με μια σχετικά συγκεκριμένη σειρά κάποια πράγματα για πρώτη φορά, πρώτη φορά που βάζανε πράγματα στο στόμα, πρώτη φορά που ρίχνανε πράγματα στο πάτωμα, πρώτη φορά που μπουσουλάνε...Δεν μπορεί να παραλειφθεί, είναι φυσιολογικό επακόλουθο της νοητικής τους ανάπτυξης, ανακαλύπτουν όρια και άλλων και δικά τους, αντιδράσεις, γνωρίζουν την νίκη ή την ήττα, την απογοήτευση ή το θρίαμβο! Εδώ είναι που πρέπει να προσέξει ο γονιός, πως θα αντιδράσει σε κάτι τέτοια ξεσπάσματα, πόσο θα το αφήσει να κλάψει, τι υποχώρηση να κάνει και φυσικά να κάνουν και οι δύο γονείς ακριβώς το ίδιο. Τέλος πάντων βλέπω πως η δικιά μου παίρνει από λογική και μάλλον κάπως έτσι θα το ξεπεράσουμε κι αυτό. Χτες τη ρώτησα, γιατί είσαι ξαπλωμένη στο πάτωμα και κλαίς? στο πάτωμα ξαπλώνει ο Solero μας, ξαπλώνουν τα σκυλιά όταν κοιμούνται, τα παιδάκια είναι όρθια και παίζουν, τρέχουν, κυνηγιούνται και γελάνε. Σηκώθηκε αμέσως, σταμάτησε να κλαίει και μου είπε : παιδάκια, εκεί πέρα (έδειξε έξω από το παράθυρο), πάρκο, βόλλεϊ. Σκέφτηκα: για δες...πιάνει το κόλπο! Της δίνεις εικόνες που την συγκινούν και την ενδιαφέρουν και τη βοηθάς να κάνει συσχετισμούς με αυτό που κάνει τώρα. Και βουαλά! Είναι πάντως όπως και να το δείς η πιο δύσκολη φάση εως τώρα, από τότε που έκλεισε τον 5ο μήνα. Αλλά και η πιο ενδιαφέρουσα.

όρια...

2007-04-17T12:45:00.000+03:00

Μιλούσα με έναν καλό μου φίλο τις προάλλες, φίλο από 14 χρονών, που αποκτήσαμε παιδιά την ίδια εποχή, για το πως συνηθίζει το κάθε μωρό να κοιμάται, ή μάλλον πως τα συνηθίζουμε εμείς οι γονείς να κοιμούνται. Κατάλαβα ότι υπάρχει μια ασυμφωνία μεταξύ των δύο γονιών για το που θα μπεί ένα στοπ σε αυτά που κάνεις για το μωρό. Ο ένας θα τρέξει με το παραμικρό, ο άλλος θα το αφήσει για να μη καλομαθαίνει (ή κακομαθαίνει). Μια ασυμφωνία που υπάρχει ανάμεσα σε πολλούς μπαμπάδες και μαμάδες αλλά και ανάμεσα σε διαφορετικά ζευγάρια. Εγώ έχω καταλάβει ένα πράγμα. Η ζωή είναι πολύ μικρή και πολύ τσιγκούνα. Και τα μωρά μας θα είναι μωρά για πολύ λίγο χρόνο και ο χρόνος χύνεται μέσα από τα δάχτυλα σαν την άμμο. Και ίσως μετά αναρωτηθούμε που είναι το μωράκι, πότε έγινε ολόκληρη κοπέλα ή αγόρι, γιατί δε με ζητάει πιά, γιατί δε με αφήνει να το αγκαλιάσω να το φιλήσω, γιατί δεν ζητάει να του τραγουδήσω όταν ξυπνάει, όταν φοβάται όταν κλαίει? Και είναι και το άλλο...Τώρα παίρνουμε απλόχερα όσα δίνουμε και τα παίρνουμε χωρίς όρια συμβιβασμούς ή προϋοθέσεις . Μετά θα παίρνουμε τα μισά. Και δε θα μας φτάνουν και θα διψάμε για το λίγο παραπάνω.. Γιαυτό εγώ δίνω τα πάντα, και τα δίνω όποτε μου το ζητήσει το μωρό, είτε είναι νύχτα είτε είναι μέρα, δεν κρατάω ούτε το ελάχιστο και δε βάζω όρια. Έχει καιρό, πολύ καιρό μπροστά του για να μάθει το παιδί ότι υπάρχουν όρια ακόμα και στην αγάπη.

νιαου βρε γατούλα...

2007-04-11T11:22:00.000+03:00

Δεν υπάρχει τίποτα μα τίποτα καλύτερο για ένα μωρό από το να έχει ζωάκι στο σπίτι του. Έχουμε τον Solero, έναν κεραμιδόγατο πορτοκαλί με μελιά ματάκια, λεπτός, ψηλός και αγαπησιάρης. Κι είναι ένας γάτος με την καλύτερη ψυχή που υπάρχει στον κόσμο. Και με υπομονή γαϊδάρου. Από μωρό η Venya τον έκανε χάζι, τον έδειχνε με το δαχτυλάκι της και γελούσε, μετά τον έδειχνε και έκανε μιαου μιαου, και μετά δεν τον έδειχνε πια...άρπαζε την ουρά του και την έβαζε στο στόμα της. Η σχέση τους είναι εκπληκτική και το σπουδαίο είναι πως δεν είναι μονόπλευρη. Δεν είναι μόνο το μωρό που εκφράζει το ενδιαφέρον του και την περιέργειά του, με όποιους τρόπους φυσικά γνωρίζει να εκφραστεί, είναι και ο γατούλης. Δεν υπάρχει μέρα που να ταϊζω τη Venya που να μη έχει έρθει να φάει κι αυτός. Που να βάζω το μωρό για ύπνο και να μη πηγαίνει κι αυτός να κοιμηθεί και πολλές φορές δίπλα της, στο άλλο κρεβάτι. Που να παίζουμε το βράδυ στο χαλί και να μη χώνει κι αυτός τη μουσούδα του στο κουτί με τα παιχνίδια. Τα μισά από ότι ξέρει το παιδί μου τα έμαθε από μας και τα άλλα μισά από το ζώο. Έμαθε ότι υπάρχουν κι άλλα ζωντανά σ' αυτόν τον κόσμο που κάνουν ακριβώς τα ίδια πραγματα με μας, τρώνε, κοιμούνται, παίζουν, γκρινιάζουν, χαϊδεύονται, έμαθε τη συντροφικότητα, το "μαζί", έμαθε να μοιράζεται ένα παιχνίδι, έμαθε τον πόνο γιατί ο κακομοίρης που δεν βγάζει ποτέ μα ποτέ νύχια, καμιά φορά της ρίχνει καμιά προειδοποιητική δαγκωνιά κι έμαθε ότι και το ζώο πονάει, έμαθε την τρυφερότητα προς κάτι όχι δεδομένο όπως οι γονείς ή οι παπούδες αλλά κάτι που δε μοιάζει καθόλου με άνθρωπο αλλά ως εκ θαύματος ξέρει κι αυτό να αγαπάει. Επιπλέον τα ζώα στο σπίτι είναι φυσικά ηρεμιστικά, τη βλέπεις πάει να γκρινιάξει, έγινε κάτι και φοβήθηκε και βλέπει το γάτο και ξεχνάει με μιας τα πάντα και γελάει. Δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα εγώ. Το αποτέλεσμα? Ένα μωρό ήρεμο, χαρούμενο, γεμάτο περιέργεια και αγάπη για τα έμψυχα όντα και τη φύση, και γεμάτο γνώση και συναισθήματα που παιδάκια χωρίς ζώα αποκτούν και νιώθουν πολύ αργότερα. Ο Solero καταλάμβανε πάντα σημαντικό μέρος στην οικογένειά μου αλλά τώρα είναι απαραίτητος, τώρα είναι ένα ίσο μέλος όπως κι υπόλοιποι εμείς.

ΜΑΜ μαμά! ΜΑΜ μπαμπά!

2007-03-30T13:15:00.000+03:00

Επιτέλους έγιανε...Τι ήταν κι αυτό...από δόντι ξεκίνησε σε ωτίτιδα κατέληξε με ρήξη τυμπάνου, νοσοκομεία και όλα τα ωραία. Έγιανε και επιτέλους γύρισε πίσω η Βένυα μου και πόσο μου έλειψε!! Κι αυτή είναι εκστασιασμένη, παίζει συνεχώς, κοιμάται σχετικά καλά, δεν γκρινιάζει καν που δεν τη βγάζω έξω, είναι χαρούμενη και όλο γλύκες και αγκαλιές. Και με μια τεράστια πείνα. Επιτέλους τρώει!! Κι εγώ μανειωδώς ψάχνω να βρω τι να της μαγειρέψω να την ευχαριστήσω και να της ανοίξω την όρεξη. Σήμερα λέω να της κάνω φακές. Να κι η συνταγή που την πήρα από το βιβλίο "τάισέ με":
50 γρ κόκκινες φακές (που είναι πιο ελαφρές)
200 γρ νερό
μισό πράσο
1/2 κουτ μαιντανό
μια πρέζα κύμινο
μια πρέζα κανέλα

Ξεπλένεις τις φακές. Βάζεις νερό να βράσει με τις φακές για 15-20'. Ψιλοκόβεις το πράσο και το μαιντανό και μαζί με τα μπαχαρικά να βάζεις στις φακές. Βράζεις κι άλλο μέχρι να μαλακώσουν οι φακές. Έτοιμο. Δεν χρειάζεται μπλέντερ. Είναι μαλακό και πεντανόστιμο!

λίγες μιξούλες...

2007-03-19T15:31:00.000+02:00

Μπορεί να είμαι λίγο υπερβολική αλλά όλοι δεν είμαστε όταν μας συμβαίνει κάτι για πρώτη φορά? Πρώτη φορά αρρώστησε η μικρή μου και έχω λιώσει να την βλέπω να υποφέρει έτσι. Όλη μέρα κλαίει με παράπονο, ένα κλάμα που λέει ακριβώς αυτά : Τι μου συμβαίνει? γιατί είμαι πασαλειμένη με μίξες όλη την ώρα? γιατί δεν μπορώ να καταλάβω τις γεύσεις πια? γιατί δεν μπορώ να κοιμηθώ? ΠΟΤΕ θα μου περάσει αυτό που έχω? είμαι τόσο κουρασμένη...γιατί με κοιτάς και δεν κάνεις τίποτα?? γιατί? γιατί? Κολλήσαμε από ένα άλλο μικρό που πάει σε παιδικό σταθμό. Μας είχαν προειδοποιήσει οι γονείς της...Έχει μιξούλες, λίγη βραχνάδα... Είπα, δεν μπορεί να είναι κάτι σοβαρό. Ήρθαν, παίξανε με την ψυχή τους, αγκαλιάστηκαν, φιληθήκανε, ανταλάξανε πιπίλες...Είναι φιλενάδες καλές και μοιάζουν και πολύ... Και τώρα τραβάμε ότι δεν έχουμε τραβήξει 15 μήνες τώρα. Απίστευτο το πόσο εύκολα κολλάνε ιούς και το πόσο δύσκολα αναρώνουν. Και νιώθω φοβερές τύψεις γιατί φταίμε εμείς για το τι περνάει. Τώρα μπορώ να πω μετά βεβαιότητας πως το να στείλεις ενα μωρό κάτω των 2 ή 2 1/2 χρόνων στον παιδικό είναι μια κακή ιδέα, εκτός βέβαια αν δεν έχεις άλλη εναλλακτική. " Να κοινωνικοποιηθεί" λένε... "να τα περάσει νωρίς" λένε και είναι και οι δύο γνώμες μια μεγάλη μπούρδα. Έχει καιρό να κοινωνικοποιηθέι το παιδί, άσε που το κάνει αυτό κάθε φορά που το πας έξω στα μαγαζιά , στα πάρκα, στα εστιατόρια. Και να περάσει νωρίς τι? παιδικές αρρώστιες? αφού έχουν σχεδόν εκλείψει! να περάσει νωρίς ιώσεις? ΓΙΑΤΙ?? Θα τις περνάει όλη της τη ζωή, γιατί τώρα που είναι μωρό και δεν μπορεί να το παλέψει με τη λογική και δε σε αφήνει να το βοηθήσεις? Μετρώ τις μέρες...δεν μπορεί θα κάνει τον κύκλο του και θα περάσει. Και ελπίζω να μην της μείνουν κουσούρια όπως το να μη τρώει, να θέλει την πιπίλα της όλη την ώρα, να γκρινιάζει με το παραμικρό. Μόνο ένα θέλω. Αυτό το βλέμμα της ευγνωμοσύνης, το γεμάτο αγάπη, όταν κάνω κάτι μικρό μικρό και την ανακουφίζει λιγάκι, και μέσα από τις μύξες και τα μικροσκοπικά της από την έλλειψη ύπνου ματάκια, με κοιτάζει και μου ρίχνει ένα γεμάτο σάλια ολόγλυκο χαμόγελο.

Ε.Τ. phone.. home..

2007-03-08T13:25:00.000+02:00

Πολλές φορές νιώθω πως τα μωρά είναι σαν από άλλο πλανήτη, μικρά εξωγηινάκια που ζούν ανάμεσά μας, αν προσέξεις είναι σαν να ζούν σε παράλληλά σύμπαντα με τα δικά μας, αυτό που λέμε..."στην κοσμάρα τους". Είναι τόσο διαφορετικά αλλά και τόσο τέλεια αυτά που κάνουν, τόσο άξια προσοχής και ενδιαφέροντος και είναι τόσο συναρπαστικό να τα παρακολουθείς να ανακαλύπτουν τον κόσμο μας αλλά και τόσο αγχωτικό την ίδια στιγμή. Λες τώρα...θα του αρέσει αυτό που του μαθαίνω, θα απογοητευτεί, θα το αποδεχτεί, θα οικιοποιηθεί την τάδε συμπεριφορά ή θα μου γελάσει κατάμουτρα, θα μου γυρίσει την πλάτη, θα κλάψει με παράπονο και απογοήτευση??? Την απόρριψη του μωρού μου τη φέρνω βαρέως όποτε συμβαίνει, και από την άλλη την επικρότησή του τη δέχομαι σαν προσωπικό θρίαμβο. Ναι! της αρέσει αυτός ο κόσμος που γνωρίζει μέσα από τα μάτια μου! Πέτυχα την επαφή! Όπως ο Ε.Τ. που ακουμπούσε το μακρύ του δάχτυλο στο δαχτυλάκι του παιδιού και στην ακρούλα άναβε φως!! Κάθε τέτοια στιγμή είναι σαν ένα μικρό θαύμα, το μικρό σου εξωγηινάκι είναι το θαύμα..

παιχνίδια

2007-03-07T10:50:00.000+02:00

εδώ και μήνες έχω αμολυθεί στην αγορά ψάχνοντας το τέλειο παιχνιδάδικο...Τζίφος. Τόσο περιορισμένη είναι η αγορά για παιχνίδια, όπως και έπιπλα και διακόσμηση και γενικά ότι αφορά τα μικρά αυτά ανθρωπάκια, που είναι να τρελλαίνεσαι. Επανάληψη της επανάληψης, πλαστικούρα, βαρεμάρα. Κι αν θες κάτι που είναι κάπως διαφορετικό κάπως πιο χαριτωμένο πρέπει να πληρώσεις αδρά. Ε, όχι δεν το κάνω. Και έτσι αγοράζω βιβλία. Ευτυχώς βρήκα το βιβλιοπωλείο με την καλύτερη συλλογή (εώς τώρα) την Πολιτεία κάτω στο κέντρο. Έχει τα πάντα. Εχτές ξεχάστηκα για ώρες κοιτάζοντας και ψάχνοντας, αγγίζοντας, πατώντας κουμπιά, θαυμάζοντας τις τρισδιάστατες σελίδες και τις μαγικές εικόνες. Αγόρασα 3 και κάπως παρηγορήθηκα. Τουλάχιστον αυτά δεν θα την απογοητεύσουν θα έχει πάντα την έκπληξη στο προσωπάκι της κι ας τα έχει δει 100 φορές.

καλημερούδια

2007-03-07T10:48:00.000+02:00

"μαμά...μαμά....μανούλα" ακούω κάθε μέρα εδώ και περίπου 2 μήνες κάθε πρωί. Πηγαίνω ανοίγω σιγά σιγά την πόρτα, η μυρωδιά ενός αγουροξυπνημένου μωρού και η θέα του μέσα στο χαμηλό φωτισμό και τις σκιές από τα κουκλάκια του με κάνει να λιώνω. Κάθε μέρα κάθε μέρα. Είναι όρθια στο κρεβατάκι της με την πιπίλα στο στόμα και το πανάκι της στο χέρι, το νάνι της όπως το αποκαλεί, αναμαλιασμένη, ζεστούλα, ροδαλή. Με βλέπει και χαμογελά πίσω από την πιπίλα, τρέχω την αγκαλιάζω και αυτή απλώνει τα χεράκια της και λέει "όπαλακια" αυτό που νιώθω κάθε μέρα όταν τη σηκώνω στα χέρια μου το πρωί μπορώ να το περιγράψω σαν ένα ζεστό ποτό που θα πιεί κάποιος όταν γυρνά σπίτι κι έξω έχει κρύο. Κάθε γουλιά τη νιώθεις κατεβαίνει και σου ζεσταίνει σιγά σιγά το σώμα και η ζέστα απλώνεται από το κέντρο του σώματος προς τα άκρα. Αναρωτήθηκα πολλές φορές επιστημονικά τι ακριβώς είναι αυτό που νιώθω? Ορμόνες? τι? πως μεταφράζεται η αγάπη μιας μαμάς σε επιστημονικούς όρους? όχι ότι με απασχολεί και πολύ, απλή περιέργεια. Κάπως έτσι ένιωθα όταν τη θήλαζα, όταν έκλαιγε από την ανυπομονησία και την πείνα και την έπερνα και την έβαζα να θηλάσει. Το ίδιο ζεστό κύμα με γέμιζε σαν ελαφρή ηλεκτροσόκ. Δεν ξέρω πως νιώθουν άλλες μαμάδες και μπαμπάδες ή πως θα το περιέγραφαν. Τα συναισθήματά μου είναι τόσο έντονα που δεν μου αρκούσε να τα σκέφτομαι μόνη μου, θέλησα να τα κοινοποιήσω να τα διαβάσουν κι άλλοι, θέλησα να τα γράψω αλλά όχι μόνο για μένα, θα κρατούσα ημερολόγιο, αλλά για όλες κι όλους που νιώθουν κάπως έτσι. Ήθελα καιρό να το κάνω, σήμερα βρήκα την ευκαιρία στο γραφείο. Είναι το πρώτο μου παιδάκι κι είναι 15 μηνών. Κι εγώ πρώτη φορά μαμά, που να φανταζόμουν τι θα πει να σε φωνάζει μανούλα το παιδί σου..